ลองรักลองใจ

ลองรักลองใจ

ปรายฝนสาดสายตามองคนพูด และในแววตานั้นบ่งบอกถึงความไม่เชื่อ

“ผมไม่ได้เลวขนาดนั้นไหม”

“หากมีคนติดหนี้คุณมีลูกผู้หญิง คุณต้องใช้วิธีนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าคะ”

เหมือนโดนตบหน้าจนหน้าชา ฐานทัพบกมือขึ้นลูบใบหน้าแรงๆ เพื่อผ่อนคลายความรู้สึกที่อัดขึ้นมาจุกในอก

“หากผมจะอยากได้ผู้หญิงสักคน ผมไม่จำเป็นต้องเสียเงินเป็นล้านๆ เพื่อจะได้มาหรอกนะครับ ก็แค่ผมอยาก…ผมก็แค่ไปหาอะไรเย็นๆ ดื่ม ในที่ที่มีสาวสวยไฮโซเค้าชอบไปสิงกัน ผมก็ได้มากกกอดฟรีๆ แล้วครับ”

ในขณะที่อีกคนยืดอกพูด หากแต่ปรายฝนทำหน้าขยาด

“คุณมันก็แค่ผู้ชายมักมากดูถูกผู้หญิง”

“ผมดูถูกตรงไหน ในเมื่อผมพูดของจริง” ฐานทัพจ้องหน้าปรายฝนสายตาจริงจัง

“สงสารผู้หญิงพวกนั้นที่มาเจอผู้ชายอย่างคุณ”

“ผมช่วยพวกเธอต่างหาก เพราะถึงผมจะมั่ว แต่ผมก็ป้องกันและดูแลรักษาสุขภาพเป็นอย่างดี ซึ่งใครนอนกับผม ก็ไม่ต้องกังวล ว่าจะมีโรคแถมไปด้วย”

“สำส่อน!” คำพูดตรงๆ ทำเอาฐานทัพหน้าเจื่อน

“เราพูดอีกเรื่อง แต่ทำไมมาพูดเรื่องนี้ได้ แล้วคุณก็มาด่าผมเนี่ยนะ”

“แล้วเรื่องที่คุณทำกับครอบเรามันน่าพูดมากหรือไงคะ”

“ผมไม่ได้บังคับหรือฝืนใจครอบครัวคุณเลยนะ”

“แล้วที่มายืนอยู่ตรงนี้ เต็มใจมานักนี่ หากไม่ใช่แผนบ้าๆ ของคุณ”

“คุณไปฟังอะไรจากใครมา”

แล้วฐานทัพก็นึกถึงชมพู ให้ตายเถะ! เขาไม่น่าปล่อยให้หล่อนอยู่ด้วยกันตามลำพัง เพราะเรื่องบางเรื่องไม่มีใครรู้ แต่พ่อของชมพูรู้ดีที่สุด…

“ถึงยังไงผมก็ไม่หย่า และจะทำให้คุณเห็นว่าผู้ชายอย่างผมก็ไม่ได้เลวร้าย จนเอามาเป็นพ่อของลูกไม่ได้ ผมขอเวลาสามเดือน”

ฐานทัพประกาศกร้าวแล้วเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ปรายฝนนั่งตัวชาลืมหายใจไปชั่วขณะ

         

         

เกือบสองอาทิตย์ ที่ฐานทัพทำตัวเงียบหายไป โดยไม่เข้ามาวุ่นวายหรือทำตัวรุ่มร่ามเหมือนวันแรกที่เจอหน้ากัน นั้นทำให้ปรายฝนเผลอใจคิดถึงเขา จนเกือบรู้สึกผิดในใจ

หรือเขาต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเธอจริงๆ…

“ปรายฝน…”

ลมพัดโกรกจนใบไม้ร่วงปลิวมาพร้อมกับเสียงเรียกชื่อแว่วมาตามลม ปรายฝนขยับเปลี่ยนท่า

…คิดถึงจนหูแว่วเลยหรือเรา เธอครุ่นคิดเมื่อมีเสียงแผ่วทุ้มแผ่วแว่วผ่านเข้ามา ครั้นต่อมาน้ำเสียงก็เปลี่ยน

“ปรายฝน… ลูก”

ครานี้น้ำเสียงเปลี่ยนไป ปรายฝนนิ่งชะงักงัน หูคงไม่แว่วถึงสองเสียงกระมั่ง เพื่อความแน่ใจจึงหันไปมอง

“คุณพ่อ คุณพ่อจริงๆด้วย คุณพ่อมาได้ไงคะ”

เธอรีบโผล่เข้าไปหา สีหน้าลุกลี้ลุกล้นดีใจและคาดไม่ถึงในคราเดียวกัน ผู้เป็นพ่อจับแขนเรียวไว้แล้วบีบเบาๆ

“ลูกสบายดีใช่ไหม”

“หนูสบายดีคะ…” แล้วเหลือบสายตามองไปยังเจ้าของบ้านหนุ่ม ชายสูงวัยมองตามสายตาลูกสาว แล้วเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม

“คุณฐานทัพ เขาไปรับพ่อมา…” 

ปรายฝนคิ้วขมวดผูกปม สีหน้ายังมีความครางแครงใจ แต่ก็สลัดความรู้สึกนั้นทิ้งไปก่อน เธออยากใช้เวลาตรงนี้กับพ่อมากกว่า

“แล้วป้าสุดาสบายดีไหมคะ”

“สบายดี ลูกไม่ต้องห่วงหรอก”

“แล้วร้านเป็นไงบ้างคะ”

“ตอนนี้ที่ร้าน ลูกค้าเก่าๆ และใหม่กลับมาใช้บริการมากขึ้นแล้วล่ะ” 

“พ่อขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องมาลำบากใจกับพ่อด้วย” ชายสูงวัยวกเข้าเรื่องที่ตัวเองอึดอัดมานาน

ริมฝีปากบางคลี่ขยายยิ้มอ่อนให้ “ค่ะ แต่พ่อมีอะไรควรบอกกับหนูตรงๆนะคะ”

“พ่อขอโทษ พ่อคิดน้อยไปหน่อย”

“หนูรู้ว่านี่ไม่ใช่ความคิดของพ่อแต่เป็นความคิด…”

“เป็นความผิดของพ่อเอง ลูกอย่าไปว่าใครเลยนะ พ่อผิดคนเดียว หากย้อนกลับไปได้ ให้พ่อเป็นคนใจแข็งกว่านี้ เด็ดขาดกว่านี้ แต่พ่อสัญญานะ ว่าพ่อจะรีบหาเงินมาคืนคุณฐานทัพ แล้วลูกจะได้เป็นอิสระ”

“เขาโกงพ่อหรือเปล่าคะ”

“ไม่ ลูกเอาอะไรมาพูด นี่หากไม่ได้คุณฐานทัพยืนขอเสนอมาช่วยพ่อ ปานนี้ร้านเราคงโดนเสี่ยโอเอาไปแล้ว”

“เสี่ยโอ เสี่ยโอนี่คือใครคะ”

“คนที่แม่สุดากับพ่อไปกู้เงินมาเพื่อประคองร้านให้อยู่รอด แต่ตอนนั้นทั้งต้นทั้งดอกรวมแล้วก็เกือบสามล้านทั้งที่พ่อก็ทยอยทั้งต้นทั้งดอกไม่เคยขาด จนมาพักหลังลูกค้าลดลงไปเรื่อยๆ จนพ่อไม่มีปัญญาหาเงินมาเสียดอกเสียต้นได้ เสี่ยโอก็ส่งคนมาข่มขู่หลายครั้ง ดีที่ได้คุณฐานทัพมาเสนอและรับปลดหนี้ให้แล้วยังคืนร้านให้พ่อบริหารต่ออีก แต่…”

พอมาถึงตอนท้ายผู้เป็นพ่อก็ลำคอตีบตันรู้สึกผิด แต่กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว

“แลกที่หนูต้องแต่งงานกับเขา” ปรายฝนเป็นคนพูดขึ้น

“ใช่ พ่อขอโทษที่ไม่บอกกับลูกตรงๆ แต่ตอนนั้นแม่สุดากับน้องปรายฟ้ารับปากว่าจะรับผิดชอบเรื่องนี้ แต่ถึงตอนนี้น้องยังไม่กล้ามาเจอหน้าพ่อกับแม่เลย”

“แต่ติดต่อกับปรายฟ้าได้อยู่ใช่ไหมคะ”

ถึงความสัมพันธ์จะไม่ราบรื่นเหมือนพี่น้องทั่วไป แต่ก็ได้ชื่อว่ามีพ่อคนเดียวกัน ความรู้สึกห่วงใยก็ยังคงมีอยู่เสมอ

“รอแค่น้องติดต่อมาเองเท่านั้น”   

“ก็ได้รู้ว่าปรายฟ้ายังอยู่สุขสบายดี คุณพ่อก็ไม่ต้องคิดมากนะคะดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”

“ลูกทนได้ใช่ไหม”

ถึงคำถามนี้ ปรายฝนหันไปมองหน้าฐานทัพอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองหน้าผู้เป็นพ่อแล้วตอบออกไป ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “คุณฐานทัพเขาไม่ได้เร่งเร้าหรือบังคับอะไรให้หนูต้องฝืนทนค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงหนูนะคะ”

“ได้ฟังลูกบอกแบบนี้พ่อก็มีแรง ยังไงพ่อจะรีบเก็บเงินมาจ่ายคุณฐานทัพให้ไวที่สุด” ผู้สูงวัยยืนยันกับลูกสาว

“ค่ะหนูจะรอนะคะ”

หลังจากพูดคุยกันจนหายคิดถึงพุฒก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ โดยฐานทัพได้ให้คนของตนเองไปส่ง