12

หญิงสาวอยากลุกขึ้นแต่ลุกไม่ไหว พอเห็นเขาหันหลังจากไป เลยคว่ำหน้าลงกับที่นอนนิ่ง ได้ยินเสียงประตูกระแทกเปิดแล้วปิดลงไม่เบามือนัก เธอพอเดาได้ว่าเขาคงไปแล้ว เจ็บใจที่ถูกกระทำซ้ำ ๆ แบบนี้อีก พักเดียวน้ำตาก็ไหลอาบลงมา ทำไมเธอต้องมาเจอคนแบบนี้ เจอสถานการณ์เลวร้ายขนาดนี้ด้วย แล้วแบบนี้จะมีชีวิตรอดกลับไปหาพ่อ หาแม่ หาพี่ ๆ อีกไหม คิดไปก็น้ำตาไหลไปไม่หยุด 

จนผ่านไปครู่ใหญ่ ค่อยได้ยินเสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง พร้อมเสียงสั่งการดังก้องในห้องนอน

“มึงผลัดกันเอาเลย จัดคิวให้ดี ใครจะเอาก่อน มึงก่อนไหม ไปเลย” 

          บุณย์นราพลิกตัวหันมองทางต้นตอของเสียงอย่างตื่นตระหนก เห็นว่าเป็นคนที่เพิ่งย่ำยีเธอ อีกทั้งด้านหลังของเขายังมีชายอีกเป็นสิบกว่าคนเห็นจะได้ ยืนมองมาที่เธอด้วยสายตาน่ารังเกียจปนหื่นกระหาย ก็ให้ขนลุกด้วยความหวาดกลัว บุณย์นราขยับหนีจนหลังกระแทกกับหัวเตียง มือคว้าผ้าห่มคลุมปิดเรือนกายจนมิด แล้วร้องถามเสียงสั่น 

         “จะทำอะไรฉัน อย่าเข้ามานะ”

         ไม่มีใครตอบคำถามของเธอ มีก็แต่คนพวกนั้นที่เดินเข้ามาหา บางคนถอดเสื้อออกแล้วปาลงที่พื้น บางคนกำลังปลดเข็มขัด รูดซิป ตั้งท่าจะปีนขึ้นไปบนเตียงนอน 

          “ไม่! อย่าทำฉัน ไม่ ไม่” 

บุณย์นรานั่งกอดขาตัวเองซุกหน้าลง เพราะไม่มีหนทางไหนเลย ให้เธอหนีไปจากตรงนี้ได้ คิดแต่ว่าขอให้สิ่งที่เห็นอยู่ เป็นเพียงฝันร้ายได้ไหม แต่ก็พบว่าไม่ใช่ความฝันเมื่อผู้ชายพวกนั้นขยับขึ้นมาบนเตียงพร้อมกันทีเดียวสิบคน สามสี่คนได้ที่เข้ามาจับเธอนอนลง กางแขนออกทั้งสองข้าง อีกสองหรือสามคนได้ที่จับขาเธอกางออกในลักษณะเดียวกัน บุณย์นราแผดเสียงร้องด้วยความกลัว ใบหน้าซีดจนขาว รู้สึกว่าเส้นขนทั้งตัวลุกชันขึ้น มองหาคนที่คิดว่าจะช่วยเธอได้ แต่ก็มองไม่เห็นเขา จึงตะโกนเรียกสุดเสียง

          “พี่ขุน!”

          นักรบกอดอกมองดูอยู่ด้วยรอยยิ้มหยัน บอกกลับมา “นั่นเอาไว้คิวสุดท้าย”

          บุณย์นรากรีดเสียงร้อง ดิ้นหนีด้วยความหวาดกลัว น้ำตาของเธอไหลแล้วไหลอีก ยิ่งมีคนปีนคร่อมขึ้นมาบนตัว ก็ยิ่งดิ้นหนีพร้อมตะเบ็งเสียงกรีดร้องจนสุดท้ายก็นิ่งเงียบไป

ขุนพลที่ถูกกันไว้อยู่ด้านนอกสุด เห็นว่าเสียงของหญิงสาวหายไป ก็พยายามแหวกลูกน้องของนักรบเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง พบว่าบุณย์นราสลบไปแล้ว เลยหันไปมองหน้านายด้วยสายตาขอร้อง      

               “คุณรบครับ พี่ขอเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย” 

นักรบโบกมือทำนองว่าหุบปาก เขาเกลียดพวกที่พูดมาก พูดไม่หยุดจริง ๆ ตามองนิ่งยังร่างกึ่งเปลือยบนที่นอนเป็นนาน ส่งสายตาบอกที่เหลือว่าให้ออกไปจากห้อง บางคนบ่นเสียดมเสียดาย บางคนเดินออกไปจากห้องแต่โดยดี นักรบขยับขากำลังจะก้าวเข้าไปดู แต่พอเห็นว่าขุนพลแทรกตัวแซงหน้าไปก่อนแล้ว ก็หยุดตัวเอง แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยท่าทีที่ไม่สนใจอะไรอีก 

บุณย์นรารู้สึกตัวอีกครั้งในตอนเช้า สภาพของเธอไม่ต่างจากเมื่อคืนเลยสักนิด แล้วพอระลึกความจำได้ก็ร้องไห้ออกมาโฮใหญ่ เมื่อรับรู้ได้ว่าเนื้อตัวของเธอออกอาการปวดล้าไปหมด น่าจะคงเพราะถูกพวกเดนนรกนั่นย่ำยีเธอ

แบบนี้แล้วจะยังเป็นคนได้อีกหรืออย่างไร

หญิงสาวมองสภาพรอบห้องที่ข้าวของกระจัดกระจาย เสื้อผ้า เศษซากทิชชูเกลื่อนเต็มพื้นไปหมดก็ยิ่งใจเสีย นอนร้องไห้อยู่บนเตียงอีกเป็นครู่ ค่อยพาตัวเองลุกขึ้นนั่ง แล้วก็ร้องไห้ออกมาอีกด้วยความหดหู่ใจ เสียใจอย่างที่สุด เธอลุกขึ้นยืนก็ให้โงนเงนเล็กน้อย มึนหัว อยากอาเจียน เลยเดินเกาะผนังเข้าห้องน้ำไป

โก่งคอตรงเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า มีเพียงน้ำลายเหนียวหนืดที่ไหลออกมาเพียงเท่านั้น ในท้องบีบรัดตัวปวดและมวนไปหมด ก็สะอื้นออกมาอีกครั้งด้วยความทรมาน เงยหน้าขึ้นเห็นเงาตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจก จ้องผ่านม่านน้ำตาด้วยความหดหู่หม่นหมอง

คนพวกนั้นเป็นโรคติดต่อร้ายแรงไหม

เธอจะติดโรคจากพวกนั้นมาหรือเปล่า

แล้วเธอจะท้องไหม

เดนนรกอย่างนั้นไม่มีทางคิดถึงเรื่องป้องกันแน่นอน พวกนั้นกักขฬะ หยาบคายราวกับไม่ใช่คน

แล้วถ้าท้อง เธอจะทำอย่างไร

ถ้ามันเห็นเธอฟื้นขึ้นมา จะทำย่ำยีกับเธออีกหรือเปล่า คิดได้อย่างนั้นแล้วก็เลื่อนสายตาไปที่เงาสะท้อนของอ่างอาบน้ำในมุมห้องทางด้านหลัง

มีชีวิตแบบนี้ สู้ไม่มีชีวิตอยู่เลยน่าจะดีกว่า

บุณย์นราคิดแล้วก็หมุนตัวหันไปมองอ่างใบนั้น ลากขาเดินเข้าไปเปิดน้ำในอ่างจนสุด ยืนมองระดับน้ำที่ขยับสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเต็ม ก็ค่อยก้าวขาเข้าไปในนั้นทีละข้าง แล้วพาตัวเองเอนลงนอนที่ในอ่างน้ำนั้น

พ่อจ๋า แม่จ๋า บุณขอโทษ เกิดมาชาตินี้บุณยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณพ่อกับแม่เลยคิดมาถึงตรงนี้ หัวตาก็ออกร้อนผ่าว พร้อมกับที่น้ำตาไหลอาบลงสองแก้มอีกครั้ง

พี่บัญ พี่เบญ... บุณไปแล้วนะ ฝากดูแลพ่อกับแม่ด้วย อยู่กันสองคน อย่าทะเลาะกันล่ะ ชาติหน้าบุณขอมาเกิดเป็นลูกของพ่อ ลูกของแม่ เป็นน้องของพี่ ๆ อีก สิ้นคำกล่าวลาในใจ บุณย์นราปิดตาลงอย่างช้า ๆ ปล่อยให้ลำตัวไถลลงสู่ก้นอ่าง จมลงใต้น้ำที่เปิดไว้จนเต็ม แต่แล้วเธอกลับทำร้ายตัวเองไม่ได้ พอคิดว่าจะกลั้นหายใจจนตายไปเองแบบช้า ๆ ก็ทำไม่ได้ เมื่อถึงเฮือกสุดท้ายร่างกายก็เปิดปากออกโดยอัตโนมัติ วินาทีที่เธอสำลักเอาน้ำเข้าไปในปากในคอ ก็ถูกกระชากผมขึ้นจากอ่างน้ำด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลของใครสักคน

“เวร!” เขาสบถด่าดังก้องในห้องน้ำ

พร้อมกับดึงเอาเธอมาเขย่า เมื่อเห็นว่าเธอยังมีสติดี เขาตวัดร่างของเธอขึ้นอุ้ม แล้วพาไปยังเตียงนอน บุณย์นรายังคงติดตากับภาพเมื่อคืน พวกนั้นกำลังจะทำร้ายเธออีกแล้วหรือ

“ไม่ ไม่ อย่าทำฉัน”

หญิงสาวกรีดร้องด้วยเสียงที่แหบแห้ง พร้อมกับผลักถีบ ดิ้นรนหนี พอตั้งสติได้ก็พบว่าเขาไม่ได้ทำอะไร เพียงแต่เอาผ้าห่มห่อพันร่างของเธอเอาไว้เสียแน่น นักรบถอยออกมาก้าวหนึ่ง เขาไม่ได้แตะอะไรอีก พร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย ความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในหัวว่าทำไมแบบนี้ถึงอ่อนแอเสียได้ล่ะ 

          “ไม่พูดไม่จา ข้าวไม่กิน น้ำไม่ดื่มเลยครับคุณรบ เงียบ เอาแต่เหม่อแล้วก็ร้องไห้ เป็นแบบนี้มาสามวันแล้ว ถ้ายังมีอาการแบบนี้อีกวันเดียว พี่ว่าเด็กมันจะไม่ไหวเอานะครับ”

นักรบถอยฉากออกจากประตู พิงผนังอีกฟาก ตามองที่หญิงสาวคนเดียวในบ้านไม่พูดไม่จาอะไร