11

“อร่อยนี่” เคี้ยวหมดแล้ว ขุนพลวางช้อนลง หันหน้าไปจะคุยกับนายของเขา เธอยังไม่ได้ตักอะไรกิน แต่แล้วก็เลือกจะถามพวกเขาว่า

“เมื่อไหร่จะพาฉันกลับบ้าน”

ขุนพลมองนายที่หยิบช้อนตักอาหารท่าทีไม่ใส่ใจ เลยเป็นคนตอบเสียเอง “ได้กลับเมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละ กินข้าวก่อน อย่าคุยเรื่องเครียดบนโต๊ะอาหาร”

บุณย์นราได้ยินคำตอบของเขาแล้วเงียบไปอีกเป็นนาที ก่อนหันมองสบตากับชายทั้งสองคนไปมา “พวกนายนี่คงกลัวพี่ฟาสมากสินะ เลยต้องเล่นงานเขาลับหลังแบบนั้น” พูดจบ ถอนหายใจเบา ๆ บอกต่อ “เอาอย่างนี้ไหม ถ้าวันนี้พวกนายพาฉันกลับบ้าน ฉันจะช่วยคุยกับพี่ฟาสให้ว่าอย่าเอาเรื่องกับพวกนาย พี่ฟาสเขาค่อนข้างตามใจฉัน รับรองว่าเรื่องนี้จะจบลงที่นี่ทันที ไม่ถึงโรงพักแน่นอน”

ขุนพลแทบสำลักน้ำซุปที่กำลังซดอยู่ รีบวางช้อน แล้วหันไปมองหน้าคนเป็นนาย เห็นนักรบยิ้มมุมปากหน่อยหนึ่ง แล้วถึงล้วงเอาโทรศัพท์ของตัวเองวางที่โต๊ะ ผลักส่งให้หญิงสาว บอกท้าทาย

“โทร.เลย ดูสิมันกล้ามาไหม”

บุณย์นรามองเขาแล้วก็สลับกับมองโทรศัพท์ตรงหน้า ถามกลับ “แล้วที่นี่มันที่ไหนล่ะ”

“ไอ้ฟาสมันรู้อยู่แล้วละว่าเธออยู่ไหน แต่ที่มันไม่มา เพราะไม่กล้ามากกว่า”

“ทำไมจะไม่กล้าพี่ฟาสต้องมาแน่” บุณย์นราเถียงแล้วมองโทรศัพท์เขานิ่งอย่างชั่งใจ

“หรืออีกอย่างที่มันไม่มา เพราะมันไม่ได้เห็นว่าเธอสำคัญขนาดนั้นจนต้องมาบุกถึงที่นี่”

ได้ยินอีกฝ่ายลดคุณค่าของเธอลง ก็ไม่ได้นึกโกรธเคืองอะไร เพราะยังไม่ได้รู้สึกลึกซึ้งกับกฤตยชญ์มากพอถึงขั้นว่ารัก แต่แววตาที่เขามองมามันทำให้เธอสุดทานทนต่อการควบคุมตัวเอง สุดท้ายก็หลุดปากย้อนออกไป ในสิ่งที่คิดว่าจะทำให้คนตรงหน้าแสบ ๆ คัน ๆ ได้บ้าง

“เหมือนที่สิรีไม่เห็นความสำคัญของนาย แล้วหันไปหาพี่ฟาสแบบนั้นใช่ไหม”

ไม่มีเสียงตอบกลับมา

มีแต่ดวงตาสีดำที่ฉายแววกร้าวดุขึ้นอย่างคนที่พร้อมจะเอาเรื่องได้ทุกเมื่อ พร้อมกับที่จานข้าวตรงหน้าของเขาถูกดันออกห่างจากตัวอย่างแรง จนไปกระแทกกับชามต้มจืด จนมันหกออกทั้งชาม น้ำต้มจืดไหลนองบนพื้นโต๊ะ ก่อนจะวิ่งเป็นทางยาวมาทางเธอ ราดลงบนชุดที่สวมใส่อยู่

บุณย์นราขยับหนีไม่ทัน หญิงสาวมองนิ่งตามทางที่น้ำซุปไหลลงมาหา ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นยืน ด้วยอาการปกติ ไม่ตื่นตระหนก ไม่พูดไม่จา ไม่โวยวายแต่อย่างใด แล้วยื่นมือออกไปเอาชามที่หกชามนั้นขึ้นมาถือ หันหลังเดินกลับไปยังหม้อต้มจืดที่วางอยู่ ตักต้มจืดใส่ลงไปใหม่ นึกดีใจที่มันยังอุ่นพอ ค่อยหมุนตัวกลับมา เห็นว่าชายทั้งสองคนกำลังคุยเรื่องอะไรกันหน้าตาเคร่งเครียดทีเดียว ไม่มีใครสนใจมองที่เธอ

จึงเดินอ้อมไปหาชายโฉดคนนั้น พร้อมกับมองชามต้มจืดในมือ ถึงแล้วแทนที่จะวางลงบนโต๊ะ บุณย์นราเลือกจะคว่ำชามลงบนกลุ่มผมสีดำของคนที่นั่งหัวโต๊ะนั่นเสียเลย

น้ำซุปไหลลงบนผมของเขา ทำให้มันเปียกแนบไปกับทรงของศีรษะ ผักกาดขาว ผักชี ต้นหอม และเศษหมูบางส่วนติดอยู่บนผมสีดำนั่น แต่ไม่มีใครพูด ไม่มีใครส่งเสียงอะไรออกมาเลยแม้แต่คนเดียว

ขุนพลเห็นแล้วนึกห่วงในทันที เขาวางช้อนลง รีบลุกไปดึงแขนเธอให้ออกห่างจากนายของตน นักรบไม่ใช่คนโกรธง่ายเท่าไรนัก แต่ถ้าหากอารมณ์ขึ้นแล้ว ก็จะเป็นพวกที่โมโหร้ายมากด้วย ขุนพลทำทีเป็นเอ็ดเธอเสียงดุ ท่าทีขึงขังขวางผู้เป็นนายเอาไว้ก่อน 

“ทำไมทำแบบนี้บุณย์นรา”

“น้อยไปสิคะสำหรับนายของพี่ขุน”

สิ้นคำพูดของเธอ คนที่ถูกราดด้วยต้มจืดลุกจากเก้าอี้ของตัวเอง ตรงเข้ามาฉุดแขนเธอออกจากมือของขุนพล

ขุนพลรีบขวางเอาไว้ ตามองเศษผักที่ติดอยู่บนผมของคนเป็นนาย นึกอยากหยิบออกให้ แต่แล้วก็ห่วงหญิงสาวคนก่อเรื่องมากกว่า เลยรีบออกตัวขวางนายไว้

“มาคุณรบครับ เดี๋ยวพี่จัดการให้เอง”

นักรบไม่ได้มองที่ขุนพล เขาผลักลูกน้องที่แก่วัยกว่าให้พ้นไปจากตรงหน้า แล้วดึงแขนบุณย์นรา กระชากกลับไปที่ห้องนั้น เมื่อเห็นว่าเธอทำตัวแข็งขืน เขาเลยออกแรงดึง แบบไม่ปรานีปราศรัยเช่นกัน

“อยากให้เอา บอกดีดีได้ ไม่ต้องเรียกร้องด้วยวิธีนี้”

          “บ้า! นายมันบ้า ใครอยากให้คนอย่างนายมา... มาทำอะไรแบบนั้นด้วย” บุณย์นรากระดากปากนักที่จะพูดว่า ‘เอา’ ตามเขา จึงเลี่ยงคำพูดนั้นเสีย นอกจากจะขืนตัวไว้ ไม่ไปตามแรง มืออีกข้างก็เอื้อมมาปลดมือแข็งแรงออกจากแขนของตัวเองด้วย แต่ให้อย่างไรก็ไม่สำเร็จ เธอคิดว่าเมื่อตอนที่เขาฉุดออกจากห้องหอน่ากลัวมากแล้ว มานาทีนี้ยิ่งรู้สึกน่ากลัวมากกว่าเสียอีก ใช้มือปลดไม่ออกก็ก้มหน้าลงกัดมือเขาเสียเลย ได้ผลเมื่อมือที่รัดแน่นเหมือนปลอกเหล็กยอมคลายออกเล็กน้อย แล้วกระชากดึงแขนตัวเองสุดแรงจนหลุดจากเขามาได้

          บุณย์นราเป็นอิสระแล้ว รีบวิ่งตรงไปยังประตู นักรบตามทัน เขาดึงร่างของเธอให้หันกลับมา พร้อมตวัดขึ้นพาดบนบ่า พากลับไปที่ห้องนอนของเขาอีกครั้ง โดยมีขุนพลอ้า ๆ หุบ ๆ ปากต้อนหน้าต้อนหลังอยู่ข้าง ๆ 

          “พี่ขุนช่วยบุณด้วย” บุณย์นราร้องขอให้ขุนพลเข้ามาช่วยตนเอง ขุนพลเห็นแล้วนึกเวทนา เดินตามหลังมา แล้วตัดสินใจออกปากปรามนายเบา ๆ

          “คุณรบครับ พี่ว่าใจเย็...”

          “หุบปาก!” เสียงตวาดของนักรบทำขุนพลหน้าซีด พร้อมกับที่หญิงสาวเอ่ยร้องขอแทรกขึ้นอีกว่า

          “ช่วยบุณด้วย”

          “ร้องหาแต่ผัว เดี๋ยวจะให้พวกที่เฝ้ายามข้างนอกมาช่วย... เรียงคิวให้ครบคนเลย” นักรบบอกเสียงเหี้ยม ออกแรงถีบประตู แล้วโยนเธอลงเตียงตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ตั้งแต่เกิดจนโต ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำเขาฉุนขาดได้ขนาดนี้มาก่อน

          และบุณย์นราไม่มีโอกาสได้ร้องขอให้ใครช่วยเธออีก เพราะเมื่อประตูปิดลงเท่านั้น เธอก็ถูกเขาดึงทึ้งเสื้อผ้าออก พร้อมกับล่วงล้ำอย่างเอาแต่ใจ จนจบเสียงคำรามลั่นนั่น เขาถึงผละออกจากเธอ บุณย์นรากัดปากตัวเองแน่นอย่างเจ็บใจ คว้าเสื้อผ้ามาคลุมปิด ด้วยมือที่สั่นจนมองไกล ๆ ยังเห็น ไม่มองเขาเพราะทั้งเกลียดทั้งกลัว จึงไม่เห็นสายตาเฉยเมยของอีกฝ่ายที่มองมาที่เธออยู่เป็นนาที

หญิงสาวอยากลุกขึ้นแต่ลุกไม่ไหว พอเห็นเขาหันหลังจากไป เลยคว่ำหน้าลงกับที่นอนนิ่ง ได้ยินเสียงประตูกระแทกเปิดแล้วปิดลงไม่เบามือนัก เธอพอเดาได้ว่าเขาคงไปแล้ว เจ็บใจที่ถูกกระทำซ้ำ ๆ แบบนี้อีก พักเดียวน้ำตาก็ไหลอาบลงมา ทำไมเธอต้องมาเจอคนแบบนี้ เจอสถานการณ์เลวร้ายขนาดนี้ด้วย แล้วแบบนี้จะมีชีวิตรอดกลับไปหาพ่อ หาแม่ หาพี่ ๆ อีกไหม คิดไปก็น้ำตาไหลไปไม่หยุด