บทที่ 2 เสี่ยมาเยือน 3

“ท่านพี่โปรดวางใจ อีจี้จะจัดการให้เอง”

“ยังไง”

“เผยธาตุแท้ไง แบไต๋ให้เห็นๆ เลยว่าบ้านเราพร้อมเกาะเป็นปลิง คนสติดีที่ไหนจะเอาเราสองคน ตีหม้อยังถูกกว่า จริงป่ะ”

“ฮืออ... ทำไมฟังแล้วไม่ภูมิใจเลยอ่ะ”

“พี่อ้อแอ้ไม่สนใจเหรอ ถึงจะอายุเยอะกว่าเกือบสองรอบ แต่แม่การันตีว่าเขารวยนะ”

“แล้วทำไมแกไม่สนอ่ะ”

“นิสัยอย่างจี้อย่าไปมีเลยผัว สร้างเวรสร้างกรรมให้ผู้ชายเปล่าๆ”

“เออ จริง”

“มีลูกค้าโทรเข้าเครื่องร้าน เท่านี้ก่อนนะพี่ เย็นนี้ค่อยคุยกัน” ฉันกดวางสายพี่สาวแล้วคว้ามือถือของร้านมาดูเบอร์ ปกติจะมีคนติดต่อถามรายละเอียดเข้ามาเรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่ลูกค้าจะมาที่นี่กันแบบปากต่อปากมากกว่า แม่ตะโกนมาบอกว่าคนที่โทรมาเป็นลูกค้าคนสำคัญ วันนี้ให้ฉันดูแลให้ดี รับรองให้ทิปหนัก

“สวัสดีค่ะ” ฉันกดรับสาย ริมฝีปากยิ้มโค้งสวยงามตามมาตรฐาน น้ำเสียงเราจะได้เป็นมิตรฟังแล้วรื่นหู เป๊ะตามที่เรียนมาเลยค่ะ “จี จี้เลิฟ เลิฟ ยินดีให้บริการค่ะคุณลูกค้า”

“ร้านอยู่ตรงไหน”

เสียงทุ้มนุ่มที่ตอบกลับมาฟังคุ้นๆ ฉันก็เจื้อยแจ้วบอกทางเสียงใสต่อไป แต่เหนื่อยฉิบหาย คุยเกือบสิบนาทีก็ยังไม่รู้เรื่อง

“ฉันเข้ามาในซอยตามที่เธอบอกแล้ว ยังไม่เจอเซเว่นเลย”

“เอางี้ คุณลูกค้าอยู่แถวไหนแล้วคะ”

“อยู่ใกล้ตึกหลังใหญ่ๆ”

“มันใหญ่หลายหลังค่ะ!”

“มีป้ายใหญ่ๆ”

ป้ายโฆษณาก็มีเยอะ! ตอนแรกฉันสงสารลูกค้าเพราะอาบอบนวดของครอบครัวเราอยู่ในซอยลึกลับไปหน่อย แต่ตอนนี้ฉันชักจะสงสารตัวเองมากกว่า ฮือ... กูอยากเล่นเกม!!

“คุณลูกค้าขับรถตรงมาเรื่อยๆ นะคะ จะเจอเซเว่นอยู่ปากซอยซ้ายมือ เลี้ยวเข้ามาสองร้อยเมตรจะเจอร้านค่ะ”

“โอเค อย่าวางเพิ่งสายล่ะ ฉันจะได้อุ่นใจ”

“จ้า”

เสียงคุณลูกค้าก็ฟังดูหนุ่มนะ นานๆ ทีจะมีผู้ชายอายุต่ำกว่าห้าสิบหลงมา กระทิงสาวเช่นฉันจึงออกไปยืนรอที่ปากทางเข้า อยากส่องผู้ชายไวๆ และแล้วฉันก็ได้เห็นรถสปอร์ตบีเอ็มดับบลิว หรูระยับตับกระจายเลี้ยวเข้ามาในซอยข้างเซเว่น โอว... เห็นแค่ล้อรถก็รู้แล้วว่ารวย ทั้งๆ ที่ฉันก็บอกเขาแล้วว่ายืนรอต้อนรับอยู่หน้าทางเข้าแล้ว แต่รถสปอร์ตคันงามแล่นผ่านหน้าฉันไปซะงั้น

“คุณลูกค้าขับเลยแล้วค่ะ ถอยกลับมาๆ”

“เอ้า ไหนเธอล่ะ”

“หนูใส่เสื้อยืดสีขาว หน้าตาสวยๆ น่ารักๆ อ่ะ”

“โอเค สวยๆ น่ารักๆ” รถสปอร์ตเงาวับติดไฟถอย หมุนล้อเลื่อนกลับมาจอดเทียบ กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง และคำแรกที่ฉันได้ยินผ่านมือถือก็คือ

“ไม่เห็นสวยเลย”

ไอ้คุณลูกค้านิสัยไม่ดี ฉันฉีกยิ้มและกำหมัด คันเท้าอยากถีบคนยิกๆ นี่คุณหนูจิราภรณ์ สวยสุดในซอยเลยนะเว้ย ฉันผู้รับบทเด็กโบกรถวิ่งดุ๊กๆ โบกรถให้ถอยจอดเข้าซอง เอ้า ถอยพี่ถอย... จากนั้นก็วิ่งจู๊ดไปนั่งหลังเคาท์เตอร์หินอ่อน รับบทนางต้อนรับฝ่ายลูกค้าประชาสัมพันธ์ ฉันเหงื่อออกท่วมตัวและยังมีอาการเมาค้างหลงเหลืออยู่จึงตาลอยๆ อยากละสังขารเร็วๆ นี้

เมื่อร่างสูงสง่าเปิดประตูก้าวเข้ามา ถอดแว่นกันแดดฉาบปรอทมาเสียบที่กระเป๋าเสื้อสูท เผยใบหน้าคมเข้มได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีเข้มผสานกับรอยยิ้มที่ผู้ชายเห็นเป็นต้องหนาวเยือกจับใจ หากเป็นเสน่ห์ชวนหลงใหลสำหรับผู้หญิงได้อย่างน่าประหลาด แต่ฉันกลับรู้สึกว่าดวงตาของเขาดุเหมือนเสือ

สิ่งแรกที่ปะทะสายตาของเขาคือศาลเจ้าตี่จู่เอี๊ยะข้างเคาท์เตอร์ไม้สักสไตล์โบราณ มีโปสเตอร์นักเล่นกล้ามสมัยปู่ยังหนุ่มแปะข้างฝา พร้อมด้วยรูปถ่ายหมอนวดมือฉมังเรียงรายให้เลือก ใกล้กันนั้นมีตู้ขายเครื่องดื่มส่งเสียงครางหึ่งๆ และนังจีจี้นั่งฉีกเหงือกรอต้อนรับอยู่

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าสนใจรับบริการไหนดีคะ”

“มีอะไรให้เลือกบ้างล่ะ” เขาเท้าแขนเคาท์เตอร์ นิ้วของเขาเรียวยาว ดูแข็งแรง บุคลิกองอาจสง่างาม คนอะไรยืนเฉยๆ ก็หล่อล่ำตำใจ ออร่าเปล่งประกายออกมาเลยว่ารวย แต่สิ่งแรกที่ปะทะสายตาฉันไม่ใช่ใบหน้าอันหล่อเหลา เพราะตรงเป้าตุงๆ นั่นเตะลูกตามากค่ะ กางเกงรัดไข่ติ้วแบบนั้นไม่อึดอัดบ้างรึไงนะ ฉันกะขนาดแล้วน่าจะสูสีพอๆ กับชาวคองโก เอ๊ะ หรือมันพองๆ เพราะฟองน้ำยัดไว้ บ้าจริง ฉันหยุดคิดไม่ได้เลย แต่เอ... คุ้นๆ เหมือนเคยเจอมนุษย์หล่อล่ำผู้นี้ที่ไหนมาก่อน ปกติจำผู้ชายแม่นไม่ใช่เหรอเรา

รอยยิ้มสบายๆ ของเขาสะดุดใจฉันไม่น้อย คนรูปร่างหน้าตาดีเช่นนั้นไม่มีทางเดินไปไหนแล้วไม่มีคนมอง ใบหน้าของเขาดูคมขึ้นกว่าตอนสวมแว่นกันแดด ฉันนึกชมแพขนตาหนาสวยจนผู้หญิงยังอิจฉา สันจมูกของเขาโด่งได้รูปรับกับคิ้วเรียว จะใช้คำว่าหล่อเพื่ออธิบายตัวตนของเขาก็เกรงว่าจะเป็นการดูถูกเสียด้วยซ้ำ อีกอย่างตัวของเขาหอมกลิ่นนุ่มนวลเจือจาง ไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไปแต่หลงเหลือกลิ่นหอมนี้ตามหลังทุกย่างก้าว ฉันว่าฉันชอบนะ หอมดี

พอเขารู้ว่าฉันมอง เขาก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างเพิ่มระดับความหล่อเหลาขึ้นอีกหลายเท่า ฉันจึงขมวดคิ้วคิดๆ หน้ายู่หน้าย่นอยู่ครู่หนึ่ง สมองประมวลภาพเหตุการณ์ทั้งหลายก่อนจะปิ๊ง!

เสี่ยฤทธิ์ชาติ!