เจ้าสาวชลธร...เพียงรักนี้มีเธอ

เจ้าสาวชลธร...เพียงรักนี้มีเธอ

last update최신 업데이트 : 2024-10-30
작가:  ทิพย์ทิวา연재 중
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
6챕터
637조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เพราะผิดหวังจากรักครั้งแรกที่ถูกบอกเลิก ด้วยเหตุผลด้านฐานะและการศึกษาที่ไม่เท่าเทียม ชลธรจึงครองโสดมากว่าสิบปีโดยไม่มองผู้หญิงคนไหนอีกเลย เขามุ่งมั่นเล่าเรียนและสร้างฐานะจนร่ำรวย เป็นนายหัวแห่งสวนชลธรที่มีดีกรีระดับดอกเตอร์ คุณสมบัติของเขาจึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ มากมาย แต่ก็ไม่มีใครถูกใจเขาสักคน! กระทั่งวันหนึ่งอรุณนิภาลูกสาวเจ้าของสวนแปลงติดกัน ที่คิดว่าเขาเป็นแค่หัวหน้าคนสวนได้เข้ามาในชีวิต ความเรียบง่ายของเธอเป็นแม่เหล็กดึงดูดให้หัวใจเขาหวั่นไหว มันจะไม่มีปัญหาอะไรเลยระหว่างเธอกับเขาที่จะรักกัน หากเธอไม่ได้เป็นน้องสาวของอดีตคนรัก

더 보기

1화

บทที่ 1 ความหลัง 30%

Push.Glide. Turn. Again. My legs screamed. I didn’t stop. I couldn't stop. If I wasn't perfect, I was nothing.

I checked my reflection in the glass.. Blonde hair, neat. Jersey , straight. The Captain’s rank sat heavy on my chest. I looked like a Simpson. A NHL legacy.

My phone buzzed on the bench. I didn't need to look at the screen to know who it was.

Dad: I saw the clips from yesterday's practice . Your backcheck is lazy. Fix it. The scouts don't sign lazy players.

I gripped the phone until my knuckles turned white. I wasn’t a don, I was a project. I put the phone down and grabbed my stick. I wanted to hit something, I wanted to scream until the glass break.

The heavy double doors of the arena slammed open. I knew the sound of those footsteps.

"You’re going to wear out the ice before the rest of us even get a turn, Captain," a voice called out.

It was Jax Miller.

He was wearing his jersey half-tucked, his dark hair a disaster, and he was carrying his skates over his shoulder.

"Practice doesn't start for an hour, Miller," I snapped, "Get lost."

Jax didn't move. He skated toward me,annoyingly fast. He stopped just inches from me. "I couldn't sleep, captain. Too much energy. Besides, I wanted to see if the rumors were true.

"What rumors?"

"That the great Liam Simpson is a robot," Jax laughed. "You look stiff, Liam. Like you’re afraid if you break a sweat, you’ll break a rule. Is it the dad thing? I heard he’s a real joy."

My blood boiled. "Don't talk about my father. And stay in your lane. We have a system here."

"Your system is boring," Jax whispered. "I think it’s time for a little chaos."

He took off. He didn't follow the drills. He skated in wild circles, cutting across my path, forcing me to stop. He was mocking me. Every time he passed, he kicked ice onto my boots.

"Stop it," I warned.

"Make me," he shot back, his eyes sparkling with mischief.

I didn't think. I just reacted. I dropped my shoulder and charged. I caught him in the side, Jax wasn't expecting the hit. He slammed into the boards with a loud thud but he didn't stay down. He stood up, his face red, his smirk replaced by anger. He didn't use his stick; he threw it aside and tackled me.

I felt the cold ice against my cheek as we rolled. Jax grabbed my jersey, his knuckles digging into my throat. "You think you’re so tough because of your name?" he spat, his breath hot against my face. "You’re just a scared little boy."

"I hate everything about you," I choked out.

"The feeling is mutual, Princess," Jax growled.

Just as I prepared to headbutt him, a whistle shot through the air. It was so loud.

"SIMPSON! MILLER!"

There stood coach Iron Mike. His face was a deep, terrifying shade of purple. He marched onto the ice, his shoes slipping, but he didn't care.

"Get up. Now!" he roared.

We scrambled apart, standing on shaky legs. My lip was bleeding. Jax had a dark bruise already forming on his cheekbone. We stood three feet apart, both of us breathing like hunted animals.

"I’ve had enough," Coach said. His voice wasn't loud anymore. It was quiet, which was worse. "I have scouts calling me. I have the Dean calling me. My two best players are trying to kill each other in the dark."

"He started it," I said, my voice trembling.

"I don't care who started it!" The coach barked. He turned to me. "Liam, your father called me this morning. He’s disappointed. He thinks you’ve lost control of this team."

I felt like I had been punched in the stomach. "Coach, please…"

"Quiet," Coach ordered. He looked at Jax. "And you. You’re talented, Miller, but you’re a cancer. You’re destroying my locker room."

Coach reached into his pocket and pulled out a set of silver keys. He held them up. They jingled in the silence of the arena.

"The school has a housing problem," Coach said with a mean smile. "And I have a chemistry problem. I’m solving both today."

He threw the keys. They landed on the ice between us.

"You’re moving out of the dorms," Coach announced. "There is a small studio apartment off campus. You two are going to live there. Together. One month. If you can’t learn to pass the puck and act like teammates, you’re both off the roster. No scholarships. No NHL. No hockey."

I looked at the keys. Then I looked at Jax.

"One month?" Jax whispered, the blood dripping from his chin.

"One month," Coach confirmed. "And here’s the best part. There is only one bed."

I looked at the keys again. My life was over. I looked toward the stands and saw a shadow moving in the VIP box. My father had seen everything.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
6 챕터
บทที่ 1 ความหลัง 30%
๑ความหลังชายหนุ่มผิวสองสีดวงหน้าคมเข้มในชุดเสื้อโปโลสีขาว สวมกางเกงยีนส์สีซีดเดินอย่างกระฉับกระเฉงไปยังรถ SUV สีขาว ซึ่งจอดอยู่ในโรงรถของบ้านหลังใหญ่สไตล์โรมัน ที่ตั้งเด่นตระหง่านอยู่บนเนินสูง รายล้อมด้วยสวนทุเรียนกว้างใหญ่สุดหูสุดตา ก่อนจะเปิดประตูรถเขาได้ยินเสียงตะโกนถามไล่หลังมาจากหญิงวัยกลางคนร่างท้วม“ตาชล จะไปไหนหรือลูก” ชลธรหันกลับไปหามารดาแล้วยิ้มด้วยสีหน้าสดใสก่อนจะตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ“ไปรับตาหนูครับแม่ ไม่ได้เจอหน้าลูกหลายวันแล้วคิดถึง”“ก็เพิ่งไปส่งเมื่อสองวันก่อนนี้เองไม่ใช่เหรอ” สายชลผู้เป็นมารดาว่า“ก็นั่นแหละครับ คิดถึงแล้ว เดี๋ยวผมมานะครับแม่”“จ้ะ งั้นก็ไปเถอะ แม่ก็คิดถึงตาธีแล้วเหมือนกัน”“ครับแม่ เดี๋ยวผมซื้อขนมมาฝากนะครับ” ว่าแล้วก็ก้าวเท้าขึ้นรถขับไปตามถนนที่ลาดด้วยซีเมนต์ ซึ่งเป็นถนนในสวนที่มีความกว้างขนาดรถสวนกันได้สองคันระยะทางราวห้าร้อยเมตร มุ่งตรงออกจากสวนทุเรียนไปยังถนนใหญ่ก่อนจะแวะซื้อของกินเล็กน้อยที่ร้านอาหารจีนเจ้าประจำเพื่อไปฝากน้องสาวและน้องชายที่ไร่คีริน ซึ่งเป็นที่ตั้งบริษัทและรีสอร์ตของน้องชายไม่นานชลธรก็มาถึงไร่คีรินที่มีอาณาบริเวณกว้างขวาง เข
더 보기
บทที่ 1 ความหลัง 70%
เมื่อชลธรรับเจ้าตัวน้อยมาได้สมใจที่คิดถึงแล้ว จึงรีบพาไปแวะที่ร้านมินิมาร์ทในตัวอำเภอเพื่อซื้อของเล่นให้อย่างเคย“ธีเอาอันไหนดีครับลูก อันนี้มั้ย เป็ดน้อย มีเสียงปี๊บ ๆ ด้วย” ชลธรบีบตุ๊กตาเป็ดน้อยสีเหลืองให้หนูน้อยในอ้อมแขนดู ชลธีหัวเราะถูกใจพยายามเอื้อมมือไปคว้า ชลธรยิ้มด้วยท่าทางมีความสุข“จะถือเองหรือครับลูก โอเค ป๊าให้ถือเองนะครับ ไปจ่ายเงินที่พี่คนสวยกันเนอะ” ว่าแล้วก็หันไปยังพนักงานร้านที่อยู่หลังเคาน์เตอร์“น้องคะ เอารังนกให้พี่แพ็คนึงค่ะ แล้วก็ซุปไก่อีกแพ็คนึงด้วยค่ะ” เสียงหญิงสาวที่เดินไปถึงเคาน์เตอร์ก่อนหน้าเขาดังขึ้น พลางชี้ไปด้านหลังพนักงานที่มีเครื่องดื่มบำรุงสุขภาพหลากหลายชนิดวางอยู่ชลธรหันมองแล้วอึ้งไปอึดใจหนึ่ง เมื่อเห็นหญิงสาวผิวขาวผมยาวสลวยรูปร่างบอบบาง ดวงหน้าเรียวหวานสะดุดตา ซึ่งเขาจำได้ชัดเจนว่าหญิงสาวคนนี้เคยวิ่งมาชนเขาที่งานแต่งงานของนภาธร เธอยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจของเขาเต้นแรง เธอจ่ายเงินเสร็จก็รับของ แล้วหมุนตัวจะเดินออก ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อเห็นเขายืนอยู่ ชายหนุ่มได้แต่ยืนอึ้ง นึกไม่ออกว่าจะทักทายอย่างไร“พี่คะ ถึงคิวแล้วค่ะ” เสียงพนักงานสาวเอ่ยเรียก ชลธรละสายต
더 보기
บทที่ 1 ความหลัง 100%
ภาพที่หญิงสาวคนนั้นยัดเงินห้าร้อยบาทใส่มือของเขา ตอนที่วิ่งมาชนจนไวน์แดงหกรดเสื้อเชิ้ตในงานแต่งงานของนภาธร แล้วเธอก็วิ่งหายลับไปอย่างรวดเร็ว ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง เขามั่นใจว่าผู้หญิงที่เห็นวันนี้คือคนเดียวกับที่วิ่งชนเขาวันนั้นอย่างแน่นอน เพราะเขาอยู่ที่นี่มานานยังไม่เคยเห็นใครที่มีใบหน้าหวาน ผิวพรรณขาวใสสะดุดตาเช่นนี้มาก่อน“จะได้เจอกันอีกไหมนี่ จะได้เอาเงินไปคืนให้” เขาพึมพำก่อนจะเก็บเงินไว้ในลิ้นชักอย่างเดิมแล้วหยิบโน้ตบุ๊กออกมานั่งอยู่ริมระเบียง ทอดสายตามองไปยังลำธารด้านล่าง วันนี้น้ำขึ้นสูงและไหลเชี่ยวกว่าปกติเพราะฝนตกในช่วงกลางคืนมาหลายวันแล้วก่อนจะก้มมองจอคอมพิวเตอร์เพื่ออ่านข่าวและดูราคาหุ้นที่ตนเองซื้อเก็บไว้เก็งกำไร ไหนยังจะกองทุนต่าง ๆ ที่ซื้อเก็บไว้เพื่อรับเงินปันผล ซึ่งเขามักจะเข้าไปตรวจเช็คอยู่บ่อย ๆหลังจากนั้นจึงเข้าไปดูข้อมูลด้านการเกษตรอื่น ๆ ที่จะต้องอัปเดตให้ทันสมัยอยู่เสมอ เพราะมีเรื่องโรคและแมลงต่าง ๆ ที่อาจจะมาลงในแปลงสวนทุเรียนของเขาได้ จะได้ระมัดระวังไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆตอนนี้เขาเรียนจบปริญญาเอกแล้ว จึงไม่ได้มีงานให้ทำมากเหมือนเมื่อก่อน ได้แต่ใช้เวลาส่วน
더 보기
บทที่ 2 เธอคือใคร 30%
๒เธอคือใครที่บ้านสองชั้นครึ่งตึกครึ่งไม้หลังไม่ใหญ่มากนัก บริเวณบ้านรายรอบไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับ และผลไม้หลากหลายชนิด ด้านหน้าเป็นลานกว้าง ปูด้วยหญ้าญี่ปุ่นเขียวขจี มองเข้าไปในบ้านชั้นล่าง ด้านหน้าบ้านเทพื้นปูนออกมากว้างขวาง ปูกระเบื้องสีน้ำตาลและต่อหลังคายื่นออกมาเป็นพื้นที่นั่งเล่นและมีชุดโต๊ะไม้สีน้ำตาลขัดเงาตั้งอยู่หนึ่งชุดสำหรับนั่งเล่น และใช้สำหรับนั่งรับประทานอาหารได้ด้วย ชายชรานั่งอยู่บนรถเข็นหน้าบ้าน มองออกไปยังรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่สีดำที่ขับเข้ามาจอด ร่างเพรียวบางในชุดกางเกงยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดแขนยาวสีครีมลงมาจากรถ ในมือถือถุงพะรุงพะรังเข้ามาหา ผมยาวสลวยของเธอพริ้วไหวไปตามแรงลม “อ้าว พ่อทำไมมานั่งคนเดียวตรงนี้ล่ะคะ แล้วพี่นิสาไปไหน” หญิงสาวถามพลางกวาดตามองไปยังที่จอดรถประจำของพี่สาว ซึ่งก่อนออกไปซื้อของข้างนอกเธอยังเห็นรถสปอร์ตสีแดงจอดอยู่ “พี่เขามีธุระน่ะ ออกไปสักพักได้แล้วละ เห็นบอกว่าไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับ” นายอรุณผู้เป็นบิดาตอบ “แล้วทิ้งพ่อให้อยู่คนเดียวเนี่ยนะคะ ทั้ง ๆ ที่นิภาก็บอกไว้แล้วว่าให้อยู่เป็นเพื่อนพ่อก่อน” อรุณนิภาเอ่ย
더 보기
บทที่ 2 เธอคือใคร 70%
อรุณนิภากวาดตามองไปทั่วบริเวณท้ายสวน ซึ่งเป็นเวิ้งกว้างก่อนถึงลำธาร เธอเพิ่งจ้างคนงานมาตัดหญ้าทำให้ดูโปร่งสบายตา ก่อนหน้านี้มีหญ้ารกท่วมทีเดียว ด้วยบิดาสุขภาพไม่ค่อยดีนัก เพราะตั้งแต่มารดาของเธอจากไปเมื่อห้าปีก่อน ท่านก็อยู่ลำพังมาตลอด มีเพียงน้าชายสวนใกล้กันที่คอยมาอยู่เป็นเพื่อน ในช่วงที่เธอกับพี่สาวไปอยู่ที่กรุงเทพฯช่วงสองสามปีมานี้ท่านมีปัญหาปวดเข่า จึงไม่ค่อยได้เข้ามาท้ายสวนบ่อยนัก ได้แต่ปล่อยที่ดินทิ้งร้างไว้ คนงานประจำก็ไม่มี ได้แต่จ้างทำเป็นรายครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพื้นที่ปลูกผลไม้ ยางพารา สวนมะพร้าว ซึ่งพอให้ท่านมีรายได้ทุกวันไว้ใช้จ่ายในยามแก่ แต่พอป่วยก็รู้สึกว่าพื้นที่มีมากเกินกว่าตัวเองจะทำไหว หากขายที่ดินได้เงินก้อนใหญ่มาแบ่งให้กับลูก ๆ ซึ่งเป็นผู้หญิงไม่ถนัดทำสวนทำไร่ ก็น่าจะดีกว่า ท่านเก็บไว้เพียงสวนยางพาราที่พอมีรายได้เลี้ยงชีพก็น่าจะเพียงพอ จึงได้มาบอกเธอว่าจะขายที่ดิน แต่เพราะเธอยับยั้งเอาไว้ไม่ยอมให้ขาย ท่านจึงต้องยกเลิกความคิดนี้ไปหญิงสาวมองข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นเนินสูงขึ้นไป ใกล้ลำธารมีกระท่อมหลังหนึ่ง ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นกระท่อมคนงานของสวนชลธร ซึ่งเป็
더 보기
บทที่ 2 เธอคือใคร 100%
หญิงสาวรับผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมเช็ดหน้า ส่วนเขาเดินเข้าไปในห้องอีกครั้งแล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมายื่นให้ เพราะเห็นเธอตัวสั่นราวกับลูกนก เนื่องจากบริเวณนี้อากาศค่อนข้างเย็น อีกทั้งเพิ่งจะจมน้ำมาอีก กลัวว่าจะเจ็บป่วยขึ้นมา“คุณไปเปลี่ยนเสื้อก่อนก็แล้วกัน อากาศหนาวแบบนี้ไม่ควรอยู่ตัวเปียก ๆ เดี๋ยวจะเป็นหวัด วันหลังค่อยเอามาคืนผมก็ได้ ห้องน้ำอยู่ด้านใน แต่เดินระวังหน่อยนะ ลูกชายผมหลับอยู่” เขาว่าหญิงสาวลุกขึ้นแล้วเดินไปยังห้องน้ำอย่างว่าง่าย คงเป็นเพราะกำลังหนาวจัดจริง ๆ เพราะตอนนี้ใกล้สี่โมงเย็นแล้ว แถมยังอยู่ในหุบเขา อากาศเย็นทั้งวันและจะเย็นมากขึ้นเมื่อใกล้ค่ำชลธรกลับเข้าไปในห้องนอนของตนเอง เขาหยิบเสื้อผ้ามาเปลี่ยนแล้วเดินออกมาข้างนอก พร้อมกับธนบัตรใบละห้าร้อยบาทที่เก็บไว้ในลิ้นชัก เห็นหญิงสาวนั่งมองชลธีอยู่ข้างเบาะ เขาผุดยิ้มขึ้นมาบาง ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วก็ยื่นธนบัตรใบละห้าร้อยบาทให้กับเธอ หญิงสาวทำหน้างุนงง“ให้ฉันทำไมคะ เธอเงยหน้ามาถาม”“เงินที่คุณให้มา ผมไม่พอซื้อเสื้อตัวใหม่ ก็เลยเอามาคืน คุณชดใช้ผมโดยการซักเสื้อที่คุณใส่อยู่มาคืนผมก็แล้วกัน วันนั้นในงานแต่งงานคุณทำไวน์แดงหกร
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status