หมอฟู่ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว

“ผ่าตัดพรุ่งนี้เลยเหรอ ด่วนขนาดนี้เชียว”หมอเจ้าของไข้ยื่นเวชระเบียนให้ฉัน น้ำเสียงแฝงความสงสัย“หมอฟู่จะกลับจากทำงานต่างเมืองแล้ว คุณรอเขากลับมาอยู่เป็นเพื่อนดีกว่าไหม...”ฉันเอ่ยแทรกเบา ๆ “เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ”หมอมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเพราะฉันขึ้นชื่อเรื่องความสำออยประจำโรงพยาบาลแห่งนี้ ต่อให้เป็นแค่อาการปวดหัวตัวร้อนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องคอยตามตอแยให้ฟู่เหนียนอยู่เป็นเพื่อนเสมอทว่าพอเดินพ้นประตูห้องตรวจฉันก็บังเอิญเจอกับร่างที่คุ้นตาฟู่เหนียนใช้มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง เหมือนเพิ่งลงเครื่องแล้วรีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาลหยางฉิงยังคงเดินตามติดเขาเหมือนเช่นเคย บนตัวเธอคลุมด้วยเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์สีดำ ซึ่งเป็นของขวัญครบรอบสามปีที่ฉันซื้อให้ฟู่เหนียนฟู่เหนียนขมวดคิ้ว“คุณมาทำอะไรที่นี่...ป่วยอีกแล้วเหรอ”อีกแล้ว...น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญที่คุ้นเคย ราวกับว่าฉันเป็นตัวปัญหาที่ต้องรีบจัดการให้พ้น ๆ ไปเขาฉวยเวชระเบียนไปกวาดตามองครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่ง“พรุ่งนี้ผมมีธุระ”“คุณเลื่อนเวลาผ่าตัดไปเป็นสัปดาห์หน้าเถอะ เดี๋ยวผมมาอยู่เป็นเพื่อน”ฉันโ

ทันทีที่เปิดประตู คำพูดของฉันก็ชะงักไปชุดเครื่องนอนใหม่เอี่ยมที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้ถูกขยำกองทิ้งไว้บนพื้นอย่างไม่ไยดีภายในห้องนอนแขกเต็มไปด้วยข้าวของแปลกตา มีตุ๊กตาหมีตัวสูงครึ่งคนนอนแผ่หราอยู่บนเตียงราวกับจงใจประกาศความเป็นเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งเสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะใสที่แว่วมา“หมอฟู่ ขอบคุณที่ไปกินข้าวร้านนั้นเป็นเพื่อนฉันนะคะ อร่อยมากจริง ๆ”“อารมณ์เสียเรื่องที่ถูกรูมเมตแบนหายไปเพราะของหวานเลยค่ะ”ฟู่เหนียนเห็นฉันเข้าก็อธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“หยางฉิงทะเลาะกับรูมเมตเลยอยู่หอไม่ได้ เธอตั้งใจจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอก”“แต่ยังหาบ้านไม่ได้ก็เลยมาพักที่ห้องนอนแขกชั่วคราว”ฉันแค่นหัวเราะ“ฟู่เหนียน ฉันบอกคุณล่วงหน้าเป็นอาทิตย์แล้วนะว่าเสี่ยวชิวจะมาพักที่นี่”ฟู่เหนียนชะงักไปสีหน้าของเขาในชั่วอึดใจนั้นเป็นคำตอบได้ดีทุกอย่างเขาลืมไปแล้วตอนที่ฉันถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจ“เรื่องเล็กแค่นี้คุณตัดสินใจเองก็พอ ไม่ต้องมาถามผมทุกเรื่องได้ไหม น่ารำคาญ”ฟู่เหนียนเม้มปาก น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ขอโทษที...”เขายกถุงขนมหวานในมือขึ้น น้ำเ

ทว่าขั้นตอนการรายงานตัวเข้าทำงานที่บริษัทใหม่กลับไม่ค่อยราบรื่นนักเริ่มจากรายชื่อพนักงานใหม่ดันไม่มีชื่อของฉันอยู่เพียงคนเดียว ทำให้การเดินเรื่องเอกสารติดขัดไปหมดตามมาด้วยการถูกผู้อำนวยการโยนโปรเจกต์ชายขอบมาให้ พร้อมกำหนด KPI ที่ไม่มีทางทำได้จริงไม่กี่วันต่อมา ฉันก็พอจะจับต้นชนปลายสถานการณ์ได้หัวหน้าแผนกในนามคือลูกชายประธานบริษัทที่ถูกส่งตัวลงมาเก็บเกี่ยวประสบการณ์ หรือที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกกันว่า ‘จักรพรรดิน้อย’แต่ผู้ที่กุมอำนาจอย่างแท้จริงกลับเป็นผู้อำนวยการที่ฝังรากลึกมานาน ซึ่งถูกเรียกขานลับหลังว่า ‘ผู้สำเร็จราชการ’ทั้งสองคนดูเหมือนจะปรองดองกันดีเมื่ออยู่ต่อหน้า แต่ลับหลังกลับชิงดีชิงเด่นกันอย่างดุเดือดตำแหน่งของฉันเดิมทีต้องขึ้นตรงกับจักรพรรดิน้อย ฉันจึงถูกบีบให้เลือกข้างโดยไม่รู้ตัวและนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ขั้นตอนการอนุมัติติดแหง็กอยู่ที่แผนกข้าง ๆ พอทักไปอีกฝ่ายก็อ่านแล้วไม่ตอบฉันกดเปิดหน้าต่างแชตที่ปักหมุดไว้นิ้วมือดันไวกว่าสมอง สติกเกอร์ [แมวร้องไห้] ถูกส่งออกไปเรียบร้อยแล้วเพิ่งจะเตรียมพิมพ์ระบายความอัดอั้นกับเสี่ยวชิวชุดใหญ่อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาในเสี้ยววินาท

ฉันกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันทีขณะกำลังเตรียมเรียบเรียงคำพูดอย่างรัดกุมเพื่ออธิบายว่าไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงเขาเลยหลินเฉียวก็ส่งข้อความมาอีก[บอกใบ้ผมเหรอ]วินาทีต่อมา เขาก็ส่งอะไรบางอย่างสีเหลืองอร่ามมาให้ยอดโอนเงินห้าหลัก!จักรพรรดิน้อย: [ไม่ได้ส่งผิด][สุดสัปดาห์นี้ไปงานแต่งเป็นเพื่อนผมหน่อย][ลูกพี่ลูกน้องของหลานสาวปู่เล็กผมจะแต่งงาน][คนที่บ้านคงจะเร่งให้ผมแต่งงาน น่ารำคาญ คุณโสดใช่ไหม นี่ค่าทำโอที]งานแต่งของเสี่ยวชิวก็จัดวันเสาร์เหมือนกัน...มิตรภาพของฉันกับเสี่ยวชิวกำลังเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์!ฉันจ้องมองเลขศูนย์ยาวเหยียดเหล่านั้น ในใจเกิดการต่อสู้อย่างดุเดือดสุดท้ายฉันก็ทนต่อบททดสอบของระบบทุนนิยมได้ ด้วยมโนสำนึก ฉันกลั้นใจใช้นิ้วที่สั่นเทาพิมพ์ตอบกลับไปว่า“ขอบคุณค่ะประธานหลิน แต่วันเสาร์เพื่อนสนิทที่สุดของฉันจะแต่งงาน ฉันจำเป็นต้องไปร่วมงานค่ะ”ในชั่วอึดใจที่ส่งข้อความสำเร็จฉันราวกับได้ยินเสียงเงินบินหนีไปพร้อมกับเสียงเพลงมิตรภาพนิรันดร์ที่ดังแว่วขึ้นมาอย่างโหยหวนทว่าในวันงานแต่ง ฉันกลับได้พบกับคนที่ไม่คาดคิดนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตีห้า

หยางฉิงมาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอเดินเข้ามาใกล้พร้อมรอยยิ้ม“เธอไปหาหมอเวรหรืออาจารย์หมอเถอะ ต่อไปไม่ต้องมาหาฉันอีกแล้ว”หยางฉิงชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลง ก่อนจะหันมามองฉันราวกับขอความช่วยเหลือ“พี่ถังหว่านคะ ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ พี่อย่าทำให้หมอฟู่ลำบากใจได้ไหมคะ”ฉันยิ้มบาง ๆ“เราเลิกกันแล้ว เรื่องของพวกเธอไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”แววตาของหยางฉิงทอประกายวาบขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด แต่น้ำเสียงกลับเจือเสียงสะอื้น“พวกพี่อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยได้ไหมคะ ไม่งั้นฉันคงรู้สึกผิดแย่เลย...”ฟู่เหนียนพูดแทรกด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ตำราเรียนเล่มเดียวกัน ทำไมคนอื่นถึงเข้าใจ มีแต่เธอที่ไม่เข้าใจหรือไง”“ถ้าแม้แต่ปัญหาพื้นฐานแค่นี้ยังไม่เข้าใจ ก็แสดงว่าเธอไม่เหมาะกับวงการแพทย์หรอก รีบเปลี่ยนสายงานซะตั้งแต่เนิ่น ๆ เถอะ”ขอบตาของหยางฉิงแดงระเรื่อเธอแทบไม่อยากเชื่อเลยว่า นี่คือคำพูดจากคนที่เคยใจเย็นกับเธอมาตลอด“ฉันก็แค่กลัวพลาด เลยอยากถามให้แน่ใจ...”ฟู่เหนียนพูดตัดบทอีกครั้ง“ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่เรียนพิเศษของเธอ ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่ติวเตอร์ส่วนตัวของเธอนะ”“เ