หมอฟู่ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว

“ผ่าตัดพรุ่งนี้เลยเหรอ ด่วนขนาดนี้เชียว”

หมอเจ้าของไข้ยื่นเวชระเบียนให้ฉัน น้ำเสียงแฝงความสงสัย

“หมอฟู่จะกลับจากทำงานต่างเมืองแล้ว คุณรอเขากลับมาอยู่เป็นเพื่อนดีกว่าไหม...”

ฉันเอ่ยแทรกเบา ๆ “เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้ค่ะ”

หมอมีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

เพราะฉันขึ้นชื่อเรื่องความสำออยประจำโรงพยาบาลแห่งนี้ ต่อให้เป็นแค่อาการปวดหัวตัวร้อนเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ต้องคอยตามตอแยให้ฟู่เหนียนอยู่เป็นเพื่อนเสมอ

ทว่าพอเดินพ้นประตูห้องตรวจ

ฉันก็บังเอิญเจอกับร่างที่คุ้นตา

ฟู่เหนียนใช้มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าเดินทาง เหมือนเพิ่งลงเครื่องแล้วรีบตรงดิ่งมาที่โรงพยาบาล

หยางฉิงยังคงเดินตามติดเขาเหมือนเช่นเคย บนตัวเธอคลุมด้วยเสื้อโค้ตผ้าแคชเมียร์สีดำ ซึ่งเป็นของขวัญครบรอบสามปีที่ฉันซื้อให้ฟู่เหนียน

ฟู่เหนียนขมวดคิ้ว

“คุณมาทำอะไรที่นี่...ป่วยอีกแล้วเหรอ”

อีกแล้ว...

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญที่คุ้นเคย ราวกับว่าฉันเป็นตัวปัญหาที่ต้องรีบจัดการให้พ้น ๆ ไป

เขาฉวยเวชระเบียนไปกวาดตามองครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่ง

“พรุ่งนี้ผมมีธุระ”

“คุณเลื่อนเวลาผ่าตัดไปเป็นสัปดาห์หน้าเถอะ เดี๋ยวผมมาอยู่เป็นเพื่อน”

ฉันโพล่งออกไปตามสัญชาตญาณ

“ฉันจัดการเองได้ค่ะ ไม่รบกวนคุณดีกว่า ขอบคุณนะคะ”

ความเกรงใจที่ดูห่างเหินจนเกินเหตุทำให้ฟู่เหนียนชะงักไป

เพราะถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน

แค่ปลายนิ้วโดนกระดาษบาดก็ยังต้องไปร้องไห้ออดอ้อนเขา

จะใส่เสื้อผ้าชุดไหนในแต่ละวันก็ต้องส่งข้อความถล่มทลายไปให้เขาช่วยเลือก

ตั้งแต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างอาหารการกินทั้งสามมื้อ

ไปจนถึงเรื่องใหญ่อย่างการตัดสินใจในชีวิต

ฉันล้วนต้องปรึกษาฟู่เหนียนทุกเรื่อง

แต่ตอนนี้กลับมาผ่าตัดคนเดียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย

หากไม่บังเอิญมาเจอกัน คนเป็นแฟนอย่างเขาคงไม่มีทางรู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ

ฉันคว้าเวชระเบียนกลับคืนมา แต่ดันเผลอไปปัดกล่องยาในมือฟู่เหนียนหล่นพื้น

ชื่อยาปรากฏชัดเจนแก่สายตา มันคือ...ยาคุมกำเนิด

“คุณอย่าเข้าใจผิด”

ฟู่เหนียนก้มลงเก็บ น้ำเสียงแฝงความห่างเหินราวกับกำลังจัดการเรื่องงาน

“หยางฉิงปวดท้องประจำเดือนหนักมาก นี่เป็นยาที่ใช้บรรเทาอาการบ่อย ๆ ”

หยางฉิงกระชับเสื้อโค้ตให้แน่นขึ้น พร้อมอธิบายอย่างลุกลี้ลุกลนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ขอโทษค่ะพี่หว่าน ตอนแรกหมอฟู่จะกลับบ้านแล้ว ผิดที่ฉันไม่เอาไหนเอง ปวดจนยืนไม่ไหวก็เลยต้องรบกวนให้เขามารับยาเป็นเพื่อน”

เธอทิ้งช่วงครู่หนึ่ง...ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความอิจฉาจากใจจริง

“ถ้าฉันเก่งและพึ่งพาตัวเองได้อย่างพี่ถังหว่านก็คงดี หมอฟู่จะได้ไม่ต้องเหนื่อยวิ่งวุ่นจัดการโน่นนี่ให้ฉัน”

มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันปวดท้อง เลยถามฟู่เหนียนว่าควรไปตรวจแผนกไหนดี

รองหัวหน้าแผนกประสาทวิทยาที่อายุน้อยที่สุดในโรงพยาบาลระดับสามเอพูดว่ายังไงน่ะเหรอ

เขาบอกว่า ไม่รู้สิ

พอฉันบ่นว่าเขาตอบส่ง ๆ เขากลับบีบนวดหว่างคิ้วด้วยความเหนื่อยล้า มองฉันราวกับเด็กที่ก่อเรื่องวุ่นวาย

“เรื่องเล็กแค่นี้คุณลองหาข้อมูลเองไม่ได้หรือไง”

“คุณโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หัดพึ่งพาตัวเองบ้างได้ไหม อย่าทำตัวเป็นเด็กโข่งเอาแต่พึ่งผมตลอด”

“ผมไม่ใช่พ่อแม่คุณนะ ไม่มีหน้าที่ต้องมาคอยสอนเรื่องความรู้รอบตัวพวกนี้ให้คุณ”

น่าขำสิ้นดี ทีกับแฟนตัวเองล่ะประหยัดคำพูดแทบตาย แต่กับรุ่นน้องกลับพามาหาหมอรับยาด้วยตัวเอง

คนที่ไม่รู้คงนึกว่าหยางฉิงต่างหากที่เป็นแฟนของเขา

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันคงอดโมโหไม่ได้ และต้องโวยวายขึ้นมาตรงนั้นแน่ ๆ

แต่ตอนนี้ฉันกลับแค่ตอบรับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น