EP:6/2 – ข้อแลกเปลี่ยนของลีโอ

“จริงสิ” เขาหยุดชั่วครู่มองรอยยิ้มหวานแสนดีใจและไร้เดียงสา ดวงตาคมกริบจ้องลึกอย่างนักล่าที่รอจังหวะตะครุบเหยื่อ “แต่ทุกอย่างมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ เธอก็รู้ใช่ไหม”

“ข้อแลกเปลี่ยนเหรอคะ..ชีวาไม่รู้”

“ถ้าไม่รู้..ฉันจะบอกเธอเอง”ลีโอยกมือขึ้นเชยคางหญิงสาวช้าๆ แววตาคมกริบยังคงตรึงชีวาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นเดินไปนั่งลงที่โซฟาตัวใกล้ๆแทน “ข้อแลกเปลี่ยนก็ง่ายมาก…” เสียงทุ้มลากยาว แฝงรอยยิ้มมุมปากที่ดูทั้งเยาะทั้งยั่ว “เธอแค่มานั่งลงที่ตักของฉัน เท่านั้นเอง”

ชีวาเบิกตากว้าง มองมือหนาตบลงที่หน้าตักของเขาเอง ความดีใจที่เพิ่งวูบขึ้นเมื่อครู่หายวับ ริมฝีปากเล็กเม้มแน่น “ทำไมต้อง…ต้องเป็นที่ตักด้วย”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ลีโอหัวเราะในลำคอ แววตาไม่ได้ลดความกดดันแม้แต่น้อย กลับยิ่งฉายแสงอันตรายยิ่งกว่าเดิม “ถ้าไม่ใช่ที่ตัก หรือเธออยากจะนั่งทับลงอย่างอื่นแทนล่ะ”

“ทะ..ที่ตักดีแล้วค่ะ แต่แค่..ทำไมชีวาต้องทำ..”

“เพราะนี่คือการพิสูจน์…ว่าเธอจะยอมแลกสิ่งที่อยากได้มากแค่ไหน”

“ทำไมต้องพิสูจน์?”

“รู้ไหม…” ลีโอเอียงหน้ามอง ดวงตาลุกวาวเจือแววจริงจัง “นี่ฉันอาจต้องยอมทะเลาะกับเพื่อนรักเพราะเธอเลยนะ”

ชีวากะพริบตาปริบ ๆ หัวใจเต้นแรงรัวจนแทบกลบเสียงพูดของเขา เธอก้มหน้าหนีแววตาคมนั้นแทบไม่ทัน ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “กะ...ก็ได้ค่ะ แค่นั่งก็ได้ ขอแค่ของคืนทั้งหมด”

“แบบนี้สิ..เด็กดี” มุมปากของลีโอกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นทั้งนุ่มและแฝงความถือสิทธิ์ในเวลาเดียวกัน

หัวใจของชีวาเต้นแรงราวจะทะลุอก ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ เหมือนถูกบังคับ ทุกก้าวที่เดินไปหา ลีโอยิ่งยกยิ้มมุมปาก สายตาคมกร้าวจับจ้องไม่วางราวกับนักล่าที่ได้เหยื่อในที่สุด

“แค่นั่งนะคะ” ชีวาหยุดยืนตรงหน้าโซฟา ลมหายใจติดขัดเหมือนขาดอากาศ เธอค่อย ๆ ทรุดตัวลงอย่างระวัง จนกระทั่งร่างบางทิ้งน้ำหนักลงบนตักกว้างของชายหนุ่ม

หมับ!

ทันทีที่ชีวานั่งลงวงแขนแกร่งของลีโอโอบรัดเอวคอดไว้แน่นทันที ดึงร่างเธอเข้าชิดอกกว้างราวกับจะกลืนหายเข้าไปทั้งตัว

“อ๊ะ! อะไรกันคะ!”

ชีวาสะดุ้งสุดตัว หันหน้าขึ้นไปสบตาเขาด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตคลอน้ำใส สั่นระริกเต็มไปด้วยทั้งความกลัวและความสับสน “นี่...ไหนว่าแค่นั่งคะ!” เสียงเล็กสั่นเครือ หลุดออกมาพร้อมแรงดิ้นเบา ๆ

“ใช่สิ…ก็ฉันกำลังนั่ง..กอดอยู่นี่ไง”

“ขี้โกง..คุณมันขี้โกง!” วงแขนหนายิ่งรัดแน่นขึ้น กลิ่นกายอันตรายของชายหนุ่มโอบล้อมจนชีวาแทบหายใจไม่ออก

“ฮ่าฮ่าฮ่า” ลีโอโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นกรุ่นปะทะแก้มใส ดวงตาคมกริบจ้องลึกเหมือนจะกลืนกินทั้งความกลัวและความดื้อดึงในดวงตาเธอ

“แต่เธอน่ะ…คิดจริง ๆ เหรอ ว่าฉันจะหยุดแค่กอด?”

ชีวากะพริบตาถี่ๆ สะบัดหัวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงสั่น “คุณลีโอ…หมายความว่ายังไงคะ”

ริมฝีปากหยักยกยิ้มช้า ๆ คล้ายกำลังรอจังหวะเปิดเผยอะไรบางอย่าง มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนหยิบสิ่งที่เธอโหยหามาตลอดขึ้นมาโบกเบา ๆ ‘มือถือเครื่องเดิมของเธอ’

“นี่ไง…ของที่เธออยากได้มากที่สุด”

“มือถือของชีวา!”ดวงตากลมเบิกกว้างทันที น้ำเสียงที่หลุดออกมาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจเกินห้าม ริมฝีปากเล็กคลี่ยิ้มกว้างโดยไม่ทันคิด แววตาสุกใสวูบไหวราวกับเด็กน้อยที่ได้ของรักคืน

ลีโอชะงักไปชั่วขณะ สายตาคมที่เคยกร้าวแข็งพลันอ่อนวูบลงเพราะรอยยิ้มตรงหน้า เขามองค้างราวกับต้องมนตร์ หัวใจแข็งกระด้างกลับสะท้านแปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

สวย…ไร้เดียงสา…และน่าหลงใหลเกินกว่าจะอดใจไหว

สายตานั้นราวกับเปลวเพลิงโหมแรง ลีโอไม่อาจห้ามตัวเองได้อีกต่อไป วินาทีถัดมา มือหนาก็ฉวยร่างบางเข้ามากอดรัดแน่นกว่าเดิม ความเร่าร้อนและแรงปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้พรั่งพรูออกมาจนชีวาตั้งตัวไม่ทัน…