ทาสรักแม็กซ์เวล(Nc20+)

ทาสรักแม็กซ์เวล(Nc20+)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-24
Oleh:  ทรายแมวTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
57Bab
1.4KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หลังจากพ่อของเธอเสียชีวิต ครอบครัวเธอถูกพ่อของเขารับมาอุปการะ แต่ “บุญคุณ” ในวันนั้น กลับกลายเป็น “คำสั่งลงโทษ” ในวันนี้ เขาแบกความแค้นของครอบครัวไว้เต็มอก และปล่อยให้มันถาโถมลงที่เธอคนเดียว ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด เขาจึงเป็นคนแรกที่สอนเธอว่า…ความแค้นมันเจ็บได้มากกว่า “ความรัก” เสมอ.

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น

五年もの間、植物状態だった景凪は、ついに目を覚ました。

耳元に響くのは、夫の深雲の低く甘い声。

彼は彼女の頬を撫でながら、囁く。「景凪、お前はもう、俺にとって何の価値もないんだ。だから、このままずっと眠ったままでいてくれ」

このクズ男!

景凪は、激しい吐き気を必死に手のひらを握りしめてこらえた。

十二歳で深雲と出会い、二十歳で嫁ぎ、二十二歳で出産した時、思いがけない事故が起きた。二人の子供を守るため、景凪は植物状態となった。

医者の診断では、彼女には基礎的な生命機能しか残っておらず、感覚はまったくないということだった。つまり、呼吸するだけの人形、というわけだ。

しかし、実は景凪は、すべて聞こえていたし、感じてもいた。ただ、体が動かなかっただけなのだ。

そんな中で、深雲の本心を知ってしまったのは、まさに運命の悪戯だった……

その時、看護師がノックして入ってきた。「鷹野さん、そろそろお時間です」

深雲は、にこやかに看護師に微笑み、紳士的に頷く。

帰り際、いつものように景凪の額にキスを落とし、優しく言う。「景凪、早く目を覚まして……俺はずっと待ってる。ずっと、お前を愛してるから」

なんて見事な演技。植物人間相手にそんな芝居をして、もったいないわ!

でも、信じている人間はちゃんといた。ドアの外では、二人の若い看護師が彼の後ろ姿を名残惜しそうに見送っている。

「鷹野さんって本当に理想の旦那様だよね。五年も、毎週必ず奥さんのお見舞いに来てるなんて……」

「しかもイケメンで、資産も何千億円。あんなにモテるのに、五年間スキャンダルひとつなくて……あの奥さんって、どれだけ恵まれてるだろうね!」

理想の旦那様、だって?

景凪は、皮肉な笑みを浮かべた。

彼女の才能を利用して会社で成功し、子供を産ませて、その後は一生植物人間でいてくれと願う男……これぞ「理想」の旦那?笑わせる!

景凪は、布団をめくってベッドから降りようとしたが、五年も寝たきりだった体は、動かした途端に床に崩れ落ちてしまった。

歯を食いしばり、這うようにして窓辺へと向かう。

下を見ると、黒いベンツが待機していた。

そのナンバーは、景凪の誕生日だ。

結婚記念日に、深雲が贈ってくれた誕生日プレゼントだ。

あの時、彼の腕の中で幸せいっぱいに問いかけた。「深雲、私を愛しているよね?」

彼は微笑みながらキスをして、「バカだな、お前は俺の妻だぞ。愛してるに決まってるだろ?」と言った。「景凪、今日は俺たちの一年目。これから十年、五十年、一緒に歩んでいこう」

あぁ、愛なんていくらでも演じられるものなんだ……

そのとき、景凪は見てしまった。深雲の秘書――小林姿月(こばやししづき)がヒールを鳴らしながらその車から降りてきた。まるで正妻のような堂々たる態度で。

彼女は嬉しそうに深雲に駆け寄り、足をもつれさせ、彼の胸に倒れ込む。深雲はすぐに駆け寄り、優しく彼女を抱き留める。

その表情は、景凪には一度も見せたことのない、心配と愛おしさに満ちた顔だった。

深雲にとって景凪は、まるで鉄でできたかのように痛みも疲れも感じない存在で、ただ従順に命令を聞くだけの女だった。

必要な時は、指を一本動かすだけで、何もかも捨てて駆けつけてきた。

大学卒業時、世界トップ一の医療研究所に招かれたのに、深雲が「景凪、俺のために残ってほしい。お前が必要なんだ」と言った一言で、景凪は搭乗直前に夢を捨て、鷹野家の嫁になった。

その後も、すべてを捧げて深雲を支え、胃を壊してまで尽くし、新薬開発に成功し、彼を雲天(うんてん)グループの最年少取締役にまで押し上げた。

その時、深雲は「一生大切にする」と言った。彼女は、無邪気に信じてしまったのだ……

思い出が刃のように心を切り裂き、景凪は全身を震わせて涙をこらえた。

目を閉じ、口に流れ込む涙は、あまりにも苦かった。

窓の外、姿月は少女のように頬を染め、深雲の頬にキスをしている。

景凪は、吐き気をこらえるのが精一杯だった。

その時、車の後部座席のドアが開く。

そこから降りてきたのは、景凪が命懸けで産んだ双子――清音(きよね)と辰希(しんき)、まるで天使のような二人だ。

可愛らしい二人の姿に、景凪は涙をこぼしながら、ガラス越しに小さな頬を触れたくて仕方がなかった。

だが、二人は姿月の腕に飛び込んで、左右から「ママ、ママ」と呼び、彼女の頬にキスをする。

深雲はその横で、優しく微笑み、まるで理想の家族のようだった。

その光景は、鋭い針のように景凪の心を刺す。

五年!五年もの間、深雲が子供たちを母親の元に連れてきたのは、ほんの数回。

景凪は今でもはっきりと覚えている。ある日、姿月が病室にやって来て、ちょうど他に誰もいなかったその隙に、わざと景凪の目の前で、清音に自分のことを「ママ」と呼ばせたのだ……あの時、彼女は本気でこの女の口を引き裂いてやりたいほど怒りに震えていた。

景凪はガラスに押し付けた指先に力を込め、静かに決意を燃やす。

男など、ゴミのように捨ててやればいい。だが、あの子たちだけは、自分の命そのもの。絶対に取り戻してみせる!

その時、ふと清音が顔を上げ、景凪のいる窓を見上げた。

母娘の視線が、不意に交錯する。

景凪は慌てて髪を整え、笑顔を浮かべてみせたが、清音は怯えたように姿月にしがみついた。

自分の子供が、自分を怖がっている……

「パパ、姿月ママ、そこに誰かいる!」清音が窓を指差す。

深雲も驚き、娘の指す方を見上げるが、そこには誰もいない。

「清音、見間違いじゃないか?」

「本当よ。長い髪のおばさんがいたもん!」清音は首を振り、はっきりと答える。

深雲がさらに問いただそうとした時、ポケットの携帯が鳴った。

着信は、景凪の主治医――伊藤(いとう)先生だった。

「伊藤先生、どうかしましたか?」

「鷹野さん!おめでとうございます。奥さんが……目を覚ましました!」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
57 Bab
ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น
ณ คฤหาสน์หลังใหญ่...“คุณพี่คะ...แล้วคุณพี่จะพามันมาทำไมคะ...ผัวมันตายก็ปล่อยให้พวกมันไปอยู่กันเองสิ! จะให้มันมาอยู่ในบ้านนี้ทำไมคะ วราไม่เข้าใจ หรือว่า...คุณพี่อยากจะรับช่วงต่อจากผัวของมันคะ?”เสียงเกรี้ยวกราดของหญิงสาวนางหนึ่งที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ‘นุชวรา’ หญิงวัย 37 ปี ชี้นิ้วกราดไปยังบุคคลต้นเรื่อง ที่กำลังนั่งพับเพียบกับพื้น ก้มหน้าและกอดลูกทั้งสองเอาไว้“คุณอย่าดูถูกธีรยาแบบนั้นนะ...กรการณ์สามีของธีรยาเป็นคนที่มีบุญคุณกับผม...ถ้าไม่มีเขาป่านนี้ผมคงตายไปแล้ว...คุณควรจะรับฟังเรื่องทุกอย่าง และใจเย็นๆ ก่อนนะวรา”‘อดัม’ ชายวัย 48 ปี สัญชาติอเมริกัน สามีของนุชวราผู้มาจากบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อมาทำธุรกิจ จนได้ตั้งรกรากอยู่เมืองไทยมาเกือบ 15 ปี มองภรรยาชาวไทยของตัวเองอย่างหนักใจ เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดีกับเรื่องยุ่งยากเหล่านี้“คุณผู้หญิงคะ...ดิฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ สามีดิฉันพึ่งเสียไป บ้านของเราถูกยึด และเราไม่มีที่อยู่แล้วจริงๆ นะคะ” ‘ธีรยา’หญิงสาววัย 35 ปี มาพร้อมกับลูกน้อยทั้งสอง ยกมือไหว้อ้อนวอนขอความเห็นใจ นายท่านอดัมรับปากกับสามีเธอไว้ก่อนที่สามีเธอจะสิ้นใจ ว่าจะ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ทุกข์ทรมาน
นุชวราเกลียดมันที่สุด ถ้ามันสวยน้อยกว่านี้เธอจะไม่ว่าอะไรเลย แต่มันดันสวยมากเสียด้วยสิ นุชวรากลัวว่าวันหนึ่งมันจะคิดการใหญ่มาแทนที่เธอ...นี่สิคือปัญหา!“ขอบคุณค่ะคุณท่าน”ธีรยายกมือไหว้อีกครั้ง ชีวิตเธอนั้นมืดมนเหลือเกิน จะอยู่ต่อได้อีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เธอภาวนาขอให้ลูกทั้งสองของเธอเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในเร็ววัน...ก่อนที่เธออาจจะลาโลกนี้ไป ‘ธีรยาตรวจพบก้อนเนื้องอกในสมอง วันเดียวกันกับที่สามีของเธอถูกยิง’ ความโชคร้ายของธีรยาโจมตีเธอจนแทบกระอัก วันนี้ธีรยาไม่อาจเอ่ยอะไรได้อีก เธอต้องยอมและอดทนให้ถึงที่สุด ถึงแม้จะถูกตีตราว่าเป็นผู้หญิงหน้าด้าน และอยู่อย่างขอทานก็ตาม...“เดี๋ยวจะให้นายเอกไปช่วยยกของและทำความสะอาด วันนี้คงต้องนอนแบบนั้นไปก่อนนะธีรยา”“วราจะให้นายเอกออกไปซื้อของค่ะ ให้มันทำคนเดียวสิคะ จะต้องช่วยมันไปทำไม มันไม่ใช่คุณนายนะ และอีกอย่างอยู่ที่นี่อย่าหวังว่าจะอยู่ฟรีกินฟรีนะ...ให้ข้าวหมา! หมามันยังเฝ้าบ้านให้เลย...แกก็ควรจะคิดได้นะ...”“ทำไมต้องพูดขนาดนี้...วรา” อดัมไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าภรรยาเขาจะหยาบคายถึงเพียงนี้“นี่ยังไม่ทันไรเลย...วราแตะมันไม่ได้ซะแล้ว...ต่อไปคงไม่มากกว่าน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 สร้างรอยแผล
10 นาทีต่อมา... ธีรยารีบเดินไปยังตึกทันทีตามคำบัญชา คฤหาสน์หลังใหญ่นั้นตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่นับสิบไร่ ความใหญ่โตและความหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของเป็นอย่างดี “แม่ครับ กายหิวข้าวแล้วครับ”‘กันต์ธี’ หรือ ‘กาย’ เด็กน้อยวัย 7 ขวบหันไปอ้อนผู้เป็นแม่ตามสัญชาตญาณในความเป็นเด็ก ซึ่งไม่ทราบและรับรู้เหตุการณ์เบื้องหน้าสักเท่าไหร่“อดทนไว้นะกาย พี่ก็หิว แต่ต้องรอให้คุณแม่ทำธุระเสร็จก่อนนะ เราถึงจะได้กิน”ผู้เป็นพี่สาวคอยปลอบน้อง วัยห่างกัน 2 ปี ทำให้พี่สาวจะรู้ความมากกว่าผู้เป็นน้อง“ไปเร็วลูก...”ธีรยาก้าวเข้าไปพร้อมกับลูกน้อยทั้งสอง ประตูบานใหญ่ถูกเปิดรอไว้อยู่แล้ว เธอกวาดสายตาทั่วบริเวณห้องรับแขกใหญ่ เธอก็พบว่านายหญิงของบ้านนี้กำลังมองมาที่เธอและลูกๆ โดยมีเด็กหนุ่มลูกครึ่งกับเด็กสาวน่าจะวัยไล่เลี่ยกันนั่งขนาบทั้งสองข้าง แต่เธอก็ไม่พบนายท่านอดัม ‘วันนี้ธีรยาจะโดนอะไรกันแน่’“นั่งสิ! ยืนอยู่ทำไม!” ใบบัวสาวใช้กระชากเสียงสั่ง“ค่ะ” ธีรยานั่งลงกับพื้นพร้อมกับลูกน้อย“นี่เหรอคะคุณแม่...ที่แย่งบ้านของนายแม็กซ์ไป”‘ณิศรา’ หรือ ‘ริต้า’ เด็กสาววัย 17 ปีเอ่ยถาม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ความร้ายกาจ
“งั้น...มิลินจะช่วยแม่ทำงานนะคะ มิลินจะซื้อบ้านให้แม่ เราจะไปอยู่ด้วยกันนะคะคุณแม่”มือบางเล็กๆ ประคองใบหน้าของผู้เป็นแม่เอาไว้ โดยที่เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าเงินที่จะซื้อบ้านนั้น มันมากมายมหาศาลเกินกว่าที่เด็กน้อยจะเข้าใจ “จ่ะ...ลูกแม่ต้องอดทนนะ มิลินจะต้องช่วยแม่เลี้ยงน้อง ดูแลน้อง และหนูต้องเป็นเด็กดีนะลูก” “ค่ะ...มิลินสัญญา”.................... เพล้ง!!! เสียงวัตถุกระทบลงกับพื้นดังสนั่น “กรี๊ด! อีนังธีรยา อีหน้าด้าน คุณพี่เข้าข้างมัน ฉันอยากจะฆ่ามัน!”นุชวราเดือดดาลอย่างเกรี้ยวกราด เธอโมโหสุดขีด ไม่เคยมีใครที่จะทำให้นุชวราเดือดได้ขนาดนี้มาก่อน “ใจเย็นๆ นะคะคุณแม่ เดี๋ยวริต้าจะจัดการมันให้คุณแม่เองนะคะ มันอยู่ไม่ได้นานหรอกค่ะ ถ้าโดนเราแกล้งมันทุกวันแบบนี้” “เราจะแกล้งมันยังไงกัน ขนาดตาแม็กซ์น้องของลูกยังทำอะไรมันไม่ได้เลย มันมีพ่อของลูกคอยปกป้องตลอด คิดแล้วเจ็บใจนัก มันจะมาทำตัวเสมอแม่มากขึ้นทุกวันแล้ว” “มันจะทำอย่างนั้นได้ยังไงคะคุณแม่ มันจะไม่มีวันทำแบบนั้นได้แน่นอน ริต้าจะแกล้งมันและลูกของมัน จะทำให้มันทนอยู่ที่นี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 จุดเดือด!
7 ปีต่อมา... @ บ้านหลังเล็ก... “แม่ครับ...ตอนนี้กายจะจบม.3แล้ว กายอยากเรียนต่อ ปวช.สายช่างครับ ไม่อยากเรียนต่อม.4 ครับ แม่จะให้กายเรียนมั้ยครับ” “ทำไมกายอยากเรียนช่างล่ะลูก” “กายอยากเป็นช่างซ่อมรถครับแม่” “ถ้ากายอยากเรียนแม่ก็ตามใจกายแล้วกัน และอีกอย่างกายต้องปรึกษาพี่มิลินก่อนนะลูก เพราะตอนนี้พี่มิลินก็ช่วยแม่หาเงินทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนทุกวัน” “เรื่องนี้กายคุยกับพี่มิลินเรียบร้อยแล้วครับแม่ พี่มิลินบอกให้กายมาปรึกษาแม่ครับ...โอเค...แสดงว่าทั้งแม่กับพี่มิลินก็อนุญาตให้กายเรียนทั้งสองคนแล้วนะครับ ตอนนี้ลุงเดชที่เป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถไม่ไกลจากบ้านเรา ลุงให้กายไปทำงานกับเขาด้วยครับหลังเลิกเรียน เขาบอกจะให้ค่าขนมกายด้วยครับแม่” “อืม...แม่ก็ว่าดีนะ กายจะได้ช่วยพี่มิลินและแม่ด้วย เราต้องช่วยกันหาเงินไปซื้อบ้านของเรากันนะครับ” “ครับแม่...” กันต์ธียิ้มออกมาอย่างดีใจ แม่ พี่สาว และตัวเขาผ่านร้อนผ่านหนาวและอาศัยอยู่บ้านหลังนี้มา 7 ปีแล้ว ทุกๆ วันยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง บ้านใหญ่มักจะส่งคนมากดดันบ้านของกันต์ธี ต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ยกระดับความเลวร้าย
“คุณผู้หญิงคะ ดิฉันไม่...”ยังไม่ทันที่ธีรยาจะเอ่ยจบประโยค “ต้องการเท่าไหร่! บอกมา!”เสียงทุ้มแหบห้าวกระชากออกมาอย่างหมดความอดทน ผู้หญิงคนนี้ทำลายครอบครัวของเขามานานหลายปี มันถึงเวลาแล้ว ที่แม็กซ์เวลจะต้องจัดการเรื่องนี้เสียที เมื่อก่อนเขาอาจจะอายุแค่ 15 แต่ตอนนี้เขา 22 แล้ว แม็กซ์เวลโตเป็นผู้ใหญ่พอแล้ว สิ่งที่เขาเห็นทุกวัน ความเจ็บปวดของผู้เป็นแม่ ที่ถูกผู้หญิงคนนี้กระทำ มันทำให้แม็กซ์เวลไม่อาจนิ่งเฉยอีกต่อไป “ดิฉันไม่คิดจะแย่งนายท่านนะคะ ไม่เคยคิดเลยสักครั้ง ได้โปรดเชื่อดิฉันเถอะค่ะ”ธีรยายกมือกุมศีรษะของตัวเองเอาไว้ เธอรู้สึกปวดร้าวและเหมือนกับว่าจะมีของเหลวบางอย่างเริ่มซึมออกมา จากการโดนกระทำเมื่อครู่ “แม็กซ์ลูกต้องฟังพ่อนะ พ่อไม่ได้คิดอะไรกับธีรยาอย่างที่แม่ของลูกคิดนะ ลูกต้องเชื่อพ่อสิ” “คุณไม่คิดอะไร! แต่อีนังนี่มันคิด! แม่เครียดเหลือเกินแม็กซ์ อีนังผู้หญิงคนนี้มันคิดจะมาแทนที่แม่นะลูก”นุชวราพยายามเล่นบทถูกกระทำ เพื่อหวังให้ลูกชายของเธอเห็นใจ และอยู่เคียงข้างเธอ “ใช่ค่ะ...ริต้าก็เคยเห็นมันแอบมาป้วนเปี้ยนแถวตึกนี้ค่ะ คงจะมาดูคุณ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 กลับเลวร้ายไปอีก!
@ บ้านหลังเล็ก... “คุณแม่เป็นอะไรพี่มิลิน!”กันต์ธีรีบวิ่งมาประคองแม่ของเขาทันที กันต์ธีไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องร้ายขนาดนี้ เขาบอกให้พี่สาวรีบตามแม่ไป โดยที่ตัวเองก็นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำ “แม่ไม่เป็นอะไร”ธีรยาจะต้องเข้มแข็ง ถ้าเธอเจ็บและอ่อนแอ ลูกๆ ของเธอจะเจ็บมากกว่าเธอหลายเท่านัก “เดี๋ยวมิลินทำแผลให้นะคะ”ปุณณดาลุกเดินไปหยิบเครื่องปฐมพยาบาล มันมีไว้ประจำบ้านอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเธอ น้องเธอ และแม่ของเธอ มักจะโดนทำร้ายอยู่เป็นประจำ ยิ่งนานวันกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปุณณดาอยากพาแม่ของเธอออกจากที่ตรงนี้แล้ว แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เธออายุแค่ 16 ปีออกไปจะทำอะไรได้ ปุณณดาพึ่งเรียนอยู่ ม.5 แค่นั้นเองยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ เงินก็ไม่มี แม่ก็ป่วย ทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจอกับความลำบากขนาดนี้นะ “คนพวกนั้นทำร้ายแม่อีกแล้วใช่ไหมครับ”กันต์ธีถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ที่ถามออกไปก็เพราะต้องการระบายความรู้สึกที่อยู่ในอกออกมา กันต์ธีเจ็บปวดไม่แพ้กัน เขาต้องเห็นแม่และพี่สาวโดนกลั่นแกล้งตลอด 7 ปีที่ผ่านมา ภาพจำมันอยู่ในหัวเขาทุกๆวัน จนเกิดเป็นคว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 ชนวนเหตุ
@ คฤหาสน์…“อืม...มากันแล้ว...พ่อรอลูกทั้งสองคน พ่อมีเรื่องจะคุยกับลูก...แม็กซ์...ริต้า”อดัมเอ่ยกับลูกของเขา วันนี้อดัมตั้งใจที่จะทำความเข้าใจและเคลียร์ปัญหาทุกๆ อย่างกับลูกชายและลูกสาวทั้งสอง ถ้าปล่อยเรื่องทุกอย่างไป ริต้ากับแม็ซ์เวลอาจเข้าใจผิด และเรื่องอาจบานปลายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้“คุณพ่อมีอะไรหรือคะ?”ณิศราถามด้วยความสงสัย แต่อีกนัยหนึ่งณิศราก็หวั่นใจ ถึงเรื่องราวแผนการที่เธอพึ่งจะวางแผนกับน้องชายเอาไว้ ถ้าพ่อเลี้ยงเธอรู้เรื่องนี้ล่ะก็ เธออาจจะต้องโดนพ่อเลี้ยงของเธอต่อว่าเอาได้“นั่งก่อนสิ...”“ครับ” แม็กซ์เวลทิ้งตัวลงตรงโซฟา นั่งไพล่ขาเอนกายพิงเบาะนวมของโซฟาใหญ่ ใบหน้ารูปคมคายจ้องไปยังผู้เป็นพ่อ เขาพึ่งกลับจากมหาวิทยาลัย แม็กซ์เวลเรียนด้านสาขาวิศวกรรม เครื่องกล ตามที่พ่อของเขาเลือกให้เรียนเนื่องจากธุรกิจของครอบครัวเขานั้นเป็นบริษัทผู้ผลิตและตัวแทนจำหน่ายเครื่องจักรอุตสาหกรรมและการวางระบบอุตสาหกรรมให้กับโรงงานซึ่งดำเนินกิจการในประเทศ และต่างประเทศอีกมากมาย“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน พ่ออยากจะคุยกับลูกทั้งสองคนให้เข้าใจ...เรื่องระหว่างพ่อกับธีรยา พ่อยังยืนยันคำเดิม ว่าพ่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 แก้แค้น!
“อย่าเอาธีรยามาโยงวรา...เมื่อไหร่คุณจะเลิกคิดเรื่องบ้าๆ นี่ซะที ผมไม่เห็นว่าคุณจะได้อะไรกับเรื่องไร้สาระพวกนี้ ผ่านมากี่ปีแล้ว ถ้าผมคิดที่จะเอาธีรยาขึ้นมาเป็นเมีย ผมคงทำไปตั้งนานแล้ว และก็คงไม่ต้องขออนุญาตคุณหรอก ผมจะมีเมียสิบคนยี่สิบคน คุณก็ไม่สามารถที่จะห้ามผมได้...คิดดูสิ เมื่อไหร่จะตาสว่างสักที!” “ไม่มีทาง! วราเกลียดอีนังหน้าด้านนั่น! วราเกลียดมัน! คุณพี่เข้าใจมั้ยคะ ไม่ว่าจะผ่านไปสิบปีร้อยปี วราก็เกลียดมันอยู่ดีค่ะ เกลียด! เกลียด! เข้าใจมั้ยคะ!”นุชวรากรีดร้องออกมาดังสนั่นลั่นบ้าน จนพวกสาวใช้วิ่งกรูเข้ามาแอบมองอย่างสนใจ “คุณผู้หญิงทะเลาะกับคุณผู้ชายอีกแล้ว”ดวงดาราสาวใช้คนใหม่วัยสามสิบปีมองอย่างตกตะลึง เธอพึ่งจะเข้ามาทำงานที่นี่ไม่ถึงเดือน เจ้านายของเธอมีเรื่องทะเลาะกันถึงสองครั้งเลยทีเดียว “ก็คงเรื่องเดิมๆ แหละ”ใบบัวสาวใช้บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เป็นเรื่องชินตาของเธอแล้ว ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี คุณผู้หญิงมีอยู่เรื่องเดิม... “เรื่องธีรยาเหรอ?” “อืม...”.................... @ ร้านอาหาร... “วันนี้นายนึกยังไงวะแม็กซ์
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10 จุดเริ่มต้นของทาส!
เวลาหลังเลิกงาน (22.00 น.) “มีอะไรก็เล่ามาเถอะมิลิน อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย”กันยกรเอ่ยขึ้น หลังจากที่เธอกับปุณณดานั่งอยู่บนรถเมล์กำลังกลับบ้าน กันยกรเห็นเพื่อนสาวนิ่งเงียบมาตลอดทาง ปุณณดาคงมีเรื่องหนักใจ “ฉันเจอลูกชายของคุณนาย คนที่ตะคอกเสียงดังใส่ฉันวันนี้แหละตัง...เขาไม่ได้ตั้งใจมากินข้าวหรอก...คนรวยระดับนั้น ร้านอาหารบ้านๆ แบบนี้เขาไม่กินเด็ดขาด เขาเข้ามาเพื่อที่จะมาแกล้งฉัน...คงอยากมาข่มขู่ให้ฉันกลัว” “คนที่เป็นลูกครึ่งหน้าตาเหมือนชาวต่างชาตินั่นใช่ไหมลูกคุณนาย...หน้าตาก็ดีนะ ทำไมถึงใจร้ายกันจัง ฉันไม่เข้าใจพวกคนรวยเลย คนมีเงิน จะทำร้ายคนจนอย่างไรก็ได้งั้นสิ! ” “ฉันจะทำยังไงดีตัง...เมื่อไหร่ที่ฉันจะสามารถพาแม่และน้องออกจากขุมนรกนี้ได้ซะที...อีกกี่ปีกี่ชาติกัน”น้ำเสียงเศร้าๆ รำพึงออกมา ปุณณดาอยากถูกล็อตเตอรี่เหลือเกิน ถ้ามีเงินขนาดนั้น สิ่งแรกที่เธอจะทำก็คือ ซื้อบ้านและพาแม่กับน้องออกจากนรกนี่ไปเสียที “ฉันบอกแกได้คำเดียวมิลิน...อดทน! แกต้องจะต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายนี้ไปให้ได้ แกต้องสู้นะมิลิน มันจะลำบากขนาดไหน แกก็ต้องทนนะ ฉันจะอยู
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status