EP:6/1 – ข้อแลกเปลี่ยนของลีโอ

“หึ..ของมึง?”

ลีโอหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน จ้องมองออสตินอย่างเปิดเผย แต่เป็นออสตินที่หลบสายตาเบือนหน้าหนี หันไปจ้องมองดวงหน้าสวยหยุดมองสบตาเธอตรง ๆ แทน

“สิ่งที่เธอจะได้คือเสื้อผ้าใหม่ ของใช้ส่วนตัว บัตรเครดิต เงิน เครื่องประดับ และทุกอย่างฉันจะเป็นคนจัดการให้เอง ส่วนครอบครัวเก่าของเธอ…ให้ถือว่าตัดขาดไปได้เลย”

“..ตัดขาดเลยเหรอคะ..”

บรรยากาศทั้งโต๊ะเงียบงัน ลีโอมองเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความสนุกเจ้าเล่ห์ ขณะที่ชีวารู้สึกเหมือนถูกผลักไสออกจากโลกที่คุ้นเคย เหลือเพียงกรงทองที่อยู่ตรงหน้า

“ตะ..แต่..มือถือมันก็คือของใช้จำเป็นนะคะ ชีวาไม่อยากได้เสื้อผ้าหรือบัตรเครดิตอะไรจากคุณทั้งนั้น!”

เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างเหลืออด ดวงตาแม้สั่นระริกแต่ก็ยังพยายามฉายแววแข็งขืน “หนูแค่อยากคุยกับครอบครัว…พวกเขาต้องเป็นห่วงหนู!”

คำพูดนั้นทำให้โต๊ะอาหารเงียบกริบ ออสตินหรี่ตามองแต่แทนที่เขาจะโกรธทันที กลับปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ ที่เย็นเฉียบ

“..ดื้อสินะ..” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ คล้ายชื่นชมแต่แฝงความข่มขู่ “แต่ไม่ว่าจะดื้อยังไง…ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม”

ไม่ทันที่ชีวาจะได้ตอบ เสียงหัวเราะเบา ๆ ของลีโอก็ดังขึ้นแทรก เขาโน้มตัวไปข้างหน้าศอกพาดโต๊ะ มองเธอด้วยแววตาซุกซนราวกับพบของเล่นชิ้นใหม่

“หึ น่ารักดีนี่ เจ้าสาวตัวน้อยยังพอมีเขี้ยวเล็บเล็ก ๆ ให้เราได้เล่นด้วย”

ชีวาหน้าแดงจัด ก้มหน้าหลบตา แต่ปากกลับพึมพำออกมาเบา ๆ อย่างหงุดหงิด “ชีวาไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น..หนูไม่ใช่ของเล่น”

คำพูดดื้อรั้นนั้นกลับทำให้ทั้งสองมาเฟียหนุ่มแสดงท่าทีอย่างพึงพอใจ ออสตินและลีโอจ้องเธอด้วยแววตาเข้มข้น ราวกับจะกลืนกินความดื้อเล็ก ๆ ของเธอให้หมดสิ้น

ครืด..

แต่ทว่าเสียงเก้าอี้เลื่อนดังครืดข้างชีวา ทำให้เธอหันไปมอง ออสตินวางช้อนส้อมลง ดวงตาคมกริบหันจับจ้องมองมาที่เธอ

“ฉันต้องไปทำธุระข้างนอก เธออยู่ที่นี่..กับลีโอดีๆ ล่ะ อย่าดื้อให้มันมาก”

“คะ?..คุณออสตินจะไปแล้วเหรอคะ..ละ..แล้ว..”

“อืม”

คำตอบสั้นห้วนตัดจบตามด้วยแผ่นหลังกว้างที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนลับสายตา ชีวาเม้มปากแน่นหันกลับมา และต้องเผชิญกับสายตาคมกริบของ ลีโอ ที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้

ครืด..

ลีโอลุกออกจากเก้าอี้ตัวเดิม เดินอ้อมมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างๆของชีวาและเอนหลังสบาย ๆ บนเก้าอี้ แต่สายตาและรอยยิ้มมุมปากนั้นเต็มไปด้วยอันตรายที่ทำให้ชีวาหายใจไม่ทั่วท้อง

“ดูหน้าซีดเชียว..” เสียงทุ้มต่ำลากยาวอย่างยียวน “กลัวฉันขนาดนั้นเลยหรือไง”

ชีวากัดริมฝีปาก พยายามฝืนสายตาแต่กลับยิ่งถูกแรงดึงดูดสะกดให้มองเขาไม่วาง “ปะ..เปล่าคะ..ชีวาไม่ได้กลัว”

ลีโอก้มตัวเล็กน้อยกอดอก สายตาเจาะลึกจนเหมือนจะล้วงความลับออกมาทีละน้อย “หนูชีวาบอกมาสิ...เธออยากได้อะไรคืนบ้าง”

“......”

“ใช่ของใช้ที่ถูกออสตินยึดไว้..ใช่ไหม?”

“คะ?” หัวใจเธอกระตุกวูบ ภาพมือถือที่เคยอยู่ในมือลอยเข้ามาในความคิดทันที ใช่…ถ้ามีมัน เธออาจติดต่อใครบางคน และเธออาจหาทางออกจากที่นี่ได้

“คะ..คือ..”หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามไม่ตอบ แต่แววตาสั่นไหวกลับขายเธอจนหมด “อ๊ะ!”

รอยยิ้มของลีโอคมกริบราวคมมีด เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นกรุ่นกระทบผิวแก้ม “เห็นสายตาเธอแล้ว ฉันก็รู้…สิ่งที่อยากได้มากที่สุดคือมือถือ…จริงไหม?”

“กะ..ใกล้ไปแล้วค่ะ” ชีวาสะดุ้งเอนตัวหนี แต่แผ่นหลังเล็กก็ชิดพนักเก้าอี้เต็มที

ลีโอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงพร่าจนน่าขนลุก “หึๆอย่าทำหน้ากังวลแบบนั้น ฉันไม่ได้ใจร้ายถึงขั้นไม่ให้เธอหรอก”

“จะ..จริงเหรอคะ” ชีวาเบิกตากว้าง ริมฝีปากเล็กเผลอคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างที่ไม่ได้ทำมาหลายวัน แสงแห่งความหวังส่องประกายในแววตา

“จริงสิ”