Mag-log inชีวาอาศัยจังหวะที่ลีโอนิ่งค้าง รีบชิงมือถือออกจากมือเขามากุมไว้แน่นในมือของตัวเอง ความดีใจพุ่งขึ้นจนริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างน่ารักสดใสโดยไม่รู้ตัว
“เธอ…ไม่ควรยิ้มแบบนั้นให้ใครทั้งนั้นรู้ตัวไหม” เสียงทุ้มพร่าลดต่ำลงคล้ายคำขู่ และคล้ายคำสารภาพในเวลาเดียวกัน
“วะ..ว๊าย! คุณลีโอ”
วงแขนแกร่งที่โอบรัดเอวคอดแน่นค่อย ๆเลื่อนต่ำลง ฝ่ามือร้อนจัดสอดแนบสะโพกกลมกลึงแล้วกดร่างเล็กแนบชิดลงกับตักแกร่งอย่างไม่ปรานี
“อ๊ะ…!” ชีวาเผลอร้องเสียงหลง ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อสัมผัสแข็งขืนที่เสียดสีกับกายบางอย่างจงใจ เธอดิ้นขัดขืน ลมหายใจติดขัดเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ปล่อยชีวานะคะ…พอแล้ว!”
“หึๆ” ลีโอหัวเราะในลำคอ เสียงพร่าต่ำสั่นสะท้านราวกับปีศาจกระซิบ “บอกว่า ‘พอ’ แต่ร่างกายเธอกำลังสั่นเป็นคำตอบแทนชัด ๆ ”
“ไม่ใช่นะ!”
“เหรอ..” เขาโน้มตัวเข้าหา ริมฝีปากหยาบกร้านเฉียดซอกคอหอม สูดลึกเหมือนจะจาลึกกลิ่นกายเธอเข้าไปในทุกเส้นเลือด
“อือ..อย่าใกล้” ชีวากัดริมฝีปากแน่น มือเล็กดันอกเขาเต็มแรง แต่กลับเหมือนยิ่งเร้าให้เขารุกไล่ดุดันขึ้น
“เธอไม่รู้หรอก...ว่าการยั่วยวนผู้ชายแบบฉันมันอันตรายขนาดไหน...”พูดจบ ฝ่ามือหยาบก็เลื่อนขึ้นโอบกรอบเอว บังคับสะโพกเล็กให้บดขยี้เข้าหาความแข็งกร้าวใต้ร่มผ้า
“มะ..ไม่นะ อย่าทำแบบนี้ ชะ..ชีวา..ไม่ได้ยั่วนะคะ ชีวายังไม่ได้ทำอะไรเลย” เสียงเธอขาดห้วง แทบไม่เหลือเรี่ยวแรงจะปฏิเสธ
ลีโอมองเธอด้วยแววตาเข้มลึก ริมฝีปากกระตุกขึ้นนิด ยกเมือขึ้นแตะปลายคางของเธออย่างเชื่องช้า แต่แรงบีบนั้นแน่นพอให้ชีวารู้ว่าเขากำลังคุมเกมอยู่ “แบบนี้นี่แหละที่เรียกว่ากำลังยั่ว”
“แต่..อื้ออ!”
ไม่ทันให้เธอตอบโต้กลับ ริมฝีปากหยักก็จู่โจมลงบดเคล้ากับกลีบปากอิ่มอย่างดิบเถื่อน กลืนกินทุกเสียงห้ามไว้จนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงครางแผ่วสั่นที่เล็ดลอดจากลำคอเธอในอ้อมกอดร้อนแรงของเขา
“อึก..อือ…!” เธอครางอู้อี้ มือเล็กดันอกกว้างเต็มแรง แต่กลับยิ่งถูกเขาบดจูบลึกขึ้นกว่าเดิม ลิ้นร้อนแทรกเข้ามากวาดชิมความหวานจนชีวาแทบขาดอากาศ
และในวินาทีนั้นเอง..
ฝ่ามือหนาของลีโอเลื่อนต่ำ ล้วงทะลุชายกระโปรงบางที่ปกปิดเรียวขาอ่อน สัมผัสสากลากผ่านต้นขาเนียน ไล่ขึ้นสูงเรื่อย ๆ จนกระทั่งแตะตรงจุดกลางกายที่อ่อนไหวที่สุด
“อย่า! คุณลีโอ!”
สวบ!
“กรี๊ดด!ยะ.อย่านะ!”
“ตกใจเหรอ…” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยชิดหู ก่อนกดนิ้วแข็งแรงลึกยิ่งกว่าเดิม “นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเองชีวา”
“อย่า…คุณลีโอ หยุดนะคะ!..คุณมันบ้าไปแล้ว!” ชีวาตกใจกลัวพยายามบิดตัวหนี ใบหน้าหวานแดงจัดด้วยความโมโหสุดขีด ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตารื้นคลอขอบตา “หยุดเดี๋ยวนี้! อือ..ชะ..ชีวาเป็นภรรยาเพื่อนคุณนะ!”
คำพูดนั้นทำให้ลีโอชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ใช่เพราะลังเล หากเป็นเพราะความคิดบางอย่างกำลังพุดขึ้นมา “เพื่อนงั้นเหรอ…” เสียงทุ้มพร่าลากยาวต่ำ มุมปากหนายกยิ้มร้ายขึ้นมาแทน “ใช่สิ ออสติน…เป็นเพื่อนรักของฉัน”
ครืดๆ..ครืดๆ..
ยังไม่ทันที่ชีวาจะได้หายใจ สายตาคมก็เหลือบไปยังมือถือในมือเธอที่สั่นครืดขึ้นพอดี หน้าจอสว่างวาบแสดงชื่อเพียงสองพยางค์—AUSTIN
ชีวาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามราวจะหลุดออกมา มือไม้สั่นจนแทบถือเครื่องไม่อยู่
ลีโอก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงพร่าต่ำเจือรอยหัวเราะเย็นเยียบ “ว่าไงชีวา…จะกดรับมั้ย? จะฟ้องเขารึเปล่า ว่าเมียที่เขาคลั่งกำลังนั่งอยู่บนตักเพื่อนรักที่สนิทกันมาตั้งแต่อายุห้าขวบ…” ริมฝีปากหยักเฉียดแก้มใส เสียงพร่าแฝงแรงท้าทายกรีดลงกลางใจเธอ
“......”
“หึ…ไม่อยากลองหน่อยเหรอ? หรือจริง ๆ แล้วเธอกลัว ว่าออสตินจะรู้ความลับที่ฉันกับเธอกำลัง ทำ กันอยู่”
“คะ..คุณตั้งหากที่ทำคนเดียว..อึก..”
“งั้นก็กดรับสิ”
ตอนพิเศษ5 : หัวใจของพวกเรา (จบบริบูรณ์
“อื้ออ..อะไรคะ”ใบหน้าคมซุกเข้าที่ซอกคอขาว ลมหายใจร้อนเป่ารดต้นคอขาว "ผัวต้องการเมีย"เสียงกระซิบพร่าข้างกกหู
4ปีต่อมา...เสียงหัวเราะปนเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังระงมอยู่ในห้องของเล่นขนาดใหญ่กลางคฤหาสน์ ของเล่นราคาแพงกระจายเต็มพื้น ทั้งหุ่นยนต์ รถบังคับ เครื่องบินจิ๋ว และตุ๊กตาที่ชีวาเป็นคนเลือกเองกับมือ“ไอ้เสือ
ค่ำวันนั้น...ห้องอาหารอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและไออุ่นของแสงไฟสีทอง ชีวานั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะยาว ข้างหนึ่งคือออสตินที่กำลังเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางสบาย ๆ ส่วนอีกข้างคือลีโอ ผู้มีสายตาคมคอยมองทุกอิริยาบถของเธอ ตั้งแต่ยกช้อนจนถึงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก“เธอใส่ซอสเยอะไปหรือเปล่า” ออสตินเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมไม่ละจากริมฝีปากเธอที่กำลังเป่าข้าวในช้อน “ไม่ค่ะ พี่ลองชิมดูก่อนค่ะ”ไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เขาก็เอนตัวเข้ามาใกล้ จ
เสียงปืนดัง แกร๊ก!กลิ่นดินปืนลอยอบอวลในอากาศ อุณหภูมิรอบสนามซ้อมกลางหุบเขาร้อนระอุไม่ต่างจากสายตาของผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอชีวาสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด มือเล็กจับด้ามปืนสั้นไว้แน่น “แบบนี้...ถูกไหมคะ
ห้องจัดงานกว้างใหญ่ประดับประดาด้วยแสงไฟอุ่นและดอกไม้สีขาวทองที่เรียงรายตามทางเดิน กลิ่นดอกไม้สดอบอวลทั่วบริเวณ แขกผู้มีเกียรติจากทุกวงการต่างเข้ามาร่วมงาน ความรู้สึกตื่นเต้นและความสง่างามปะปนกันอย่างลงตัวชีวายืนอยู่ระหว่างออสตินและลีโอ ในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ เธอเหมือนกุหลาบงามที่บานเต็มที่ ดวงตากลมโตประกายแวววาว ริมฝีปากระเรื่อแดงอ่อน สะท้อนความสดใสและความอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาของผู้คนทุกคน เธอเปล่งประกายเป็นศูนย์กลางของความงดงามและความรัก แต่ดวงตากลมเต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอไม่สนใจสายตาที่มองมาที่เธอหรือความประหลาดใจจากแขกในงาน เพราะตอนนี้เธออยู่ กับสองคนที่รักและปกป้องเธออย่างแท้จริง ออสตินยืนข้างๆเธอ ใ
“อึก..ชะ..ชีวา..ทำอะไรผิดคะ..”เอวสอบขยับหนักหน่วงเหมือนพายุ จงใจบดเบียดแท่งแข็งขึงลำโคนใหญ่เข้าออกร่องรักอย่างไม่ปรานี จังหวะเร็วรัวและแรงจนร่องรักฉ่ำวาวร่างบางแทบลอยตามแรงกระแทกทุกครั้ง“อ๊ายยย..อึก..มะ..ไม่ไหว..อ๊า..” ชีวาสะดุ้งเฮือกทุกครั้งที่ถูกกระแทกเข้า ร่างในข้างในตึงแน่น ราวกับถูกบังคับให้โ
สวบบ!! สวบบ!!“อย่า...อย่าทำ..อื้อออ..แบบนั้นนะคะ..ออสติน..” เสียงขาดหายเป็นห้วง ๆ ปนกับแรงสะอื้น แต่ยิ่งปฏิเสธ สัมผัสกลับยิ่งโหดเหี้ยมราวกับเธอทำอะไรผิด ปลายนิ้วแข็งกดลึกเข้าในร่องรัก ขยับชักเข้าชักออกถี่ๆอย่างบ้าคลั่งดั่งเป็นการทรมานนักโทษ จนร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างน่ากลัว ความร้อนผ่าวสะสมจนเหมื
@เช้าวันต่อมา...ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมจนรู้สึกกดดัน ออสตินยืนพิงกรอบประตู สายตาคมทอดมองร่างบางที่ยังหลับสนิทบนเตียง กายเปลือยถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนาเพียงบางส่วน เผยให้เห็นแนวลาดไหล่ขาวเนียนที่เต็มไปด้วย รอยกัด รอยฟัน และรอยแดงช้ำ กระจายอยู่ทั่วจนเกินจะปิดบังกลิ่นอับเร่าร้อนของน้ำกามารมณ์ยังลอยอบ







