Masuk"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาพรืดยาว รับกล้องถ่ายรูปจากณิชามาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอเริ่มโพสต์ท่าเพื่อให้สามีถ่ายรูป แม้แม็กซ์เวลล์จะทำเหมือนไม่อยากถ่ายรูปภรรยาในชุดบิกีนี่ แต่กลับตั้งใจถ่ายให้รูปออกมาสวยถูกใจณิชา "นายถ่ายรูปสวยจัง" "พอรึยัง" "ยังเหลือรูปในน้ำ" "เรื่องมาก" ณิชาทำหน้ามุ่ย เธอถอดเสื้อคลุ
ระหว่างเดินเล่นตามชายหาด ผู้ชายที่เดินสวนกันไปมาต่างจับจ้องมายังณิชาด้วยแววตาเป็นประกาย หากแต่ต้องรีบหลบไปเมื่อแม็กซ์เวลล์ตวัดสายตาคมเข้มกลับ ส่วนณิชาไม่รู้ตัวเพราะมัวแต่ก้มหน้าดูรูปถ่ายในกล้องอยู่ "นายถ่ายรูปสวยมากเลยนะแม็กซ์เวลล์ เหมือนช่างภาพมืออาชีพแหนะ" เธอเอ่ยปากชมพลางยิ้มออกมาโดยไม่มองหน้าอ
"จะแต่งไปให้ใครดู" "ต้องสวยไว้ก่อน หน้าไม่เป๊ะไม่มีแรงเดิน" "ไร้สาระ ความจริง...เธอไม่แต่งหน้าก็สวยอยู่แล้ว" ประโยคนั้นทำให้เธอที่กำลังปัดแก้มชะงักมือลง หันมามองแม็กซ์เวลล์ซึ่งยืนพิงผนังห้องมองเธออยู่ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ "ฉันเอาที่ตัวเองมั่นใจ ไม่ใช่คนอื่นบอกว่าสวย" "พูดกับคนสวยนี่พูดยากจริงๆ"
แม็กซ์เวลล์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบากหลังจากนอนสลบไปสองนาน โดยมีณิชาคอยนั่งเช็ดตัวให้ ทันทีที่เธอเห็นเขารู้สึกตัว ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มหวานประดับขึ้นมา ก่อนหน้านี้เธอเป็นห่วงเขามาก ถึงแม้นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาการพวกนี้ของเขากำเริบแล้วทำให้เขาหมดสติ แต่เธอกลับไม่เคยชินได้เลย ยิ่งเห็นเขาเป็นแบบนี
![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



![รักแรกไงแพ้เกย์คู่ [3p]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


