Mag-log in"ชอบไหม" เขาเอ่ยถามลูเซียร์ "ชอบค่ะ ชอบมากๆ เลย ไม่ยักรู้ว่าพี่เดย์รู้จักที่นี่ด้วย" "ที่นี่เป็นร้านอาหารเพื่อนแม่พี่น่ะ" "พี่เดย์ช่วยถ่ายรูปให้เซียร์ได้ไหมคะ" "ได้สิ" เธอยิ้มหวานออกมา ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อังเดรเพื่อถ่ายรูปให้ อังเดรมองคนรักผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหลงใหล นัยน์ตาสีดำขลับนั้
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา หมับ ลูเซียร์เดินเข้ามากอดคนรักซึ่งกำลังยืนทำอาหารเช้าในห้องครัว "หอมจัง..." "ตื่นแล้วเหรอ" เขาหันไปพูดกับลูเซียร์ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ ก่อนจะดึงสายตากลับมามองข้าวต้มกุ้งซึ่งเป็นของโปรดคนข้างหลัง "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกเซียร์ล่ะคะ" "เห็นเซียร์กำลังหลับสบายเลยไม่อยากกวน" เธอไม่ตอบอ
"พอก่อน" "เซียร์อยากนั่งตักพี่เดย์" "หึ...มานั่งสิ" หญิงสาวยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายเริ่มกลับมาพูดคุยปกติด้วย ลูเซียร์เคลื่อนย้ายตัวเองมานั่งลงตักแกร่งอย่างไม่รีรอ "ที่คุยเรื่องฤกษ์เมื่อกี้...พี่เดย์อยากแต่งงานกับเซียร์เร็วขนาดนั้นเลยเหรอคะ?" "ใช่ พี่ไม่อยากรอนาน กลัวเซียร์เปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับพี่"
หลายวันต่อมา @บริษัทอังเดร แกร๊ก ลูเซียร์เปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของอังเดรหลังจากที่ขอเขาลงไปซื้อของกิน ริมฝีปากสีระเรื่อเตรียมขยับเพื่อทักทายคนรัก แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อสายตามองเห็นเขากำลังนั่งคุยกับอนาคินคนเป็นพ่อ จากที่ต้องทักทายอังเดร กลับกลายเป็นทักทายพ่อคนรักแทน "สวัสดีค่ะคุณละ...เอ่อ..คุ
"แล้วจะให้เซียร์ยิ้มดีใจเหรอคะที่มีผู้หญิงเข้าหาพี่เดย์แบบนี้" "บอกไม่งอน แต่คำพูดประชดประชันเหมือนงอนเลยนะ" "ก็แค่เคืองนิดหน่อย" "กลับโรงแรมเมื่อไหร่...จะง้อทั้งคืนเลย" เขาพูดแล้วอมยิ้มกรุ้มกริ่มออกมา "ไม่ต้องมาหื่นเลยนะคะ หยุดความคิดที่จะง้อเซียร์ด้วยวิธีแบบนั้นไปเลยนะ เมื่อเช้าก็ทำไปแล้ว" "
วันต่อมา ลูเซียร์นั่งมองคนเป็นพ่อซึ่งกำลังเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์กับคนรักใหม่ด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์และรู้สึกเสียดาย การหย่าร้างของพ่อแม่ในครั้งนี้ แม้ว่าทั้งสองคนจะตกลงว่ายังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้เธอเหมือนเดิม มาฉลองด้วยกันทุกเทศกาลและวันสำคัญของเธอ ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังรู้สึกเสียดายช่วงเวลาดีๆ ที่ค
"ปล่อยฉันนะแม็กซ์เวลล์!" ณิชาเริ่มกลับมาพยศอีกครั้งหลังจากรถหรูแล่นมาถึงคฤหาสน์หลังงามที่เคยมีความทรงจำต่อกัน แม็กซ์เวลล์อุ้มคนตัวเล็กท่าเจ้าสาว ตวัดรองเท้าหนังเงาขลับเดินเข้าไปข้างในโดยไม่สนใจว่าเธอจะต่อต้านเขาอย่างไร คิดเพียงว่า เหนื่อยเดี๋ยวก็หยุดเอง ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ณิชาเริ่มใจเต้นไม่เป
(ยัยณิ ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเขาดีแล้ว วันนี้เขามาหาฉัน คุกเข่าขอร้องให้ฉันยอมบอกว่าแกอยู่ที่ไหน เขามาหาหนึ่งเดือนเต็มแล้วนะ แกไม่คิดจะกลับมาหาเขาจริงเหรอ) "เดี๋ยวเขาก็ยอมแพ้ไปเอง ทำแบบนี้ได้ไม่นานหรอก" (ฉันว่าถ้าเขาจะไม่รักแก เขาไม่ลงทุนทำถึงขนาดนี้หรอก) "คนอย่างเขาทำได้ทุกอย่างแหละ ขอแค่ให้ได
หลายวันต่อมา @บริษัท "ยกเลิกการประชุม ยกเลิกงานทุกอย่าง" "ครับ?" "กูยังพูดไม่ชัดเจนอีกรึไง" มาเฟียหนุ่มเงยหน้ามองวินซ์ที่เพิ่งรายงายตารางงานในวันนี้จบหมาดๆ แอบแปลกใจเล็กน้อยเพราะปกติเจ้านายไม่เคยยกเลิกงานมาก่อน นี่เป็นครั้งแรก "แต่วันนี้นายมีนัดคุยงานกับนักลงทุนจากต่างประเทศนะครับ" "เลื่อนออกไ
"ฮึก..." เธอวิ่งร้องไห้ลงมาจากชั้นสองโซนวีไอพีของไนต์คลับ แม้ผู้คนมากมายกำลังมองมายังเธออย่างให้ความสนใจ ทว่านาทีนี้ไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ความอ่อนแอของเธอที่เก็บไว้ได้ปะทุออกมากลายเป็นบ่อน้ำตา ตอนนี้ความจริงที่เพิ่งรับรู้ไม่ต่างอะไรจากมีดเล่มหนึ่งที่กรีดลงกลางหัวใจจนรู้สึกปวดหนึบ แม็กซ์เวลล์รู้ทั้