ตอนที่ 5

ตอนที่ 5

ฟาเบียนขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เขามองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นเทาจากการร้องไห้อย่างเงียบเชียบ

มือหนาของเขายกขึ้น ชะงักกลางอากาศ ชั่วแวบหนึ่งเขาอยากจะเอื้อมไปสัมผัสเพื่อปลอบประโลม แต่แล้วคำพูดที่ลอดผ่านเสียงสะอื้นก็ดังขึ้น

“...คนเลว!”

คำนั้นแทงใจดำเขาทันที ใช่... เขามันเป็นคนเลว!

ความรู้สึกผิดเพียงชั่ววูบถูกกลบฝังอย่างรวดเร็วด้วยความระแวงที่ฝังรากลึก เขากำลังสร้างความผิดพลาด และเขาต้องหยุดมัน ก่อนที่จะมีเรื่องผิดพลาดที่ "ใหญ่กว่า" ตามมาในอนาคต!

“ลุกขึ้น! อย่ามาสำออย!”

เสียงของเขากลับไปเย็นชาและห่างเหินทันที องุ่นสะดุ้งสุดตัว หันกลับมามองเขาทั้งน้ำตา

“ผมจะให้คนพาคุณไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน” เขาพูดอย่างไร้ความรู้สึก เขาเองก็พลาด มัวแต่ลืมตัวมัวเมาในตัวเธอจนลืมป้องกัน ถ้าเธอท้องขึ้นมาแล้วหวังจะใช้เด็กมาเกาะติดเขาไปทั้งชาติ หายนะชัดๆ!

ฟาเบียนกระชากร่างบางให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่ปรานี เขาโยนเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของเธอใส่หน้าอย่างเย็นชา แม้ว่าเธอกำลังร้องไห้ปานจะขาดใจ เขาก็ไม่คิดจะใจอ่อน เขากลัว! กลัวว่าเธอจะใช้ "ลูก" มาเป็นข้ออ้างเพื่อจับเขาไว้!

หยาดน้ำตารินอาบแก้ม องุ่นมองหน้าฟาเบียนด้วยความเกลียดชังสุดหัวใจ...

เธอทำอะไรให้เขา!

ทำไมเขาต้องทำกับเธอเหมือนไม่ใช่คน! มือบางกำเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งนั้นไว้แนบอก ในอกมีแต่ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดโชคชะตาช่างโหดร้ายกับเธอเหลือเกิน

องุ่นยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ

ภาพที่สะท้อนกลับมาทำให้เธอแทบทรุด ฟาเบียนทิ้งร่องรอยแห่งการตีตราครอบครองไว้ทั่วผิวเนื้อนวลของเธอ... มันชัดเจน... และน่ารังเกียจ

หยาดน้ำตาที่เพิ่งหยุดไปไหลทะลักออกมาอีกครั้ง มือบางยกขึ้นปิดปากตัวเองแน่น ก่อนจะปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างสุดกลั้น

แค่เธอนึกถึงเหตุการณ์ป่าเถื่อนบนเตียงเมื่อครู่ ความรู้สึกเจ็บปวด เสียใจ และอัปยศ ก็ถาโถมเข้ามาไม่หยุด

ต่อไปนี้... ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร

ฟาเบียนนั่งสูบบุหรี่อยู่บนเตียงนอน ควันสีเทาพวยพุ่งบดบังทิวทัศน์ยามค่ำคืนนอกหน้าต่าง แต่ไม่ได้ช่วยบดบังความรู้สึกว้าวุ่นในใจ

นัยน์ตาสีเทาอ่อนของเขาเหม่อลอย...

เขามิอาจลืมสัมผัสเนียนนุ่มที่ยังติดมือ กลิ่นหอมราวดอกไม้ป่าที่ยังติดจมูก และเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรอยเลือดจางๆ ที่เปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอนสีขาว มันก็ยิ่งตอกย้ำความจริงที่เขารู้แก่ใจ... องุ่นยังบริสุทธิ์

มันน่าแปลก ผู้หญิงสวยอย่างองุ่น หลุดรอดเงื้อมมือผู้ชายคนอื่นมาจนถึงวันนี้ได้อย่างไร

ช่างมัน... เขาจะชดเชยกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป ด้วยการให้เงินเธอก้อนโต แต่เขาไม่มีทาง "รับผิดชอบ" ผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก โดยเฉพาะเมื่อเขารู้ดีว่า...

ความรักไม่มีอยู่จริง

แต่ภายในใจลึกๆ เขาก็ยอมรับว่ามันรู้สึก แปลกประหลาด เขาเพิ่งพบเจอเธอเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนรู้จักเธอมานานแสนนาน ไร้สาระ! เขาไม่มีวันเชื่อในเรื่อง "รักแรกพบ"

มันก็แค่... ความรู้สึกผิด

ใช่ มันคือความรู้สึกผิดที่เขารังแกเธอ ถ้าเธอไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ เขาคงไม่รู้สึกอะไรแบบนี้เลย

ฟาเบียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาเลขาคนสนิท

“อองรี... รินฤทัย... เป็นยังไงบ้าง”

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง มันช่างเป็นคำถามที่ลำบากใจต่อคนตอบ อองรีไม่รู้จะรายงานเจ้านายอย่างไรดี เขากำลังยืนมองหญิงสาวคนนั้นร้องไห้ปานจะขาดใจอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ ทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง

"เธอยัง... ร้องไห้ไม่หยุดเลยครับ"

สิ้นเสียงรายงาน หัวใจของฟาเบียนก็บีบตัวแน่นอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ

ผู้หญิงมากมายเคยตราหน้าว่าเขาเป็นคน "ไร้หัวใจ" ดูเหมือนว่ามันจะไม่จริงเสียทีเดียว เพราะความเจ็บปวดที่กำลังทิ่มแทงใจเขานี้ มันหมายความว่าเขายังมีหัวใจ

และ "องุ่น" ก็คือผู้หญิงคนแรก... ที่ทำให้เขารู้สึกถึงมัน

องุ่นทรุดตัวลงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างร้านสะดวกซื้อ เธอไม่อายสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาอีกต่อไป ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว  เข้าใจทุกอย่าง

ทำไมน้องสาวของเธอถึงหนีไป...

เพราะเขามันป่าเถื่อน ไร้หัวใจ โหดร้ายราวกับซาตานกลับมาชาติมาเกิด!

ขาของเธอมันสั่นเทาไปหมดจนยืนแทบไม่อยู่ แค่คิดว่าต้องเดินเข้าไปในร้านนั่นเพื่อซื้อ "ยาคุมฉุกเฉิน"... เธอก็รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะมุดดินหนี

“ลุกขึ้นเถอะครับ”

เสียงทุ้มนุ่มนวลดังขึ้น อองรีทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าหญิงสาว นัยน์ตาสีเขียวมรกตของเขามองเธออย่างเห็นใจ เขาอยู่กับฟาเบียนมานาน แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมบอสของเขาต้องรังแกผู้หญิงที่บอบบางตรงหน้าได้ถึงขนาดนี้

องุ่นเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา เสียงของอองรีมันช่างอบอุ่น ไม่เหมือนกับ "ใครบางคน" คนนั้น

อองรีช่วยประคองเธอลุกขึ้นยืนอย่างทนุถนอม ก่อนจะพาเธอไปนั่งพักที่ม้านั่งใกล้ๆ

ถึงฟาเบียนจะร้ายกาจ แต่ผู้ชายคนนี้ไม่เกี่ยวข้อง เธอจะพาลโกรธไปหมดทุกคนมันก็ไม่ถูก ยิ่งได้เห็นสายตาที่เป็นห่วงอย่างจริงใจ เขาก็ทำให้เธอมั่นใจว่า อองรีไม่มีทางร้ายกาจเหมือนฟาเบียนอย่างแน่นอน

เขามองเห็นเธอเหลือบมองร้านยาด้วยสายตาสั่นกลัว

“ถ้าคุณไม่กล้าเข้าไป... คุณรอผมตรงนี้ เดี๋ยวผมจัดการให้เอง”

ใบหน้าสวยซีดพยักหน้าช้าๆ น้ำตายังคงไหลออกมาไม่หยุด อองรีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยนที่สุด

องุ่นสะดุ้งเล็กน้อย นัยน์ตาคู่สวยมองเขาอย่างประหลาดใจ หัวสมองสั่งให้เธอหลบหนีจากผู้ชายทุกคนที่เกี่ยวข้องกับฟาเบียน แต่ภายในหัวใจที่แตกสลาย กลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด

อย่างน้อย... ในวันที่เลวร้ายที่สุด ก็ยังมีคนที่ดีกับเธอ

อองรีรีบชักมือกลับ เขารู้ตัวดีว่ามัน "ผิด" ที่แตะต้องตัว "ผู้หญิงของเจ้านาย" แต่หัวใจของเขามันสั่นสะท้านตั้งแต่วินาทีแรกที่พบกัน

ภาพของเธอในชุดเจ้าสาว แสนสวยราวกับนางฟ้าที่เดินเข้ามาในโบสถ์ มันยังคงตราตรึงติดอยู่ในหัวใจของเขา

เขายอมรับกับตัวเองได้อย่างเต็มปาก... ว่ามันคือ "รักแรกพบ"

ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้!

แตงโมหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงแข็งๆ ของห้องพักรายวันราคาถูกที่เธอหนีมากบดาน ริมฝีปากบางแสยะยิ้มอย่างสะใจ เมื่อนึกภาพมหาเศรษฐีหยิ่งยโสอย่างฟาเบียน แบร์นาร์ด กำลังหัวเสียและขายขี้หน้าอย่างหนัก เพราะเจ้าสาวหนีหายไปจากงานแต่ง!

เธอเปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อเช็กข่าว เอ็นโซ่ส่งข้อความรัวๆ มาหาเธอ พร้อมกับแนบไฟล์รูปภาพมาให้

"เธออยู่ไหนแตงโม! ทำบ้าอะไรลงไป! ระวังตัวไว้ให้ดี เรื่องนี้จบไม่สวยแน่!"

ริมฝีปากสวยเบ้ปากให้กับคำขู่ของเอ็นโซ่ เธอรู้จักเขามาสองปีตั้งแต่เข้าวงการถ่ายแบบ ผู้ชายอย่างเขาจะกล้าทำอะไรเธอ อย่างมากก็แค่โกรธที่เธอทำเขาเสียหน้า

แต่เมื่อเธอเปิดไฟล์รูปภาพที่แนบมาดู รอยยิ้มสะใจก็พลันแข็งค้าง

แตงโมตกใจจนหน้าซีด เบิกตากว้างอย่างคาดไม่ถึง

“ไม่จริง... ทำไม... ทำไมพี่องุ่นถึงได้...!!!”

ในรูปนั้น พี่สาวของเธอ... พี่องุ่น... กำลังสวมชุดเจ้าสาวสีขาว ยืนอยู่เคียงข้างฟาเบียน แบร์นาร์ด หน้าแท่นพิธี!

เกิดอะไรขึ้น! ทำไมพี่สาวของเธอถึงได้ไปแต่งงานกับฟาเบียน! ทุกอย่างมันผิดแผนไปหมด!

หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงใจอย่างรุนแรง หยาดน้ำตารินอาบแก้มอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่

เธอชอบฟาเบียนมาก แม้จะรู้ว่าเขาไม่เคยสนใจไยดีเธอเลย และในรูปถ่ายนั้น แววตาที่ฟาเบียนใช้มองพี่องุ่น มันทำให้รู้สึกเหมือนว่าทั้งสองคนกำลัง "รักกัน" จริงๆ

ที่ตรงนั้นมันควรจะเป็นของเธอ! ไม่ใช่ของพี่องุ่น!

เธอลงทุนหนีออกมาขนาดนี้ ก็เพื่อจะปั่นหัวเขา เพื่อให้เขาเห็นคุณค่าในตัวเธอบ้าง แต่ฟาเบียนกลับ หันไปแต่งงานกับใครก็ได้ที่มาขวางหน้า เขามันช่างไร้หัวใจ!

และพี่สาวผู้แสนดีของเธอ พี่องุ่นที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ต้องมาตกเป็นเหยื่อของซาตานอย่างฟาเบียนแทนเธอ

"พี่องุ่น... โมขอโทษ..."

เพราะเธอมัวแต่คิดถึงแผนการเอาคืนฟาเบียน มัวแต่คิดถึงตัวเอง จนลืมสนิท ลืมบอกพี่สาวว่างานแต่งมันควรจะ "ถูกยกเลิก" ไปแล้ว

แตงโมรีบเปิดดูข้อความที่พี่สาวส่งหาเธอก่อนหน้านี้ ข้อความที่เธอไม่เคยเปิดอ่าน

"โมอยู่ไหน พี่เป็นห่วง"

"อยู่ไหนบอกพี่มาเถอะนะ พี่จะไปหา"

นิ้วของแตงโมเลื่อนอ่านข้อความที่พี่สาวส่งมาก่อนหน้านี้ ข้อความที่เต็มไปด้วยความห่วงใยที่เธอละเลยมันมาตลอด

"โมไม่สบายหรือเปล่า โทรหาพี่ที"

"โม... พี่รักเรานะ ได้โปรดติดต่อกลับมาเถอะ พี่เป็นห่วงเราจนจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว"

น้ำตาของแตงโมไหลอาบแก้ม... พี่องุ่น... พี่องุ่นเป็นห่วงเธอเสมอมา

แต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอ แผนการงี่เง่าของเธอ ที่ทำให้พี่สาวผู้แสนดีต้องไปตกนรกแทน!

ทว่า... ความรู้สึกผิดนั้นกลับถูกความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธบดบังอย่างรวดเร็ว เธอมองรูปคู่แต่งงานนั้นอีกครั้ง แววตาของฟาเบียนที่มองพี่องุ่น...

"ฟาเบียน... คุณไม่แคร์ฉันเลยใช่ไหม!"

น้ำเสียงน้อยใจเปล่งออกมาอย่างขมขื่น แผนของเธอพังไม่เป็นท่า เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ ไม่ตามหาเธอ แต่เขากลับคว้าใครก็ได้ แม้กระทั่งพี่สาวของเธอ มาแต่งงานแทนที่ ราวกับว่าเธอไม่มีค่าอะไรให้เขาต้องใส่ใจเลย