เรื่องสั้นอีโรติก

แพร พิชชา นักศึกษาสาวปีสุดท้ายกำลังจัดของเตรียมไปฝึกงานที่ฟาร์มผักออร์แกนิคของป้าพิมพ์คุณป้าวัยสี่สิบห้าของเธอ

หญิงสาวเป็นนักศึกษาวิชาเกษตรซึ่งมีความรู้ด้านการเกษตรติดลบ จนไม่น่าเชื่อว่าเธอจะเอาชีวิตรอดมาจนถึงเทอมสุดท้าย

"แพร..เอานี่ไปฝากป้าพิมพ์ด้วย"แม่ของเธอเรียกทันทีเมื่อเห็นบุตรสาวลากกระเป๋าใบโตเดินลงมาด้านล่าง

"โหแม่ทำไมเยอะจัง"เธอมองไปยังกองข้าวของมากมายมีทั้งขนมนมเนยของแห้งต่างๆเรียกได้ว่ากินกันทั้งเดือนยังไม่หมด

"ของเราด้วยนั่นแหละ เอาไว้แบ่งๆ กันอย่าลืมแบ่งให้ลุงมิคด้วยนะ"มารดาเธอรีบกำชับ ลุงมิคคือสามีของป้าพิมพ์ทั้งคู่มีอายุเท่ากัน

"เสียดายเนอะป้าพิมพ์กับลุงมิคไม่มีลูกแพรไปอยู่ปิดเทอมนี้เหงาน่าดูเลยแม่ที่ไร่มีแต่ป่าๆ"หญิงสาวตักข้าวเข้าปากพลางนึกถึงไร่ที่อยู่ห่างไกลความเจริญแม้แต่เซเว่นยังไม่มียังดีที่ไฟฟ้าเข้าถึง

"แก่ๆ กันแล้ว คงไม่มีแล้วแหละ"

"แก่อะไร ป้าพิมพ์ยังเช็คอินตามร้านเหล้าบ่อยๆ ลุงมิคหน้าเด็กกว่าพ่ออีก"หญิงสาวเอ่ยพาดพิงถึงบิดาทำให้คนรักของเขาหันมาตีแขนเธอเบาๆสายตาดุๆทำให้พิชชาต้องยิ้มประจบ

"เดี๋ยวเถอะ จะให้ลุงมิคใช้งานหนักๆ จนไม่มีเวลากินข้าวเลยคอยดูรีบๆ ไปได้แล้วกว่าจะขับรถถึงมืดค่ำพอดี"

"จ้าคุณนายแม่"เธอยังคงนั่งต่อปากต่อคำกับมารดาอีกหลายนาทีกว่าจะได้ออกเดินทาง..

ทุ่งหญ้าสีเขียวด้านหน้าทำให้การขับรถเป็นไปด้วยความเพลิดเพลิน หญิงสาวมองไปยังด้านหลังซึ่งเต็มไปด้วยของกินของใช้ที่แม่ของเธอจับยัดๆ เข้ามาจนล้นออกมาวางยังเบาะด้านข้างคนขับ

"ป้าพิมพ์หนูจะถึงแล้ว เอาอะไรมั้ยคะ"หญิงสาวต่อสายถึงผู้เป็นป้าเมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเซเว่นประจำอำเภอ ซึ่งมีเพียงแห่งเดียว

"อ๋อ..ใกล้ถึงแล้วหรอแพร งั้นซื้อเบียร์มาให้ป้าหน่อยนะ"

"จ้า..ป้าพิมพ์เอากี่ขวดดี"ฉันเปิดไฟเลี้ยวก่อนจะตีวงรถเข้าไปจอดด้านใน

"เอามาหลายๆ ขวดแบ่งๆ กันกิน"ปลายสายสั่งของกินเล่นอีกสองสามอย่างก่อนจะกดวาง

พิชชาเดินไปหยิบตระกร้าขึ้นมาถือพร้อมกับตรงไปยังตู้แช่ซึ่งมีเครื่องดื่มหลากหลายชนิด เธอจัดการหยิบของตามที่ป้าสั่ง ก่อนจะลงมือเลือกของตัวเอง

พอได้ของครบตามจำนวนหญิงสาวก็รีบออกเดินทางต่อทันที ด้วยระยะทางที่ค่อนข้างไกลทำให้กว่าจะถึงจุดหมายก็เกือบพลบค่ำ

"เหนื่อยมั้ยแพร..."ป้าพิมพ์เดินลงมาช่วยเธอยกของเข้าบ้าน โดยมีลุงมิคมาช่วยอีกแรง

"โหนี่แม่เรากลัวลูกสาวอดอยากหรือไง.."ลุงมิคมองไปยังของสดของแห้งกับข้าวถุงที่มารดาของเธอยัดมาเต็มหลังรถ

"เวอร์ที่สุดก็แม่เรานี่แหละ"ป้าพิมพ์ส่ายหัวให้กับความเยอะของน้องสะใภ้

"หนูบอกแม่แล้วว่าที่ไร่ของกินเยอะ แต่เค้าฟังหนูที่ไหนป้าพิมพ์ก็รู้"

"เอาๆ สาวๆ อย่ามัวแต่คุย..รีบขนเข้าบ้านฟ้าครึ้มๆ เหมือนฝนจะตก"สองป้าหลานแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนสี ก่อนจะรีบขนย้ายข้าวของออกจากหลังรถ

หญิงสาวจัดเสื้อผ้าเข้าตู้เมื่อมาถึงห้องพักส่วนตัวบ้านหลังนี้เป็นของลุงมิคขนาดของมันไม่ใหญ่มากแต่ก็กว้างขวางจนเธอไม่รู้สึกอึดอัด

คู่สามีภรรยาไม่มีลูกทั้งสองอาศัยอยู่กันเพียงสองคน ลุงมิคเป็นอดีตนายตำรวจเก่า ส่วนป้าพิมพ์เป็นสาวแบงค์สุดมั่น

ทั้งสองลาออกจากงานเพื่อมาใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับการเกษตรบนที่ดินกว่าห้าสิบไร่อันเป็นสมบัติตกทอดมาจากทางบ้านลุงมิค

"แพร..ออกมากินข้าวลูก"เสียงเรียกของป้าพิมพ์ทำให้เธอรีบเดินออกไปไม่อยากให้เจ้าของบ้านรอนาน

"มาแล้วจ้า"หญิงสาวเดินออกมานั่งเก้าอี้ข้างๆ ผู้เป็นป้า หัวโต๊ะมีลุงมิคกำลังนั่งดื่มเบียร์สายตาจดจ้องไปยังหน้าจอทีวีซึ่งกำลังมีถ่ายทอดสดฟุตบอลอยู่

"แพรกินเยอะๆ นะ ป้าว่าเราผอมไปแล้วมาครั้งที่แล้วตัวโตกว่านี้อีก"คนเป็นป้ามองสำรวจหลานสาวด้วยความเป็นห่วง

"โถ่ป้า..กินเยอะก็อ้วนพอดี"

"เรานี่นะแล้วแบบนี้จะมีแรงช่วยงานลุงกับป้าได้ยังไง"

"โอ้ยป้าไม่ต้องห่วงหนูทำได้หมดทุกอย่าง"พิชชาตอบอย่างมุ่งมั่น จนลุงมิคหันมาหัวเราะในลำคอ

"งั้นพรุ่งนี้ตื่นเช้าไปช่วยลุงรดน้ำผักแทนป้าพิมพ์ทำได้มั้ย"

"ดีเลย..ป้าจะได้นอนตื่นสายๆ มีคนมาใช้แรงงานแทนล่ะ"ป้าพิมพ์หัวเราะชอบใจกับไอเดียของสามี

"หนูทำได้อยู่แล้ว คอยดูหนูจะตื่นไปรอที่แปลงผักแต่เช้าเลย"

หลังจากสิ้นสุดอาหารมื้อค่ำทุกคนต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน พิชชาเดินกลับเข้าห้อง หญิงสาวเดินเข้าไปยังห้องน้ำเตรียมอาบน้ำชำระล้างร่างกายหลังจากเหนื่อยล้ามาทั้งวัน เมื่อได้อาบน้ำเย็นๆ ร่างกายเธอก็สดชื่นขึ้น..

พิชชาหยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาพิมพ์งานจนเกือบเที่ยงคืน..สุดท้ายเธอก็ทนต่อความง่วงไม่ไหวหญิงสาวเก็บของลงจากเตียงก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่าง..

..สายลมเย็นๆ ด้านนอกพัดเข้ามาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย มานอนบ้านป้าพิมพ์ทีไรเธอมักชอบเปิดหน้าต่างทิ้งไว้..

*******