ตอนที่ 9

ไม่ใช่ชายแปลกหน้าคนแรกที่เข้าหาเณศราด้วยความที่เธอเป็นคนน่ารักอ่อนหวาน กระตือรือร้นทำงานแข่งกับลูกน้อง เคลื่อนไหวคล่องแคล่วแม้ในสรีระแสนบอบบางน่าทะนุถนอม

หญิงสาวในวัยยี่สิบห้าปีย่างเข้ายี่สิบหกไม่ผอมจนเกินไป ผิวขาวละเอียดไร้รอยแผลในรูปร่างเย้ายวนดูมีน้ำมีนวล กางเกงยีนสีน้ำเงินซีดเอวสูงทรงขากระบอกทำให้เห็นสัดส่วนสะโพกได้ชัดเจน เสื้อยืดเอวลอยคอวีดันหน้าอกคัพเอ! และเอวเล็ก ๆ ของเธอแม้ว่ามันจะไม่ได้โป๊แค่ล่อตาหนุ่มน้อยใหญ่

“หูยย... พี่เนย ตุ้มหูสวยอะซื้อที่ไหน?”

น้องนักศึกษาสองคนในร้านให้ความสนใจกับต่างหูลายตุ๊กตาหมี ความเป็นคนชอบแต่งตัวแต่งหน้าสไตล์สาวละมุน ก็ไม่แปลกที่ใครหลายคนชอบถามหาที่มาของไอเท็มแต่ละชิ้น

“จตุจักรค่ะน้อง”

“พี่สาวแอบไปช้อปปิ้งเจเจนี่เอง พวกหนูนึกว่าพี่สอยมาจากร้านไอจี จะได้ไปถอยบ้างแหม...”

“ไว้พี่ไปเดินช้อปอีกจะซื้อมาฝากนะ ไป ๆ ทำงานกันค่ะ” ยิ้มใจดี ก่อนที่เธอจะออกไปต้อนรับลูกค้า

ปกติแล้วถ้ามีเวลาว่างสักหน่อย เจ้าของร้านคนสวยจะเข้าไปทักทายที่โต๊ะด้วยกิริยานอบน้อม พยายามจำชื่อพวกเขาให้ได้เสมือนว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่ง ส่วนคนที่ไม่สมควรมาเหยียบร้านเธอนั้นคงไม่ได้ผลักไสไล่ส่ง ในเมื่อร้านเบเกอรี่เป็นที่สาธารณะสำหรับผู้บริโภค

พอพนักงานแต่ละคนกลับไปทำงานของตน เณศราไม่ลืมเรื่องสำคัญจึงเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์เค้ก

“ถ้าผู้ชายคนนั้นเขามา น้องช่วยดูแลลูกค้าให้พี่ด้วยนะคะ”

“พี่ปัดออ...?” นักศึกษาสาวในผ้ากันเปื้อนสีครีมเลิกคิ้วขึ้นในสีหน้าอึดอัดใจ ในเมื่อมันไม่ใช่ธุระเรื่องงานเท่าไร

“เมื่อวานเขามานั่งรอพี่ตั้งนานจนร้านปิดแหนะ จะไม่คุยกับเขาจริงเหรอคะ?”

“พี่ไม่มีอะไรจะคุยกับเขาค่ะ แต่เราปฏิเสธลูกค้าไม่ได้ ยังไงฝากน้องพลอยด้วยนะ”

พนักงานสาวพยักหน้ารับคำแล้วก้มหน้าก้มตาคิดเงินรับลูกค้าหน้าร้านต่อ หญิงสาวจึงโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง

ปัญหาเรื่องคนในอดีตที่เริ่มกลับมานั่งเฝ้าที่เดิมของเขาทำให้เธอไม่สบายใจ ใบหน้าสดสวยบึ้งตึงหลังสะบัดก้นงอนเข้าครัว หัวคิดถึงข้อความในมือถือของเพื่อนสาว ซึ่งเธอแอบไปเห็นเข้าโดยบังเอิญตอนผลัดกันเข้าห้องน้ำในตอนเช้าก่อนแยกย้ายไปทำงานกัน

‘ฝากดูแลเนยด้วยนะ... พี่จะหย่ากับคุณรวิตาเมื่อถึงเวลา’

สองพี่น้องแช็ตคุยกันปกติเหมือนทุกวัน แต่นั่นทำให้เธอยิ่งไม่สบายใจ เพราะต่อให้เขายังรักเธออยู่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร และต่อให้เธอมีนิสัยนุ่มละมุนเรียบร้อยเท่าไร คุณพ่อคุณแม่อบรมสั่งสอนเสมอว่าไม่ให้เป็นมือที่สามของใคร เรื่องผิดศีลธรรมจริยธรรม อะไรไม่ดีแล้วเณศราไม่มีวันทำเป็นอันขาด!

เธออาจเปิดใจให้ใครเข้ามาในอนาคตไหมเป็นเรื่องที่ไม่รู้ ตอนนี้ยังอยากคิดเรื่องธุรกิจก่อน

ความคิดฟุ้งซ่านหยุดลงพร้อมรอยยิ้มบางระเรื่อ ร่างบางนั่งยองลงก้มมองแป้งสีเนื้ออ่อนถูกยัดไส้ด้วยบลูเบอร์รีครีม ทั้งแยมและเนื้อผลไม้สีม่วงจัดจ้านในตู้ มันค่อย ๆ พองโตพร้อมหัวใจเบิกบานของคนอบ

ขายดีขนาดนี้ก็ควรจะเปิดร้านเพิ่มไหม? นั่งอบพายทำหน้าโง่เข้าไปอีกสิฉัน

เณศราคิดว่าควรพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส เธอตกอยู่ในสภาวะทิ้งตัวมาหลายปี ตื่นมาเปิดร้านนั่งชิลล์ประสาเจ้าของร้านที่ขายของด้วยความว่างงาน บวกกับความหวงสูตรทำขนมจึงไม่จ้างเชฟขนมปังมาเพิ่ม เธอยอมสอนก็แค่น้อง ๆ ที่นี่เท่านั้น

คนได้ดีแล้วเขาก็จะไป... แต่ถ้าหากว่ามองการณ์ไกล เธออาจขยายร้าน ทำของส่งขายออนไลน์ได้เงินมากกว่านี้ ยิ่งแบรนด์ขนมปังเริ่มติดตลาดจนทำขายแทบไม่ทัน

หญิงสาวออกไปหน้าร้านในอีกครู่หลังได้เค้กก้อนใหม่ พอดีกับที่เจอกลุ่มนักศึกษาเมื่อวานก่อน ทราบว่าชื่อเปี๊ยก อาร์ต เมย์จากน้องในร้านเป็นคนรู้จักกันกับพวกเขา

ได้ยินว่าแก๊งนี้ดังเรื่องความแสบ! ทว่าความเป็นคนขายของแล้วเธอไม่สามารถมีอคติกับลูกค้า มองโลกในแง่ดี นักศึกษาหนุ่มสาวพูดจาไม่น่ารักวันก่อนก็คือพูดเล่น ที่แท้เป็นลูกคนมีเงินซะอีกเลยมาเหมาเค้กบ่อย ๆ

“ขอบคุณนะคะน้องเปี๊ยก พี่ลดให้ 20% สำหรับเค้กหนึ่งก้อนค่ะ อันนี้แสตมป์สะสมแต้ม สิบก้อนแถมหนึ่ง...”

“หนึ่งก้อนเหรอครับพี่?” ถามทันทีแต่พอได้รับรอยยิ้มหวาน

“หนึ่งชิ้นค่ะคุณน้อง... ถ้าสิบก้อนแถมหนึ่งก้อนร้านพี่คงเจ๊งไปเลยนะคะ”

จากนั้นเจ้าของร้านก็เริ่มสาธยายการทำเค้กให้ฟังด้วยอีกว่าเธอใช้เนยสดอย่างดี วัตถุดิบมียี่ห้อราคา น้องนักศึกษาปีสองสาขาเทคโนคอมฯ คงจะฟังไม่รู้เรื่อง ต่างคนรีบหนีออกจากร้านไปไม่อยากคุยกับเธอต่อ

ลูกค้าเริ่มบางตาลงหลังนักศึกษาและอาจารย์มาทานขนมกันในช่วงพักเที่ยง เณศราเจอบางคนมานั่งเล่นด้านนอกติดมุมสวน ตรงนั้นแหละที่สูบบุหรี่! ทีแรกเธอคิดว่าเขาสูบบุหรี่ถึงท่าทางจะดูเป็นหนุ่มฮอตเนิร์ด ไม่สนใจโลกเท่าไรแต่รักสุขภาพแน่นอน เพราะเมื่อเขาได้กลิ่นควันลอยมาบริเวณตรงนั้นก็ลุกหนี

ร้านเบเกอรี่คาเฟ่มีโต๊ะประมาณสิบห้าโต๊ะ หญิงสาวมองเห็นว่าร้านเริ่มโล่งแล้วจึงเข้าไปถามอย่างเป็นห่วง

“อาจารย์เหม็นบุหรี่ไหมคะ?”

“ไม่ครับ... แต่ว่าไม่ได้สูบ”

“ทำไมมานั่งตรงนี้ล่ะคะ? เข้าไปนั่งข้างในก่อนได้นะคะอาจารย์ ลูกค้าไม่เยอะแล้ว... คือถ้าจะนั่งแช่ไม่ต้องเกรงใจเลยนะคะ ฉันยินดีต้อนรับอาจารย์ค่ะ”

มีเรื่องหนึ่งซึ่งเธอเพิ่งรู้หลังจากที่เขาให้ดูภาพหญิงสาวในเดรสสีขาวกระโปรงฟูฟ่องความยาวประหน้าขา กำลังปีนขึ้นบันไดประมาณสองขั้นเพื่อขึ้นไปจัดเค้กสูงเจ็ดชั้น ใบหน้าหวานหมดจดท่าทางจริงจังทว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความเศร้าลึก ๆ ทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้เจอเธอครั้งแรกที่นี่