ตอนที่1สละโสด

“เอ้า...ชน! ยินดีกับว่าที่เจ้าสาว”

เกร้ง

เสียงชนแก้งดังขึ้น ภายในผับหรูใจกลางเมือง โดยที่สี่สาว กำลังขยับโยกเอวตามจังหวะเสียงเพลง ที่ดังกระหึ่มอยู่ในผับ ท่ามกลางแสงหลากสี

“เพื่อนจะแต่งงานแล้ว วันนี้เมาให้สุด เมื่อไรจะได้พบกันอีก”

เรเน่ ยิ้มบางๆ ก่อนที่มือเรียวจะจับแก้วขึ้นมาชนกับเพื่อนสนิทในกลุ่ม เพียงแค่จิบไม่กี่อึกก็ทำให้รู้สึกมึนเมา 

“เหล้าอะไรเนี่ย! ทำไมมันแรงแบบนี้”เรเน่เบ้หน้า เมื่อรู้สึกกลืนไม่เข้า คายไม่ออก

“เอ๊ะ! หะ...ห้ามคายทิ้งเลยนะ นั่นมันของดี กว่าฉันจะอ้อนแฟนขอมาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ รู้อยู่แล้วว่าแกไม่ชอบดื่ม แต่นี่มันปาร์ตี้สละโสดเลยนะ อีกไม่นานก็จะเป็นเจ้าสาว”

และช่วยไม่ได้ที่จำต้องกลืนลงไป จนทำให้ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ด้วยเพียงไม่กี่แก้ว เมื่อไม่รู้เลยว่าที่มาวันนี้สละโสด หรือปลดปล่อยกันแน่

“พอแต่งแล้วคิดว่าจะทำอะไรต่อ...”

“ทำลูกสิ ใช่ไหม”

“บ้าไปแล้ว พวกแกนี่! มันในผับนะ ช่วยพูดเบาๆ หน่อย”

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าเพราะความเมา หรือว่าเขินอาย จึงทำให้เรเน่ใบหน้าแทบจะแดงก่ำ จนลุกลามไปทั่วร่างกาย

“เขิน...พอๆ คุยเรื่องนี้ทีไรเปล่าเปลี่ยวหัวใจทุกที แก้มผัวมึงเป็นเจ้าของผับ ขอพวกกูนอนสักห้องได้ไหม นอนรวมกันก็ได้ คืนนี้คงไม่ได้กลับแล้วล่ะ”

“เออนั่นดิ! ขอกูด้วยได้ป่ะ เผื่อว่าคืนนี้จะได้หิ้วผู้เข้าห้องไปกอดสักคนสองคน”

“แหม่...ก็เขินหน่อยนะ แต่เอาเถอะ! จองไว้แล้ว คนล่ะห้อง เดี๋ยวไปเลือกเอาว่าจะนอนห้องไหน”

หลังจากที่เริ่มเมา บทสนทนากลับเปลี่ยนไป หญิงสาวทั้งสี่คน ผลัดเปลี่ยนชนแก้วแล้วแก้วเล่า ภายในห้องวีไอพี เมื่อไม่มีผู้คนกล้าจะเฉียดผ่านเข้ามา ภายในห้องจึงมีเพียงกลุ่มเพื่อนสนิทเท่านั้น ทำให้กล้าปลดปล่อยออกมาอย่างเต็ม

“ร๊าก...ฉ๊าน! ด๊ายไหม...”

“โอ๊ย! แล้วจะขึ้นเสียงสูงทำไม แสบแก้วหูหมดแล้ว ไปเอาไมค์จากลี่มันมาดิ เมาทีไรแหกปากร้องเพลงทุกที”

“ปล่อยมันไปเถอะ! สงสัยเห็นเพื่อนกำลังจะแต่งงานแล้ว เลยปลดปล่อยออกมา”

“ปลดปล่อยอะไรของมัน นี่!...เจ้าสาวนั่งอยู่ตรงนี้ ควรเป็นคนปลดปล่อยออกมาสิ เอ้า! เมาให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงกูมีห้องไว้ให้พวกมึงเอง”

เรเน่ยกแก้วขึ้นมาชนอีกรอบ เมื่อปกติแล้วก็ไม่ค่อยที่จะดื่่มเท่าไร ทว่าวันนี้ไม่สามารถปฏิเสธได้ ทำให้จากท่าทางนิ่งเฉย เริ่มสนุกขึ้นมา ร่างบางลุกขึ้นจากโต๊ะ ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าของลี่ ที่ยังคงร้องเพลงไม่ยอมหยุด

“เอา! เอาเข้าไป”

ในตอนนี้กลับหลงลืมความอายจนหมดสิ้น เมื่อเริ่มมึนเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ เรเน่ยังคงโยกเอวตามจังหวะเสียงเพลง โดยที่ในห้องยังคงเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย

“แล้วแฟนไม่ว่าอะไรใช่ไหมเรเน่ ที่มาแบบนี้”

“ไม่นะ พี่ฮาร์ทบอกสนุกให้เต็มทืี่”

“ดี! วันนี้ไม่เมาไม่เลิก”

เรเน่เป็นฝ่ายเดินรินเหล้าใส่แก้ว ก่อนจะยกขึ้นจิบทีละนิด เมื่อไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ จากการมึนเมา โดยที่ต่างฝ่าย ต่างถามไถ่สารทุกข์ สุขดิบกัน จนกระทั่งหัวข้อของเรื่องกลับต้องทำให้หยุดชะงัก

“แล้ววันนี้พี่โฮปเข้าร้านไหม”

“หืม...คงเข้าล่ะมั้งถามทำไม”แก้มเอียงคอมองด้วยความสงสัย

“กะ...ก็มึงก็รู้นี่ ว่าพี่คนนั้นเป็นเพื่อนสนิทพี่โฮป แล้วถ้าวันนี้มาแล้วเจอเรเน่จะทำยังไง”มะปรางเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก พลางเหลือบตามองอีกฝั่ง

ทว่าแม้จะพูดคุยกีะซิบเบาสักแค่ไหน แต่ในห้องกลับเป็นเสียงสะท้อน จนทำให้ได้ยินคำพูด เรเน่จึงหยุดเต้น ก่อนจะเดินมานั่งโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า ใบหน้าสวยยังคงชื้นไปด้วยเหงื่อ

“ไม่ต้องกระซิบกันแล้ว มีอะไรก็พูดตรงๆ กันเลย อีกอย่างในนี้ก็เป็นเพื่อนกันหมด”

“อะ...เอ่อ จะว่ายังไงดีล่ะ”มะปรางหลบสายตาของเพื่อนสนิท

“เดี๋ยวกูถามเอง อึกอักอยู่ได้ มึงจะไม่อึดอัดแน่นะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้น กลับทำให้คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน เรเน่จึงพยักหน้า เมื่อในตอนนี้ปล่อยวางจากทุกสิ่ง

“มีเรื่องอะไรไม่ชวนกูหน่อย”

“เอ๊ะ! ก็ร้องเพลงเพี้ยนๆ นั่นไปสิ”

“ไม่เอาอยากรู้ๆ...”

เรเน่ขบขันกับท่าทางอยากรู้อยากเห็นของลี่ ที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ในการก้าวเดิน จนต้องคอยประคอง เพื่อให้นั่งลง ในสภาพที่กำลังเอนเอียงไปมา

“จะอะไรเล่า มันก็ไม่มีอะไรมากก็มะปรางมันอยากรู้เฉยๆ ว่าถ้าพี่โฮปเข้าร้านแล้วพี่เฟิร์สจะไม่ตามมาด้วยเหรอ ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วก็หุ้นส่วน เรื่องนี้เรเน่น่าจะรู้ดี”

“อืม! แล้วไง ใครจะไป จะมาเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยเล่า”

“ก็ไม่เกี่ยว แค่เป็นห่วง ตั้งแต่ที่เลิกกันครั้งนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนะ แล้วนี่จะแต่งงานด้วย แล้วได้เชิญไหม”

หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นกลับทำให้บรรยากาศในห้องพลันเงียบลง เมื่อเรเน่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกไป ทำให้กลุ่มเพื่อนมองหน้ากันด้วยความเลิ่กลั่ก

“มะปราง มึงถามอะไรออกไป-”แก้มเอ่ยตำหนิ

“ไม่ต้องหรอก เชิญแล้ว จะไป หรือไม่ไปก็แล้วแต่เขาเถอะ สงสัยคงดื่มเยอะไปหน่อย ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

มือเรียววางแก้วลง ก่อนจะลุกขึ้นยืน โดยที่ใบหน้ายังคงไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา พลันก้าวเท้าเดินออกจากห้อง

สามสาวที่ยังคงอยู่ในห้อง ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เมื่อกลัวว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่ จะทำให้เพื่อนรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

“มึงก็นะ ไปถามอะไรแบบนั้นเรเน่มันหน้าซีดหมดแล้ว ก็รู้ๆ อยู่เลิกกันไม่ค่อยดี อีกอย่างพี่เฟิร์สก็เป็นเพื่อนสนิทของแฟนกูด้วย เรเน่ก็เพื่อนกูอีก”

“ขอโทษนะ กูคิดไม่ทันวะมึง แต่ว่าปล่อยให้ออกไปคนเดียวแบบนั้นจะดีใช่ไหม แล้วยิ่งในผับกลัวใครจะฉุดมันไป”

“ดื่มๆ! วันนี้จะเมาให้เต็มที่”ลี่ยกแก้วขึ้นสูงเพื่อไล่ชนกับกลุ่มเพื่อน

“มึงนี่! สนุกกว่าว่าที่เจ้าสาวอีกนะ”