ตอนที่2 คนที่คาดไม่ถึง

อีกฝั่งของผับ ในตอนนี้ร่างบางของเรเน่กำลังเดินโซซัดโซเซ เพื่อฝ่ากลางวงล้อม โดยที่ผู้คนกำลังโยกย้ายตามจังหวะของเสียงเพลง เมื่อแสงไฟสาดกระทบลงมา กลับต้องหรี่ตามอง เกิดอาการพร่าเบลอ

ปึก!

“ขะ...ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ”

และจู่ๆ กลับชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่ง โดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เรเน่กลับเซถลาถอยหลัง ก่อนจะตั้งสติได้จึงเงยหน้าขึ้นมอง ทันใดนั้นกลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

เมื่อไม่คิดเลยว่าโลกจะบังเอิญขนาดนี้ คนที่โดนพูดถึงไม่กี่นาทีก่อน กลับยืนอยู่ตรงหน้า โดยที่สายตาดันเหลือบเห็นหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่ ใบหน้ากำลังบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ เมื่อถอนสายตากลับมา ทำให้สะดุ้งสายตาคมกริบยังคงไม่ละออกจากเรเน่

“ครับ ไม่เป็นอะไร”ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก

“ถ้างั้น...ฉันขอตัวก่อนนะคะ ตามสบาย”

จากที่มึนเมา ทำให้ได้สติขึ้นมา ร่างบางหมุนตัวเดินกลับไปทางเดิม เมื่อบรรยากาศในตอนนี้ไม่เหมาะที่จะเดินไปต่อ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า กลับรู้สึกได้ถึงฝ่ามือคว้าจับแขนไว้

“จะทำอะไรคะ? ปล่อยนะ”เรเน่ตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจ มือเรียวสะบัดด้วยความรุนแรง ทว่ากลับไม่ยอมหลุด

“ขอโทษด้วยนะครับ พอดีว่าผมจะกลับโต๊ะแล้ว”

เรเน่จ้องมองร่างสูง สลับหญิงสาวอีกคนด้วยความงุนงง เมื่ออีกฝ่ายแม้จะยิ้ม แต่กลับไม่ถึงดวงตา สายตาที่จ้องมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ค่ะ”

เสียงของหญิงสาวเพียงแค่ตอบรับสั้นๆ ก่อนจะโดนร่างสูงนั้นจูงมือก้าวเท้าเดินตาม พอรู้สึกตัวเรเน่กลับหยุดนิ่ง ทำให้ทั้งสองอยู่ท่ามกลางวงล้อม 

“ปล่อยเดี๋ยวนี้! จะพาไปไหน”แม้จะพยายามบิดแขนหนี ก็ทำไม่สำเร็จ

“อย่าดื้อ จะไปไหน”

“ไม่เกี่ยวกับพี่ ปล่อยก่อน...”

เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล จึงจำเป็นจะต้องใช้ไม้อ่อน และได้ผล มือหนาที่กอบกุมไว้แน่นยอมปล่อย ทว่ากลับทำได้แค่เพียงกอบกุมไว้หลวมๆ

“ยังไม่ตอบพี่เลยนะเรเน่ ว่าจะไปไหน”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ทว่าเรเน่กลับมองบนด้วยความไม่พอใจ ริมฝีปากเม้มแน่นไม่ยอมขยับ ก่อนจะหลุดร้องด้วยความตกใจ เมื่อมือที่กอบกุมกลับบีบรัดแน่น

“อ๊ะ! เจ็บนะ”

“เจ็บมากไหม ไหนพี่ขอดูหน่อย”

จังหวะที่มือปล่อยจากแขน ทำให้เรเน่รีบดึงมือกลับ ก่อนจะซุกซ่อนไว้ด้านหลัง สายตาจ้องมองอีกฝ่ายเขม็ง เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“พี่ต้องการอะไรกันแน่”

“ไปที่เงียบๆ เถอะ”

“ไม่ค่ะ เพื่อนรออยู่บนห้อง จะกลับแล้ว”

ทว่ากลับไม่เป็นไปตามที่หวัง ไม่ว่าเรเน่จะขยับตัวไปทางไหน กลับมีร่างสูงยืนขวางกั้น ทำให้ถอดถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย จนรู้สึกหงุดหงิด

“พี่เฟิร์ส!”

“อย่าขึ้นเสียง พี่ไม่ชอบ”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยความจริงจัง

ขณะเดียวกันแม้ว่าจะรู้สึกกลัว แต่ยังคงทำตัวนิ่งสงบ โดยที่ในใจกำลังสั่นระรัว

“พี่แค่อยากถามว่าจะแต่งจริงๆ ใช่ไหม”

“คะ? ใช่! หนูจะแต่งงานแล้ว อีกอย่างพี่ไม่สมควรจะทำแบบนี้”

เมื่อพูดจบกลับเห็นร่างสูงยังไม่ขยับ หลังจากที่ได้โอกาสเรเน่ก้าวเท้าเดินจากไปด้วยความเร่งรีบ ไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่น้อย ว่าอีกฝ่ายนั้นรู้สึกเช่นไร ทุกอย่างจบลงแล้ว และต้องการจะเริ่มต้นใหม่

ทว่าเมื่อเดินจากมา ภายในใจยังคงรู้สึกอึดอัด แม้ว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นจะเป็นเรื่องที่ถูกต้องก็ตาม สายตาสำรวจมองรอบๆ ห้อง ฝ่ามือคว้าลูกบิดเพื่อเปิดประตู

แกร็ก!

“อ้าว! เห็นหายไปนานนึกว่าหลงทางซะแล้ว คงดื่มต่อไม่ได้แล้ว ดูสิลี่มันเมาจนทรงตัวไม่อยู่”

“คาย...เมา กูไม่เมา”

“ไม่เมาอะไร อยู่นิ่งๆ จะพยุงกลับห้อง”มะปรางจับให้เพื่อนสนิทยืนนิ่งๆ เมื่อเจ้าตัวนั้นเดินขยับเคลื่อนไหวไปมา

“ไม่! จะแต่งงาน อยากแต่งงาน ทำไมไม่ได้แต่ง”

“โอ๊ย! อยากแต่งก็ไปหาแฟนให้ได้ก่อน”

หลังจากที่เห็นเพื่อนเมามายขนาดนี้ กลับหัวเราะด้วยความขบขัน

“ไปๆ เดี๋ยวนอนดึกหน้าโทรมหมด พักผ่อนก่อน ทีแรกว่าจะดื่มต่อ แต่พอเห็นลี่มันเมาแล้วคิดว่าไม่ไหวหรอก เอ่อ...ลืมบอกไปเลย เรเน่เดินตรงไปจนสุดทางเดินนะ แล้วเลี้ยวขวา ห้องจะอยู่ตรงอื้ม...”แก้มหยุดครุ่นคิด เมื่อกำลังรู้สึกหนักอึ้ง

“ซ้าย ไม่เอ่อ! ขวา”

“หืม...สรุปทางไหนกันแน่ เดี๋ยวก็เข้าผิดห้องพอดี”เรเน่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“ไม่ผิดๆ กูบอกให้พี่โฮปไม่ต้องล็อกห้อง เดี๋ยวห้องไหนที่เปิดเข้าไปได้ก็ห้องนั้นแหละ ไปล่ะ! มึนหัวสุดๆ”

“ให้ช่วยไหม”

เรเน่ขยับเตรียมตัว เพื่อช่วยพยุงลี่ที่ยังคงเมาไม่รู้เรื่อง โดยมีมะปรางช่วยประคอง ทว่าทั้งสองนั้นกลับเมาไม่ต่างกัน

“ไม่ต้อง เดี๋ยวไปกันเองอึก...”

หลังจากโดนปฏิเสธ ร่างบางทำได้แค่เพียงถอนสายตากลับ ก่อนจะก้าวเท้าเดินมองสำรวจโดยรอบ ไปทีละห้อง เจอเส้นทางที่เพื่อนสนิทบอก และเมื่อเจอกลับหยุดชะงัก

“ห้องไหนแน่!”

มือเรียวลองผลักประตูทีละบาน ด้วยความแผ่วเบา เมื่อกลัวว่าด้านในจะมีคนอยู่ ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับบานหนึ่ง แตกต่างจากห้องอื่นๆ ทันใดนั้นไม่รอช้าเรเน่ลองผลักเข้าไปในทันที

“เข้าได้นี่! ห้องนี้แหละ”

เมื่อเข้ามาได้กลับยิ้มกว้างด้วยความอารมณ์ดี สายตาสำรวจมองโดยรอบ เมื่อดูเหมือนว่าจะตกแต่งได้สวยงาม จนเหมือนมีคนอยู่จริงๆ 

“พี่โฮปนี่ตกแต่งห้องได้สวยจริงๆ”

แกร็ก!

ฝ่ามือบิดลูกบิดเพื่อปิดประตู ก่อนที่เรเน่จะรีบทำธุระให้เสร็จ เมื่อดื่มมากจนไม่สามารถประคองสติได้อีกต่อไป ร่างบางจึงก้าวเท้าขึ้นเตียง โดยไม่ได้ถอดแม้แต่รองเท้า