7

         กลิ่นจันทร์มายืนที่หน้าตึกสูงระฟ้าสี่สิบชั้นของโรงแรมโมกขจร ทันทีที่เธอลงจากรถคนขับรถก็ขับรถกลับบ้านทันที เพราะคุณแม่บอกให้มาส่งเธอแล้วก็กลับ เท้าเล็กของเธอก้าวเดินเข้าไปในตัวตึกทีละก้าวๆ ช้าๆ ด้วยความไม่มั่นคงเท่าไหร่นัก ด้วยกลัวว่าจะโดนพายุอารมณ์โกรธของเจ้าของโรงแรม

                เธอรู้ว่าห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นไหน กลิ่นจันทร์เดินไปยังลิฟต์โดยสารแล้วกดเรียกลิฟต์ รอไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดออก เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์พร้อมกดเลือกชั้นสูงสุดเพื่อไปห้องทำงานของผู้บริหารหนุ่ม ใช่ผู้บริหารคือสามีของเธอ และตอนนี้เธอก็มาหาเขา กลิ่นจันทร์แต่งตัวด้วยชุดเดรสซีฟองตัวยาวคลุมเข่าลายลูกไม้สีฟ้าอ่อน ผมยาวสลวยปล่อยสยายเต็มหลังพร้อมม้วนเป็นลอนวอลลุ่มสวยงามแบบผมสุขภาพดี

                เมื่อโดยสารลิฟต์มาถึงชั้นที่เลือกแล้วประตูลิฟต์ก็เปิดกว้างออกเท้าเล็กๆ ที่ใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวก็เดินออกมาจากลิฟต์ พร้อมกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กใบเก่าของตัวเองเดินไปทางห้องทำงานของเจ้าของโรงแรม พอเดินมาถึงก็หยุดทักทายเลขาวัยกลางคนของเขาก่อน

                “สวัสดีค่ะพี่พรรณี” เธอยกมือไหว้อีกฝ่ายด้วยความเคารพ

                “สวัสดีค่ะคุณจันทร์ มาได้ยังไงคะเนี่ย” พรรณียกมือรับไหว้อีกฝ่ายด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้ในห้องทำงานเจ้านายกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ภรรยาของตัวเอง

“จันทร์มาหาคุณดีค่ะ คุณดีอยู่ข้างในห้องทำงานไหมคะ” เธอถามอีกฝ่ายในท้ายประโยค

                “อะ...เออ...” ไม่รู้จะตอบยังไงดี คนนี้ภรรยาอีกคนก็แฟนสาวที่คบกันมานานของเจ้านาย

                “ไม่ต้องตอบก็ได้ค่ะ งั้นจันทร์เข้าไปนะคะ” 

พูดจบเธอก็เดินไปเปิดประตูห้องทำงานของเขาผลักเข้าไป แล้วภาพที่มองเห็นเมื่อประตูเปิดกว้างออกคือภาพของธรรพ์และแฟนสาวกำลังจูบปากกัน เธอรีบถอยก้าวเท้าห่างจากประตูแล้วปิดประตูทันที

                ปึก!

                ใบหน้าสวยซีดเซียวตกใจและเจ็บปวดหัวใจเมื่อเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น แล้วน้ำตาใสๆ ของหล่อนก็อาบคลอดวงตาสวยจนต้องยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออกแรงๆ ด้านคนในห้องที่เห็นเธอเปิดประตูเข้าไปก็ผละออกจากกันพร้อมกับธรรพ์เดินมากระชากประตูห้องทำงานของตัวเองเปิดออก

                “มาแล้วเหรอ เข้ามาสิ” 

เขาไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรให้หล่อนฟัง เพราะเขาไม่แคร์หล่อนอยู่แล้ว และไม่คิดจะสนใจว่ากลิ่นจันทร์จะร้องไห้

                “ค่ะ” เธอแหนเงยหน้ามองบนเพื่อให้น้ำตาตัวเองหยุดไหล เธอสูดลมหายใจแรงๆ เข้าปอดแล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องทำงานพร้อมปิดประตูห้องทำงาน

                ใบตองมองภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแฟนหนุ่มก็หน้าเศร้าเล็กน้อย ความสุขก่อนหน้าหดหายไปทันทีเมื่อผู้มาใหม่มาถึง

                “ตองกลับห้องพักก่อนนะคุณดี” เธอบอกแฟนหนุ่มพร้อมหยิบกระเป๋าสะพายราคาแพงตัวเองขึ้นมาถือ

                “ไปรอผมที่ห้องนะ คืนนี้เราจะไปดินเนอร์กัน” 

เขาบอกแฟนสาวพร้อมประคองหน้าสวยหวานของแฟนสาวให้แหงนเงยขึ้นรับจูบอ่อนโยนของตัวเอง ธรรพ์ตั้งใจแสดงความรักให้กลิ่นจันทร์เห็น เขาต้องการทำให้หล่อนรู้ตัวว่าตัวหล่อนนั้นไร้ค่ามากแค่ไหนในสายตาของเขา

                “ตองจะรอนะคะ”

                “ครับ” เขายิ้มทรงเสน่ห์ให้เธอพร้อมมองตามเธอเดินออกไปจนพ้นห้องนั่นแหละถึงหันมาสนใจคนที่ยืนนิ่งเป็นอากาศอยู่กลางห้องทำงานของตัวเอง

                “มาทำหน้าที่เมีย?” น้ำเสียงอ่อนโยนก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นห้วนทันที

                “ไม่ค่ะ คุณแม่ให้จันทร์มา”

                “แล้วเธอก็มา เป็นเด็กดีเชื่อฟังคุณแม่ดีจังเลยนะ” เขาแสยะยิ้มเย้ยหยันพร้อมเดินไปนั่งที่โซฟาพร้อมตบมือกับที่นั่งข้างๆ ตัวเองให้เธอเดินมานั่งด้วย กลิ่นจันทร์เม้มปากแน่นไม่โต้ตอบอะไรแต่ก็ยอมทำตามความต้องการของเขาเดินไปนั่งลงข้างๆ เขาแต่ก็นั่งห่างเป็นวาไม่ยอมนั่งใกล้เขา

                หึ!

                “นั่งไกลขนาดนั้นจะทำหน้าที่เมียได้ยังไง อย่าโง่หน่อยเลยจันทร์ แม่ฉันให้เธอมาทำอะไรเธอยังไม่รู้อีกเหรอ” เขาตบมือลงบนที่ข้างๆ ตัวเองเพื่อให้เธอขยับตัวเข้ามาหาตัวเอง

                “คุณดีก็ทำไปแล้วนี่คะวันเข้าหอ” เธอบอกเขาเสียงเบา

                “แล้วท้องรึยังล่ะ ถ้ายังไม่ท้องก็ควรขยับมา ฉันจะได้ทำหน้าที่ผัวให้เสร็จสักที อย่าลีลาให้มากน่าเบื่อ และฉันเองก็ไม่ได้อยากแตะต้องเธอหรอกนะแค่ความจำเป็นเท่านั้นถึงทำ”