บทที่ 10 หมาป่าหนังเหนียว

            อัยลดาตื่นขึ้นมาตอนสิบโมงก็เห็นข้อความที่ยศสพลส่งมา เธอรู้ว่าคงเป็นศิลาสั่งไว้ อัยลดาลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก เธอใช้มือเสยผมยาวสลวยไปด้านหลัง ตอนนี้ตัวเธอยังไร้อาภรณ์ทั้งปวง แต่อัยลดาไม่ได้รู้สึกอายแล้ว

            “สิบห้านาทีบ้าอะไรของเขาวะ” ต่อไปเธอจะไม่เชื่อคำพูดของยศสพลอีกเป็นอันขาด อัยลดาเลิกผ้าห่มออกจากกายด้วยความหงุดหงิด เตรียมก้าวขาลงจากเตียง “โอย” เธอรู้สึกปวดไปทั่วร่าง อีกทั้งยังรู้สึกเป็นไข้จริง ๆ เขาคงทำกับผู้หญิงเช่นนี้ทุกคนถึงได้เตรียมยาเตรียมข้าวไว้ให้

            อัยลดาก้มมองที่เตียงนอนของตนก็รู้สึกแปลกใจ เขาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้เธอแล้ว รู้สึกถึงความไม่ชอบมากลจึงก้มลงมองเนินเนื้อสาวของตน แล้วอ้าออกเล็กน้อย รู้สึกว่าที่ตรงนั้นยังเนียนกริบ ไร้ซึ่งน้ำกามใด ๆ มีเพียงรอยบวมแดงเล็กน้อยเท่านั้น เธอจึงใช้มือแตะไล้ขึ้นมาดม

            เธอเบิกตาโตพร้อมสบถออกมา “บ้าเอ๊ย!” พร้อมกับหุบขาตัวเองอย่างเขินอาย “ไอ้เสี่ยลามก” อัยลดาอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออกได้แต่ทำหน้าเหยเก ที่รู้ว่าศิลาทำความสะดาดจุดซ่อนเร้นให้เธอจนสะอาดหมดจด อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมดังเดิม เธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นดมสลับกันก็มีกลิ่นหอมเช่นกัน

“ทำไมถึงได้หลับเป็นตายอย่างนี้วะ” กระทั่งเขาพาไปอาบน้ำเธอยังไม่รู้สึกตัว จากที่ไม่อายตอนนี้ร่างของเธอรู้สึกร้อนผะผ่าวไปทั้งตัว เมื่อคืนยังมีความมืดอำพรางเอาไว้ แต่ตอนเช้าเธอไม่อยากจะคิด เขาต้องเห็นร่างกายเธอทุกซอกทุกมุมแล้วแน่ ๆ

สายตาของอัยลดาเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนหัวเตียง เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ‘กินยาคุมด้วยเมื่อคืนฉันไม่ได้ป้องกัน’ มือเล็กขยำกระดาษจนยับย่น “คนเห็นแก่ตัว”

อัยลดาฝืนสังขารตนลุกไปอาบน้ำอีกครั้งเพราะอยากให้อารมณ์เย็นลงกว่านี้ พอเปิดฝักบัวน้ำไหลรดตัวก็รู้สึกแสบจี๊ดที่หัวนม “อา ทำไมแสบจัง” อัยลดาก้มมองยอดถันสีทับทิมของตน ก็รู้สึกตกใจ “โห โดนกัดจนเป็นแผลเลย” สองเต้าที่เคยนวลเนียนก็ช้ำไปหมด

อีกทั้งยังฝากรอยเขี้ยวเอาไว้อีก ปากจึงตะโกนออกด้วยความโกรธมากกว่าเก่า “ไอ้เสี่ยหมาป่าหนังเหนียวเอ๊ย” ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้หื่นอย่างนี้ ดีนะที่เดือนนึงเขาจะมาหาเธอไม่เกินสองครั้ง ถ้ามาบ่อยเธอต้องตายแน่ ๆ

ตอนอัยลดานั่งกินข้าวอยู่ที่ห้องรับแขก ก็ได้รับสายจากกัลยากรว่าเธอสอบสัมภาษณ์งานผ่านแล้ว และฝ่ายบุคคลก็นัดเริ่มงานวันที่หนึ่งเดือนหน้า อัยลดารู้สึกเศร้ากับโชคชะตาของตนอยู่ครู่หนึ่งจึงปัดความรู้สึกลบ ๆ พวกนั้นทิ้งไป และบอกกับตัวเองว่าอดทนเพียงสองปีเท่านั้น

ศิลาตื่นขึ้นมาอีกครั้งตอนบ่ายสาม เขาดื่มเพียงกาแฟดำแก้วเดียวเท่านั้น จากนั้นเปิดแมคบุ๊กขึ้นมาเพื่อตรวจงานต่อ เมื่อมองดูยอดขายของร้านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ศิลาเข้าใจว่าเป็นเพราะพิษเศรษฐกิจจึงทำให้ยอดขายของเขาตกไปด้วย เพราะเขาเองก็ติดตามข่าวสารรอบกายเช่นกัน

จึงรู้ว่ายอดขายของธุรกิจอื่นก็ดำดิ่งลงเช่นกัน แม้แต่ยอดขายของบริษัทผลิตหลอดไฟของเพื่อนซึ่งอยู่อันดับต้น ๆ ของเมืองไทย ยังยอดตกเหมือนกัน ศิลาพยายามทำใจกับเรื่องนี้ และหวังว่าเศรษฐกิจจะดีขึ้นในอีกไม่ช้า

กายใหญ่เอนพิงพนักเก้าอี้อย่างคิดไม่ตก สายตาเหลือบมองโทรศัพท์แล้วหยิบขึ้นมา กดดูรายชื่อที่ตนบันทึกไว้ว่า ‘ภาระ’

นิ้วโป้งกำลังจะแตะปุ่มโทรออก แต่แล้วก็กดปุ่มออกแทน เขาวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะดังเดิม “จะโทร. ไปทำไมวะ ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

แต่บ่ายวันนั้นศิลาก็ไม่มีอารมณ์ทำงานเลยแม้แต่น้อย เพราะในหัวมีแต่ภาพหัวนมอมชมพูกับกลีบดอกไม้อวบอูมเนียนนุ่มสีพีชของคนที่เป็นภาระเท่านั้น

บางครั้งยังพึมพำออกมา “ผู้หญิงอะไรไม่มีขน” มิหนำซ้ำที่ตรงนั้นยังแดงแจ๋น่าเลียอีกด้วย

พอนึกขึ้นได้ว่าตนเผลอคิดเรื่องอัยลดาบ่อยครั้ง จึงลุกขึ้นไปสูบบุหรี่ด้วยท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่าน “นี่กูเป็นอะไรวะ” ปกติเขาไม่เคยคิดอยากเลียที่ตรงนั้นให้ผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น

ผับของศิลาเปิดหกโมงเย็น แต่ศิลาไปถึงร้านตอนสองสามทุ่มเกือบทุกวัน เพราะเขามีผู้จัดการคอยดูแลอยู่แล้ว ซึ่งก็คือเพื่อนสนิทของเขาอีกคนนั่นเอง

ร่างสูงใหญ่เดินเข้าประตูหลังร้านแล้วขึ้นลิฟต์ไปบนชั้นสี่ ก่อนหน้าผับแห่งนี้มีเพียงสองชั้น แต่หลังจากเขาทำการปรับปรุงครั้งใหญ่ในปีนั้นศิลาจึงทำเป็นสี่ชั้น ชั้นหนึ่งเป็นโซนลูกค้าทั่วไป เวที และเคาน์เตอร์บาร์ ชั้นสองเป็นห้องวีไอพี และโซนลูกค้าพรีเมียม ชั้นสามเป็นห้องทำงานผู้จัดการ และแผนกอื่น ๆ และห้องควบคุมกล้องวงจรปิด และชั้นสี่เป็นห้องทำงานของศิลา ห้องประชุม และห้องรับรองแขกคนสำคัญ

พอศิลาก้าวขาเข้ามาในห้อง ผู้จัดการก็เดินตามเข้ามาทันที พร้อมเอ่ย “หิน”

“เจอความผิดปกติอะไรไหม” ศิลายิงคำถามออกไป