All Chapters of เจ้าหนี้เถื่อน: Chapter 1 - Chapter 5

5 Chapters

บทที่ 1

ครืด! ครืด! เสียงโทรศัพท์ในมือของอัยลดาสั่นเตือนขณะที่เธอกำลังถ่ายรูปอยู่กับเพื่อนในวันรับปริญญา เมื่อรู้ว่าเป็นเบอร์พ่อเธอจึงรีบขอตัว “เราขอตัวไปรับโทรศัพท์แป๊บนึงนะทุกคน” เพื่อน ๆ พยักหน้าให้ อัยลดาจึงรีบวิ่งออกไป อัยลดากดรับสาย “ค่ะพ่อ” ‘อัยเสร็จยังลูก รีบกลับบ้านตอนนี้เลยได้ไหม’ เสียงปลายสายเอ่ยออกด้วยความร้อนใจ “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” ฟังจากน้ำเสียงของพ่ออัยลดาก็ตกใจเช่นกัน “กลับมาก่อนเถอะเดี๋ยวพ่อเล่าให้ฟัง” “ค่ะ ๆ” อัยลดากดวางสายแล้วจึงเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทอีกสองคน แล้วเอ่ย “พลอย แก้ม เราขอตัวกลับบ้านก่อนนะ” “อ้าว ทำไมล่ะอัย” พลอยถามด้วยความสงสัย “สงสัยที่บ้านมีเรื่องด่วนน่ะ พ่อโทร. มาบอกให้รีบกลับบ้าน” อัยลดารู้สึกเป็นกังวลเพราะเสียงของพ่อฟังดูสั่น ๆ ชอบกล “เออ ๆ ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปก่อนเถอะ อย่าลืมเรื่องนัดสัมภาษณ์งานนะ” กัลยากรย้ำกับเพื่อนอีกครั้ง เพราะพวกเธอเรียนจบปริญญาตรีมาสี่ห้าเดือนแล้ว แต่เธอกับอัยลดายังหางานไม่ได้เลย ส่วนพลอยไพลินนั้นเข้าทำงานในบริษัทของครอบครัวไปแล้ว
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 2

“โอ๊ย มัวแต่อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไรจะคุยกันเข้าใจสักที บอกลูกมันไปก็สิ้นเรื่องว่าคุณเอายัยอัยเป็นหลักค้ำประกันในสัญญากู้ยืมกับเสี่ยศิลานั่นก็จบแล้ว” กุสุมาทำสีหน้าหงุดหงิด “กบ!” จารึกพูดเสียงดุทำตาเขียวใส่ภรรยา “หรือไม่จริงคะ” กุสุมายังแหวกลับมาใส่สามีอีก “พ่อ!” อัยลดามองพ่อด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อนัก ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าพ่อเป็นหนี้ แม้บางครั้งแม่เลี้ยงจะมีการหยิบยืมเงินจากคนอื่นมาบ้าง แต่เธอก็ไม่คิดว่าพ่อจะเป็นหนี้มากขนาดนี้ สำหรับครอบครัวอื่นอาจเป็นหนี้ก้อนเล็ก แต่สำหรับครอบครัวที่ยากจนอย่างเธอแน่นอนว่าเงินล้านห้ามันเป็นจำนวนมหาศาลมาก “อัย พ่อขอโทษตอนนั้นพ่อไม่รู้ว่าจะหาเงินมาจากที่ไหนเพื่อให้ลูกได้เรียนต่อ พ่อจึงเขียนชื่อลูกลงไปในสัญญาด้วย” จารึกคิดว่าตนจะหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาเพราะเสี่ยศิลาปล่อยกู้ในอัตราดอกเบี้ยที่ถูกกว่าธนาคารถึงจะเป็นหนี้นอกระบบก็ตาม แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรหนี้ของเขากลับสูงขึ้นเรื่อย ๆ เดี๋ยวค่านั่นค่านี่จิปาถะ อีกทั้งยังต้องส่งลูกเรียนถึงสามคน พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ไม่มีเงินไปจ่ายหนี
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 3

ศิลาจำไม่ได้ด้วยซ้ำ งานเขารัดตัวขนาดนี้ จะมีเวลาอ่านสัญญาอย่างละเอียดได้อย่างไร ตอนนั้นเขาก็คงรับปากไปส่ง ๆ กระมัง อีกอย่างเขามีลูกหนี้ตั้งเกือบสองร้อยสัญญาเขาจะจดจำทั้งหมดได้อย่างไร“ช่างเถอะ ๆ เรื่องมันผ่านไปแล้ว มึงไปหาบ้านให้เขาอยู่ก็แล้วกัน ไม่ต้องหลังใหญ่มาก” เนี่ยไม่ภาระตรงไหน แค่คิดว่าต้องเอามาเลี้ยงก็ต้องหาบ้านให้อยู่แล้ว“แล้วจะให้ไปรับเธอมาวันไหนดีครับ”“หาบ้านได้วันไหนก็ไปวันนั้นแหละ อีกอย่างมึงไปร่างสัญญามาด้วย”“กี่ปีดีครับ”“หนี้เท่าไร”“ล้านห้าครับ”“สองปีก็พอแล้ว อยู่หลายปีเป็นภาระกูอีก”“ครับ”“เออนี่ ต่อไปนี้ก่อนทำสัญญากู้ยืมมึงช่วยดูด้วย ว่าใครเอาลูกเมียมาเป็นหลักค้ำประกันบ้าง หากมีมึงก็ไม่ต้องรับเข้ามาอีก”“ครับเสี่ย”ลูกน้องเดินออกไปแล้ว ศิลายกมือขึ้นนวดขมับของตนหนัก ๆ เขาไปตกลงเซ็นสัญญากู้ยืมแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไรวะ เดือนหนึ่งเขามีอะไรกับผู้หญิงนับครั้งได้ นี่ไม่เท่ากับว่าเขาขาดทุนทั้งขึ้นทั้งล่องหรืออย่างไร เอามาอยู่ด้วยก็ต้องหาที่พัก หาข้าวหาน้ำให้กินอีก โอย! กูจะบ้า ศิลาใช้ฝ่ามือตีหน้าผากตนแรง ๆช่วงสายวันถัดมาหลังจากอัยลดาอาบน้ำเสร็จแล้วจึงออกมาหาพ่อ วันนี้จาร
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 4

ยศสพลยื่นเงินให้เธอจำนวนหนึ่ง “ส่วนนี่เงินเดือนของคุณครับ”“ฉันมีเงินเดือนด้วยเหรอคะ” อัยลดารู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เป็นลูกหนี้แต่กลับมีเงินเดือนใช้“ครับ เป็นเมียเสี่ยก็ต้องมีเงินเดือน” ถึงเสี่ยจะไม่อยากใช้คำว่าเมียก็ตาม“ถึงแม้ฉันจะเป็นหนี้เสี่ยอย่างนั้นเหรอคะ” อัยลดาไม่เคยรู้ข้อนี้มาก่อน“ครับ แต่เสี่ยอาจจะมีงานให้คุณทำเพิ่ม อ้อ อีกอย่างพรุ่งนี้แปดโมงเช้าผมจะมารับคุณอัยไปโรงพยาบาลนะครับ”“ไปทำไมคะ”“เสี่ยเป็นคนรักความสะอาดมากครับ คุณอัยต้องตรวจร่างกายก่อนนอนกับเสี่ย” เขาบอกเธออย่างตรงไปตรงมา ทำให้คนฟังถึงกับหน้าแดง“ค่ะ”ยศสพลให้เบอร์โทรศัพท์ไว้กับเธอแล้วจึงเคลื่อนรถออกไป อัยลดาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในบ้านหลังสีขาวขนาดกลาง แต่เมื่อเธออยู่คนเดียวกลับดูใหญ่เกินไป นับจากนี้เธอคือเมียน้อยของเสี่ยศิลา เธอไม่เคยเห็นหน้าเขา แม้แต่พ่อของเธอก็ยังไม่เคยเห็น รู้เพียงว่าเขาเป็นเจ้าของผับ The Room XVII เธอเองก็ไม่เคยเที่ยวผับเสียด้วย จึงไม่เคยเจอเขาเช่นกันน้ำตาอัยลดาไหลเอื่อย ๆ ออกมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกอ้างว้างและสิ้นหวัง เธอวางกระเป๋าไว้ที่ห้องรับแขกแล้วหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาหนังสี
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more

บทที่ 5

อัยลดาใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังใหม่เพียงลำพังอย่างมีความสุข อยากกินอะไรก็สั่งออนไลน์ หรือไม่ก็เดินออกไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอย อยากทำอาหารเองก็แค่ตื่นเช้าหน่อยเพื่อไปเดินตลาดนัด แต่บางครั้งก็รู้สึกเหงาอยู่บ้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองว่างเกินไป บางครั้งก็นั่งกินข้าวกับน้ำตา เพราะไม่รู้ว่าความสุขนี้จะอยู่กับเธอไปอีกกี่วันThe Room XVIIจู่ ๆ ศิลาก็หลับตาลงพลางยกมือขึ้นกุมท้อง“ปวดท้องอีกแล้วเหรอครับเสี่ย” ยศสพลถาม“อืม” ศิลาลืมตาแล้วเปิดขวดยาลดกรดขึ้นดื่ม“ผมว่าเสี่ยควรไปหาหมอนะครับ” เขาบอกเรื่องนี้กับเจ้านายรอบที่แปดสิบแปดแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมไปหาหมอสักที อย่างมากก็ให้เขาไปซื้อยามาให้ทานเท่านั้น“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบหมอ”“งั้นเสี่ยก็ควรพักบ้าง ไม่ใช่นั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดทั้งวันอย่างนี้” ยศสพลเห็นเขานั่งทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียดมาเกือบเดือนแล้วคนตัวใหญ่เอนกายกับพนักพิงเก้าอี้ แหงนหน้ามองเพดานห้องอย่างเหนื่อยล้า “ยอดขายตกติดต่อกันมาเกือบปีแล้ว มึงจะให้กูทำหน้าชื่นตาบานได้ยังไงวะ” ถึงแม้บริษัทยังพอมีกำไรอยู่บ้าง แต่ยอดขายตกทุกเดือนเช่นนี้จะไม่ให้เขาเครียดได้อย่างไร“งั้นวันนี้เสี่ย
last updateLast Updated : 2026-08-06
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status