บทที่ 11 กิจการน่าเป็นห่วง

ไอศูรย์ปิดประตูลงเบา ๆ แล้วเดินมานั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกับคนที่เป็นทั้งเพื่อนและเจ้านาย “ไม่เจอ กูตรวจสอบละเอียดทุกอย่างแล้ว แต่ก็ยังไม่พบความผิดปกติใด ๆ” เขาพูดออกเสียงเรียบ ใบหน้าดูจริงจัง

“งั้นก็แสดงว่าเป็นที่เศรษฐกิจจริง ๆ” ศิลาให้ไอศูรย์ไปตรวจสอบทุกแผนกภายในร้านว่ามีการทุจริตหรือไม่ ถึงทำให้ยอดขายตก

“ก็คงเป็นอย่างนั้น มึงก็อย่าคิดมากเลยน่า ก่อนหน้า The Room XVII ก็ทำกำไรไว้ไม่น้อยไม่ใช่เหรอ” ก่อนหน้า The Room XVII ทำกำไรให้ศิลาไม่ต่ำกว่าเดือนละสี่ห้าล้าน ไหนจะรายได้ที่เขาปล่อยเงินกู้นั่นอีก แม้ศิลาจะปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยเพียงร้อยละสิบต่อปี กระนั้นก็ยังถือว่าไม่ขาดทุน

“แต่ทำการค้าก็ต้องหวังกำไร หากเป็นอย่างนี้ต่อไปแล้ว The Room XVII จะอยู่ได้ยังไง” และเขาก็ไม่มีทางให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเป็นอันขาด เขาสร้างผับแห่งนี้ขึ้นมากับมือ จะให้มันถูกปิดลงง่าย ๆ ได้อย่างไร

เดิมที The Room XVII มีชื่อเก่าว่า Nightforge ซึ่งพ่อของศิลาเป็นคนก่อตั้ง แต่จู่ ๆ ช่วงที่ศิลาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสาม พ่อของเขาก็เกิดอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ เขาไม่สามารถมาบริหารงานในผับได้ พนักงานในร้านจึงรวมหัวกันโกงบริษัท

จน Nightforge เกือบจะเหลือแค่ชื่อ ศิลาเห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมาดูแลธุรกิจแทนพ่อ วันที่สิบเจ็ดเขาเข้ามาทำงานที่นี่เป็นวันแรก เขาจึงเปลี่ยนชื่อผับแห่งนี้ใหม่ว่า The Room XVII หรือห้องหมายเลขสิบเจ็ดนั่นเอง

ซึ่งตั้งแต่วันนั้นมาธุรกิจของเขาก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวและเติบโตขึ้นมาเรื่อย ๆ หลังจากนั้นห้าปีเขาจึงโอนหน่วยกิตการเรียนจากสถาบันเดิมเพื่อไปเรียนต่อในคณะวิศวกรรมศาสตร์สาขาอุตสาหกรรมพลังงานในมหาวิทยาลัยเปิด จนจบการศึกษาชั้นปริญญาตรีในที่สุด

“กูรู้ กูถึงพยายามช่วยมึงอยู่นี่ไง เพราะถ้าไม่มี The Room XVII กูก็คงไม่มีวันนี้เหมือนกัน” ไอศูรย์เคยมีชีวิตที่ติดลบมาก่อน สูญเสียพ่อกับแม่ในคราวเดียวกันเมื่อหลายปีก่อน อีกทั้งตอนนั้นยังตกงาน เงินในกระเป๋าเหลือไม่ถึงหนึ่งร้อยบาท เขาไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครจึงมาขอทำงานกับศิลา

เพราะไอศูรย์เรียนจบด้านการบริหารมา ศิลาจึงให้เขาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการร้านและเลี้ยงดูเพื่อนอย่างดีก่อนที่เขาจะได้รับเงินเดือน สามปีที่แล้วผู้จัดการคนเก่าลาออก เขาจึงได้เลื่อนขั้นมาเป็นผู้จัดการร้านแทน

“แล้วทำไมบันทึกของเสียถึงได้เยอะทุกเดือนขนาดนี้วะ” ถึงไม่ได้ทำให้บริษัทขาดทุนแต่มันก็เป็นตัวเลขที่สูงจนน่าตกใจ

“ของเสียบางรายการมันก็เหนือการควบคุมของเด็กจริง ๆ มึงก็เห็นเหตุผลของการบันทึกของเสียไม่ใช่เหรอ อีกอย่างของเสียส่วนมากก็เกิดในช่วงเวลาของกะบ่าย มึงก็ไปถามน้องชายมึงเอาเองสิ” ไอศูรย์พูดอย่างไม่สบอารมณ์

ศิลาเห็นเหตุผลที่พนักงานบันทึกของเสียแล้ว ว่าส่วนมากของเสียจำพวก วิสกี้ ไวน์ แชมเปญ ที่เกิดขึ้นในร้านส่วนมากเกิดจากลูกค้าและเหตุสุดวิสัยทั้งนั้น

ศิลาจึงพยายามควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง แล้วพูดเรื่องอื่น “ลองหานักร้องลูกทุ่งเข้ามาเพิ่มก็ดี เผื่อจะดึงดูดลูกค้ากลุ่มนี้เข้ามาได้บ้าง” เพราะปกติผับของศิลามีแต่นักร้องที่ร้องเพลงไทยสากลและเพลงสากลเท่านั้น เขาจึงอยากลองเอานักร้องลูกทุ่งเข้ามาบ้าง

“อืม ก็คิดว่าน่าจะเวิร์คอยู่นะ เพราะลูกค้ากลุ่มนี้ก็มีมากเช่นกัน” ไอศูรย์เห็นด้วยกับความคิดนี้

“ตกลงตามนี้ ได้เรื่องยังไงก็เสนอราคามา”

ไอศูรย์รับคำแล้วถามต่อ “กูได้ยินข่าวว่ามึงเลี้ยงเด็กเหรอ”

“เลี้ยงเลิ้งอะไร พ่อเขาเอามาใช้หนี้กูต่างหากล่ะ” ศิลาพูดคล้ายไม่ใส่ใจ

“แล้วเด็ดไหมวะ” ดวงตาของไอศูรย์เปล่งประกายวาววับเมื่อพูดถึงเรื่องผู้หญิง

“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบนินทาผู้หญิงลับหลัง แล้วจะมาถามกูเพื่อ” ศิลาไม่เคยเอ่ยถึงผู้หญิงที่เคยนอนด้วยสักคน และเขาก็หาประโยชน์จากเรื่องนี้ไม่ได้ด้วย

“เผื่อมึงอยากเล่าไง”

“กูไม่อยากเล่า มึงเองก็ไปทำงานได้แล้ว นักร้องลูกทุ่งไม่ได้หาคิวกันได้ง่าย ๆ”

“เออ เข้าใจแล้วน่า”

ไอศูรย์เดินไปได้สองก้าว ศิลาจึงเอ่ยขึ้นอีก “เดี๋ยวก่อนไอซ์”

“ว่าไง” เขาหันหน้ากลับมาอีกครั้ง

“บอกแผนกบัญชีมาพบกูด้วย”

ดวงตาของไอศูรย์กระตุกเล็กน้อย ก่อนจะปรับให้เป็นปกติโดยเร็ว พร้อมตอบอืมคำหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องเจ้านายไป

ศิลาคุยเรื่องการยื่นภาษีกลางปีกับฝ่ายบัญชีราวหนึ่งชั่วโมง เสร็จแล้วจึงเรียกน้องชายที่มีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการร้านเข้ามาคุย

พศินนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามพี่ชาย ศิลาจึงถาม “สุ่มตรวจนับสต็อกสินค้าเรียบร้อยหรือยัง”

            “เรียบร้อยแล้วครับ รายการสินค้าทุกอย่างตรงตามระบบเกือบทั้งหมด มีแค่ไวน์แดงสองขวดที่แผนกสโตร์ไม่ได้บันทึกว่าเป็นของเสียครับ”

            ศิลายังนั่งดูหน้าจอแมคบุ๊กของตนโดยไม่พูดอะไร แต่คิ้วของเขายังขมวดเป็นปม