ตอนที่ 10 เจ้าไม่ได้ป่วย

ในเช้าวันถัดมา นางเร่งทำงานบ้านให้เสร็จเรียบร้อยอย่างขะมักเขม้น เมื่อไม่มีสิ่งใดต้องจัดการอีก นางจึงรีบเดินเข้าไปหาแม่สามีด้วยท่าทีร้อนรน

“ท่านแม่ ข้าจะขึ้นเขาไปเก็บผักเจ้าค่ะ” นางพูดเสียงดังอย่างรีบร้อน

“พี่สะใภ้จะขึ้นเขาหรือ อย่าลืมผลไม้ของข้าด้วยนะ” หยวนจูพูดพลางยิ้มบาง

ซูฟางเหลือบตามองสะใภ้ใหญ่ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ “เจ้าทำงานเสร็จแล้วหรือ หากเสร็จแล้วก็ไปได้ แต่อย่าลืมกลับมาทำอาหารให้พวกข้าด้วยล่ะ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะรีบกลับมา”

นางคว้าตะกร้าขึ้นหลังด้วยท่าทางกระตือรือร้น ใจคิดเพียงให้เสร็จไว ๆ จะได้ไปส่งของตามที่ตั้งใจไว้ ดีที่ให้สามีเก็บผลไม้ไว้ให้ก่อน ส่วนตนจะขึ้นไปยังจุดที่มีผักป่าชุกชุม

หลังจากเก็บผักได้ครึ่งตะกร้า นางก็รีบตรงไปยังบ้านของท่านหมอเวิงทันที

เมื่อมาถึงหน้าประตู นางเอ่ยเรียกเสียงดัง ก่อนเห็นหยวนฉินเดินมาเปิดให้

“เจ้ามาแล้วหรือ เร็วเข้า มาดูเนื้อหมูที่ข้ารมควันไว้สิ ใช้ได้หรือไม่” หญิงสาวพูดด้วยแววตาตื่นเต้น

“เจ้าทำเสร็จแล้วหรือ” นางถามพร้อมเร่งฝีเท้าเข้าไปดู

“ใช่ ข้ารู้ว่าเจ้ามักไม่ค่อยมีเวลา ข้าจึงทำเผื่อไว้ เจ้ามาดูเถอะว่ามันใช้ได้หรือยัง”

หลินเม่ยมองเนื้อหมูที่ถูกแขวนไว้ กลิ่นควันอ่อน ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว เมื่อจับดูพบว่ามันแห้งดี สีสวยและสุกทั่วทั้งชิ้น ใบหน้าของนางจึงคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ

“ดีมาก ใช้ได้แล้ว ขอบใจเจ้ามากนะ ข้าจะนำกลับไปไว้ที่บ้าน พรุ่งนี้สามีของข้าจะเดินทางไปเมืองแร่แล้ว” นางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางแต่แฝงความเศร้าในดวงตา

“เจ้าอย่าเศร้าเลย ท่านพี่หยวนเล่อย่อมปลอดภัยแน่นอน” หยวนฉินพูดปลอบใจ

ขณะทั้งสองพูดคุยกัน หลินเม่ยกลับรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกครั้ง นางรีบวิ่งออกไปด้านนอกเพื่ออาเจียนทันที

หยวนฉินเห็นท่าทางนั้นจึงรีบตามไปลูบหลัง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้างหรือ ให้ท่านตาของข้าตรวจดูหน่อยดีไหม” นางพูดพลางลูบหลังเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“ก็ดีเหมือนกัน ข้าเป็นเช่นนี้มาหลายวันแล้ว” หลินเม่ยตอบเสียงอ่อน รู้สึกอยากรู้ว่าตนเป็นอันใดแน่

“เจ้ารอข้าครู่หนึ่งนะ” หยวนฉินพูดก่อนรีบวิ่งเข้าไปตามท่านตาออกมาตรวจ

ไม่นาน หมอเวิงก็เดินออกมาพร้อมกล่องยา เขาตรวจชีพจรและดูอาการอย่างละเอียด สีหน้าสงบนิ่งคล้ายรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ต้องการความแน่ชัด

หลินเม่ยมองท่านหมอด้วยแววตากังวล “ข้าเป็นอันใดหรือเจ้าคะ หรือว่าป่วยหนัก”

หมอเวิงยิ้มอย่างอ่อนโยน “เจ้าไม่ได้ป่วยหรอก แต่เป็นเรื่องน่ายินดีต่างหาก ตอนนี้เจ้ามีครรภ์ได้ราวสองสัปดาห์แล้ว ข้าจะจัดยาบำรุงไว้ให้ ช่วงนี้เจ้าต้องพักผ่อนให้มาก อย่าหักโหมเกินไป”

คำตอบนั้นทำให้นางนิ่งงันไปชั่วขณะ ก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่น “ข้ามีครรภ์… จริงหรือเจ้าคะ”

“ข้าดีใจกับเจ้าด้วยเฉาเยว่ เจ้าท้องแล้วนะ หากพี่หยวนเล่อรู้เข้าคงดีใจยิ่งนัก” หยวนฉินยิ้มกว้าง กล่าวทั้งน้ำเสียงอบอุ่นและปลื้มปิติแทน

หลินเม่ยพยักหน้าแผ่วเบา “ข้ากลัวว่าสามีจะกังวล… เขาต้องไปทำงานไกล ข้าไม่อยากให้ใจเขาไม่สงบ” น้ำเสียงของนางแฝงความห่วงหา ปนความอบอุ่นละมุน

หยวนฉินจับมือนางแน่น “เขาย่อมดีใจที่เจ้ามีลูกให้เขา อย่าคิดมากไปเลย”

นางเพียงยิ้มตอบกลับบางเบา เพื่อไม่ให้เพื่อนสาวเป็นห่วง ก่อนยื่นเงินให้กับหมอเวิง

“นี่ค่ายาเจ้าค่ะ ข้าไม่อาจรับของจากท่านเปล่า ๆ ได้”

หมอเวิงมองหญิงสาวด้วยแววเอ็นดู “ไม่เป็นไรหรอก ข้าให้เจ้าได้”

“แต่ข้ามักต้องมาซื้อยาบ่อย ๆ ท่านหมอรับไว้เถอะเจ้าค่ะ ข้ายังมีเงินที่เก็บไว้นิดหน่อย”

ชายชราเห็นความตั้งใจจริงของนางก็พยักหน้ารับ “เช่นนั้นข้าจะรับเพียงครึ่งเดียว สมุนไพรพวกนี้หาไม่ยากนัก ราคาก็ไม่สูง”

“เจ้าค่ะ” หลินเม่ยยิ้มพลางยื่นเงินให้ ก่อนเก็บเนื้อรมควันทั้งหมดใส่ตะกร้าอย่างระมัดระวัง “ข้าคงต้องกลับแล้ว หากช้าเกินไปท่านแม่อาจตำหนิได้”

“เจ้าไปเถอะ พรุ่งนี้เมื่อพี่หยวนเล่อจะไปเมืองแร่ ข้าจะไปส่งด้วย”

“ได้” นางตอบรับเสียงอ่อน ดวงตาแฝงรอยยินดีปนกังวล ก่อนหันหลังเดินกลับด้วยหัวใจที่อุ่นวาบอย่างประหลาด เพราะชีวิตน้อย ๆ กำลังเริ่มเติบโตอยู่ภายในครรภ์ของนางเอง

หลินเม่ยยิ้มให้ทั้งสองคน ก่อนเดินออกจากบ้านหมอเวิงด้วยหัวใจที่ยังคงอบอุ่นจากคำยินดีของพวกเขา เดิมทีสามีของนางจะออกเดินทางในอีกเจ็ดวัน แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านเจ้าเมืองจึงเลื่อนวันให้เร็วขึ้น นางจึงต้องรีบเตรียมอาหารไว้ให้เขา หวังว่าเนื้อที่ทำไว้จะเพียงพอสำหรับกินได้หนึ่งเดือน เพราะมีอยู่มากจนแทบเต็มตะกร้า หากแบ่งใส่กระเป๋าให้เขาคงกินได้ไม่ขาดระยะ

เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้าน นางเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดเห็น ก่อนจะตั้งใจนำเนื้อหมูรมควันไปเก็บในห้องให้พ้นสายตาแม่สามี ทว่ากลับมีเสียงดังขึ้นจากด้านหลัง

“พี่สะใภ้จะไปไหนหรือ” หยวนจูถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

หัวใจหลินเม่ยกระตุกวูบ ความกลัวแล่นวาบเข้าจับจิต มือของนางสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามตั้งสติ ก่อนหันกลับไปพร้อมรอยยิ้มที่ฝืนกลืนความตื่นตระหนกไว้

“ข้าเพียงจะเอาอุปกรณ์ไปเก็บ วันนี้ได้ผักป่ามาเยอะ ตั้งใจจะเอาไปล้างตรงบ่อน้ำ จะได้ไม่ต้องเปลืองน้ำในโอ่ง” นางพูดแก้ตัวออกไปอย่างระมัดระวัง

หยวนจูมองตะกร้าด้านหลังของพี่สะใภ้ เห็นว่ามีผักอยู่เต็มกว่าครึ่งก็ไม่ได้ติดใจอะไรนัก

“น้องสามีมีเรื่องอันใดหรือไม่ ข้าจะรีบไปล้างผักก่อน” นางถามต่อ แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด

“พี่สะใภ้ไปเถอะ แล้วผลไม้ของข้าล่ะ” หยวนจูเอ่ยถามเสียงใส

“ผลไม้ของเจ้าสามีข้าจะนำกลับมาให้เอง” หลินเม่ยตอบอย่างนุ่มนวล

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะรอพี่ใหญ่ตรงนี้ก็แล้วกัน” หญิงสาวพูดก่อนเบือนหน้าหันไปอีกทาง

หลินเม่ยไม่อยากให้สงสัย จึงรีบก้าวฉับกลับเข้าบ้าน เอาเนื้อหมูที่ได้ไปซ่อนไว้อย่างมิดชิด ก่อนเดินออกมาพร้อมตะกร้าผักเพื่อไปล้างตามที่บอกไว้

ไม่นานนัก หยวนเล่อก็กลับมาถึงบ้านพร้อมตะกร้าผลไม้ เขาเก็บได้มากพอสมควร แต่ในช่วงหลายวันมานี้เขาสังเกตได้ว่าภรรยามีท่าทีแปลกไป ไม่รู้ว่านางได้ไปหาหมอเวิงตามที่บอกแล้วหรือยัง ความกังวลเอ่อท่วมในใจจนไม่อาจปัดทิ้งได้

“พี่ใหญ่มาแล้ว!” หยวนจูร้องเสียงใส ดวงตาเปล่งประกายเมื่อเห็นพี่ชายกลับมา พร้อมจ้องมองตะกร้าด้านหลังอย่างคาดหวัง

“เจ้ามารอข้าหรือ” หยวนเล่อถามอย่างแปลกใจ

“ใช่ ข้ามารอ ท่านได้ผลไม้หรือไม่” นางพูดพลางชะโงกดูตะกร้า

“ได้มาเพียงเล็กน้อย ตอนนี้บนเขาแทบไม่มีแล้ว” เขายื่นผลไม้ที่เหลืออยู่ให้

หยวนจูรับไว้สองสามลูก สีหน้าแสดงความไม่พอใจนัก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

หยวนเล่อเพียงส่ายหน้าเบา ๆ พลางคิดว่าน้องสาวยิ่งโตยิ่งมีนิสัยละม้ายแม่ของตนมากขึ้นทุกที เขาไม่ใส่ใจนัก รีบเดินกลับเข้าบ้านเพื่อเอาผลไม้ที่แอบเก็บไว้ไปไว้ในห้องของภรรยา

เมื่อเปิดประตูเข้าไป กลับได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเนื้อรมควันลอยอบอวล เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย หรือว่าเพราะหิวเกินไปจนเกิดภาพลวงตา? เขาสลัดความคิดออก ก่อนเดินไปยังบ่อน้ำ

ที่นั่น ภรรยาของเขากำลังล้างผักอยู่ ท่าทางอ่อนโยนแต่แฝงความเหนื่อยล้า

“เจ้ามิได้ไปหาหมอเวิงมาหรือ” เขาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ไปมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านหมอบอกว่าไม่เป็นอันใดมาก” หลินเม่ยยิ้มบางส่งให้เขา ดวงตาเป็นประกายซ่อนความลับไว้ในแววตา

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เขาพยักหน้าอย่างโล่งใจ แม้ในใจจะรู้สึกว่าภรรยาเหมือนปิดบังบางสิ่งไว้ก็ตาม

หลินเม่ยเช็ดมือให้แห้งก่อนเอื้อมแตะที่แก้มของสามีอย่างแผ่วเบา “ไว้คืนนี้ ข้าจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง ตอนนี้ท่านกินข้าวมาหรือยัง”

หยวนเล่อจับมือของนางไว้แน่น ก่อนเอาแก้มถูไปกับฝ่ามือนั้นอย่างออดอ้อน รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนจนหัวใจของนางอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก