Accueil / รักโบราณ / เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป / ตอนที่ 11 เรื่องเงินเรื่องใหญ่

Partager

ตอนที่ 11 เรื่องเงินเรื่องใหญ่

last update Date de publication: 2026-01-28 23:21:58

เฉาเยว่หัวเราะเบา ๆ “เหตุใดท่านถึงอ้อนข้าเช่นนี้กัน” นางถาม พลางยกมือขึ้นลูบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา

“พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางไปเมืองแร่ เจ้าอยู่ที่นี่ได้หรือไม่” น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน

“ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะ แต่ท่านต่างหากที่คงต้องเหนื่อยมากแน่ งานที่เมืองแร่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” นางมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร

“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” แม้ในใจจะกังวลไม่น้อย แต่เขาก็ไม่อยากให้นางต้องทุกข์ใจตาม

“ข้าจะเชื่อท่าน” นางพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความไว้ใจ เพื่อไม่ให้เขาต้องห่วงอีก

หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งสองก็ช่วยกันหอบผักที่เก็บมาเข้าไปในครัวของบ้านใหญ่

เฉาเยว่นำไข่ที่ได้มาผสมกับผักป่า แล้วทอดจนเหลืองกรอบ แม้น้ำมันจะมีไม่มากนัก แต่เมื่อหยวนเล่อร่วมโต๊ะด้วย นางก็พยายามจัดสำรับให้ดูน่ากินที่สุด เพื่อให้เขาได้อิ่มหนำ แม้วัตถุดิบจะมีจำกัดก็ตาม

เมื่อจัดอาหารเรียบร้อย นางยกมาวางบนโต๊ะแล้วนั่งเคียงข้างหยวนเล่อ สายตาเหลือบมองแม่สามีและน้องสามีทั้งสอง ทว่ากลับไม่มีใครแตะต้องอาหารเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าใหญ่ เจ้ากินก่อนสิ กินเยอะ ๆ จะได้มีกำลังทำงาน” ซูฟางพูดพลางตักกับข้าวใส่จานของลูกชายคนโต

หยวนเล่อไม่ตอบ กลับตักอาหารใส่จานของภรรยาแทน “เจ้ากินให้มากหน่อย ช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยดีไม่ใช่หรือ” เสียงของเขานุ่มแต่ดังพอให้ได้ยินทั่วโต๊ะ

ซูฟางเห็นลูกชายไม่สนใจตน นางจึงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ก่อนหันไปมองสะใภ้แทน “เจ้าป่วยหรือ แม่ไม่เห็นรู้เลย ป่วยแล้วทำไมไม่นอนพัก ยังมานั่งกินข้าวอยู่ตรงนี้อีกเล่า”

เมื่อคำพูดจบลง เฉาเยว่ก็ชะงัก ไม่กล้าตักข้าวเข้าปาก “ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมก้มหน้าอย่างนอบน้อม

“ดีแล้ว ๆ อย่าทำให้สามีของเจ้าเป็นห่วงอีกเลย พวกเจ้าก็กินกันเถิด” ซูฟางพูดพลางหันไปยังลูกอีกสองคน

หยวนลี่มองพี่สะใภ้อย่างเฉยชา ตั้งแต่นางแต่งเข้ามา เขาไม่เคยสนใจเท่าไหร่นัก เพราะเห็นว่าเป็นเพียงคนในบ้านอีกคนเท่านั้น เขาหันกลับไปทางมารดา “ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าเมือง ขอเงินหน่อยได้หรือไม่”

“เข้าเมืองอีกแล้วหรือ เพิ่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่นา” นางถามอย่างสงสัย

“เมื่อวานเพื่อนข้าครบรอบวันเกิด ท่านจะให้ข้าไม่รู้จักใครเลยหรือ” น้ำเสียงเขาเริ่มแข็งขึ้น แววตาไม่พอใจชัดเจน

“ได้ ๆ แม่จะให้ แล้วครั้งนี้ต้องการเท่าไหร่” นางอ่อนเสียงลงทันที

“ข้าอยากได้ห้าตำลึงเงิน” เขาตอบอย่างไม่ลังเล เพราะได้นัดเพื่อนไว้จะไปเลี้ยงอาหารกันที่ร้านใหญ่ในเมือง

“ห้าตำลึงเงินหรือ!” ซูฟางอุทานด้วยความตกใจ เงินจำนวนนี้นางต้องเก็บสะสมอยู่นานกว่าจะได้

“ท่านจะให้หรือไม่” หยวนลี่ย้ำเสียงเข้ม

“ได้ ๆ แม่จะให้เจ้า” นางจำใจลุกเข้าไปในห้อง แล้วหยิบเงินออกมาส่งให้ลูกชาย

หยวนจูที่นั่งฟังอยู่ก็รีบพูดขึ้นทันที “ข้าก็อยากได้บ้าง ท่านแม่อย่าลำเอียงนัก พรุ่งนี้ในเมืองมีผ้าใหม่เข้ามา ข้าไม่ได้ขอมากเท่าพี่รอง ขอเพียงหนึ่งตำลึงเงินก็พอ”

“หนึ่งตำลึงเชียวหรือ แม่เพิ่งซื้อผ้าให้เจ้าไปไม่ใช่หรือ” ซูฟางเอามือทาบอก รู้สึกเหนื่อยใจกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“พี่รองขอตั้งห้าตำลึง ส่วนข้าขอเพียงหนึ่งตำลึงเท่านั้นเอง ท่านจะไม่ให้ข้าเลยหรือ” หยวนจูพูดเสียงแผ่ว ทำทีเป็นน้อยใจ

หยวนลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าน้องเล็กคนนี้เอาแต่ใจ หากคนอื่นได้สิ่งใดแล้วตนไม่ได้บ้าง คงไม่ยอมแน่

ซูฟางทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนหันไปมองลูกชายคนโต หวังให้ช่วยออกหน้า “เจ้าใหญ่ เจ้ามีเงินให้น้องบ้างหรือไม่”

“ข้าจะมีเงินได้อย่างไรกัน เงินทั้งหมดข้าก็มอบให้ท่านหมดแล้ว แม้แต่ค่าหมอของภรรยาข้าก็ยังไม่มี หากท่านเมตตา ก็ช่วยให้ข้าพาภรรยาไปหาหมอบ้างเถิดดีหรือไม่”

เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงเล่ห์ ก่อนปรายตามองมารดาอย่างรู้ทัน

“เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่มีเช่นกัน เงินที่มีอยู่ก็ต้องใช้จ่ายให้น้องของเจ้าสองคนหมดแล้ว” ซูฟางพูดพลางขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มแผ่ซ่าน จนรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ช่างขมไปทั้งปาก

หยวนเล่อเพียงนิ่งเงียบ เขารู้จักนิสัยของมารดาดี ต่อให้เขาจะล้มป่วยตายตรงหน้า นางก็ไม่มีวันควักเงินพาไปหาหมอแน่ เขาหันไปมองภรรยาที่หน้าซีดเซียว แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ในเมื่อท่านแม่ไม่ให้เงิน ข้าคงต้องพาภรรยาไปพักก่อน เห็นนางหน้าซีดเช่นนี้ ข้าเกรงจะไม่สบาย อาหารเย็นท่านก็ทำเองเถิด ส่วนจานขอให้หยวนจูช่วยล้างบ้างเถอะ อายุเจ้าก็มากแล้ว ควรหัดทำกับข้าวไว้บ้างกระมัง”

น้ำเสียงเขาแม้สงบ แต่ถ้อยคำกลับทิ่มแทงให้เจ็บไม่น้อย

ซูฟางกำมือแน่น ก่อนฝืนยิ้ม “ได้ ๆ เจ้าพาภรรยาไปพักเถิด อาหารเย็นแม่จะทำเอง” นางตอบอย่างกลั้นโทสะไว้เต็มที่

เมื่อทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะ หยวนจูก็หันมาพูดกับมารดาด้วยเสียงไม่พอใจ “ท่านแม่ เหตุใดถึงพูดเช่นนั้นเล่า ข้าไม่ยอมไปล้างจานหรอกนะ”

ซูฟางหันมามองลูกสาวแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ “เจ้าอย่าเพิ่งโวยวาย รอให้พี่ใหญ่เจ้าไปทำงานที่เมืองแร่เสียก่อน ตอนนั้นเจ้าจะใช้งานสะใภ้ใหญ่เท่าไรก็ได้”

“จริงหรือเจ้าคะ” หยวนจูยิ้มมุมปาก ดวงตาแฝงความร้ายกาจ “เช่นนั้นข้าจะอดทนรออีกหน่อยก็แล้วกัน ยังไงพี่ใหญ่ก็จะออกเดินทางพรุ่งนี้อยู่แล้ว”

ด้านนอกบ้าน เฉาเยว่เดินเคียงข้างสามีด้วยความรู้สึกกังวล “ท่านทำเช่นนั้นไป ท่านแม่จะไม่โกรธเอาหรือ ข้าไม่ถือหรอกกับการทำอาหาร ข้าทำได้อยู่แล้ว” นางเอ่ยเสียงเบา สายตายังแอบมองสีหน้าไม่พอใจของแม่สามีที่ติดอยู่ในใจ

“ข้ารู้ว่านางไม่พอใจ” หยวนเล่อพูดเสียงเรียบแต่แฝงความอ่อนโยน “ทว่าข้ารู้สึกว่านางเอาเปรียบเรามากเกินไปนัก เมื่อข้าไปถึงเมืองแร่ หากมีใครรังแกเจ้าก็ให้ท่านหมอเวิ่งเขียนจดหมายมาบอกข้า ข้าจะจัดการเอง”

นางเงยหน้ามองเขา ดวงตาเปล่งประกายอุ่น “ได้เจ้าค่ะ หากมีใครรังแก ข้าจะให้ท่านหมอเวิ่งเขียนจดหมายถึงท่าน”

“เก่งมาก” เขายกมือลูบศีรษะนางเบา ๆ “เจ้าต้องรู้จักปกป้องตัวเองบ้าง”

เฉาเยว่หัวเราะในลำคอ “ท่านอยากให้ข้าสู้คนหรือ จะให้ข้าสู้กับมารดาท่านอย่างนั้นหรือ”

“บางครั้งก็ควรจะสู้บ้าง” เขายิ้มละมุน “อย่างน้อยข้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง เขาช่วยพานางนั่งลงบนเตียง ก่อนพูดเสียงอ่อนโยน “เจ้านอนพักเถิด ข้าจะไปทำงานส่วนที่เหลือแทนเจ้าเอง”

นางแกล้งยิ้ม “ไหนท่านบอกว่าจะให้ท่านแม่ทำมิใช่หรือ” น้ำเสียงแฝงแววล้อเลียน

หยวนเล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือข้าไม่ไปดี อยู่เล่นกับเจ้าต่ออีกหน่อยดีหรือไม่”

เฉาเยว่รีบพูด “ท่านไปเถิดเจ้าค่ะ” สายตาเขาที่มองมาทำให้นางรู้สึกทั้งเขินและกังวล โดยเฉพาะเมื่อยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญ เรื่องที่นางตั้งครรภ์

หยวนเล่อยิ้มบาง ห่มผ้าให้นางอย่างทะนุถนอม ก่อนออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

เฉาเยว่เอนกายลงบนเตียงแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันทำให้นางเข้าสู่นิทราในพริบตา ‘เมื่อความคิดสุดท้ายก่อนหลับคือ เหตุใดช่วงนี้ข้าจึงอ่อนเพลียเช่นนี้ จนกระทั่งความจริงผุดขึ้นในใจ เพราะข้าท้องนั่นเอง’

นางยกมือแตะหน้าท้องแผ่วเบา ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นผ่านหัวใจ อีกไม่นาน นางคงต้องบอกเขา… เขาจะได้มีกำลังใจทำงานมากขึ้น เขารอคอยลูกคนนี้มานานเหลือเกิน

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกที แสงจากภายนอกเริ่มลดลง นางขยับตัวช้า ๆ พลางคิดว่าตัวเองไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและหยิบกระเป๋าของสามีมาวางตรงหน้า

นางเริ่มจัดของให้เขาอย่างประณีตตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดนัก เนื้อหมูที่เก็บไว้ถูกห่ออย่างดีวางไว้ก้นกระเป๋า เสื้อผ้าชุดน้อยนิดก็พับเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เมื่อตรวจดูทุกอย่างจนแน่ใจ นางจึงยกกระเป๋าไปวางแอบไว้ข้างฟืนไม้ รอให้รุ่งเช้ามาถึงอีกครั้ง…

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 49 ทุกคนได้รับผลจากการกระทำ

    เมื่อนางมาถึงหน้าร้าน เฉาเยว่หยุดยืนมองการแสดงอันเกินจริงของทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง เสียงเห็นด้วยจากผู้คนรอบข้างดังประสานเป็นระยะ เมื่อมองจนพอใจแล้ว นางจึงก้าวออกมาด้านหน้าอย่างสงบนิ่ง“ข้าก็นึกว่าเรื่องใด นึกว่าใครมาร้องขอสวนบุญอยู่หน้าร้านของข้า…ที่แท้ก็พวกเจ้าเองสินะ” นางกวาดสายตามองทั้งคู่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าสองคนที่แสร้งนั่งร้องไห้อยู่เงยหน้าขึ้นสบตานางอย่างตกใจ เมื่อได้เห็นเฉาเยว่ซึ่งห่างหายไปหลายเดือน ทั้งคู่ยิ่งตะลึงเมื่อเห็นการแต่งกายงดงามของนาง โดยเฉพาะหยวนจูที่เคยดูหมิ่นไว้นักหนา นางไม่คิดเลยว่าหญิงที่เคยถูกใช้งานราวบ่าวรับใช้ จะงามสง่าได้ถึงเพียงนี้ ชุดที่เฉาเยว่นุ่งห่มดูท่าว่าจะมีราคาไม่น้อยซูฟางเมื่อเห็นเฉาเยว่เดินออกมา นางยิ่งร้องไห้เสียงดังขึ้น พลางคลานเข้ามากอดขานางอย่างน่าเวทนา“สะใภ้ใหญ่ ได้โปรดให้ข้าได้พบลูกชายของข้าเถิด” นางร่ำไห้โวยวายราวโลกจะแตกการกระทำเช่นนั้นเรียกความสงสารจากผู้คนไม่น้อย จนหญิงชราผู้หนึ่งอดตำหนิไม่ได้“เจ้ากับนางเป็นสะใภ้แม่ผัวกันหรืออย่างไร ถึงใจดำเช่นนี้กันเล่า”ซูฟางยิ่งได้ยินเสียงสนับสนุนก็ยิ่งแผดเสียงร้อง พร้อมก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่ผุดข

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 48 ให้เวลาห้าเดือน

    “เจ้าอย่ามายุ่งกับลูกสาวของข้านะ!” ซูฟางรีบวิ่งเข้ามากอดบุตรสาวแน่นด้วยความหวาดกลัวส่วนหยวนลี่นั้น หนีหายไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจรู้ เพราะเขาไม่ได้กลับบ้านมาหลายวันแล้วหยวนจื่อทนดูต่อไปไม่ไหว จึงก้าวออกมาขวางพร้อมเอ่ยห้าม“ทุกท่านโปรดหยุดก่อนเถิด เรื่องนี้เป็นปัญหาที่หยวนลี่ก่อไว้ เช่นนั้นไม่ควรผูกเรื่องเข้ากับหญิงสาวผู้นี้กระมัง”เขาพยายามพูดด้วยน้ำเสียงสงบ หวังให้คนที่มาวุ่นวายใจเย็นลงสักนิดชายร่างใหญ่เหลือบตาขึ้นมองชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่พอใจ“แล้วเจ้าคือผู้ใดกัน เรื่องนี้ใช่สิ่งที่เจ้าควรมายุ่งด้วยหรือ”“ข้ามิได้อยากยุ่ง เพียงแต่ที่นี่เป็นพื้นที่ที่ข้าดูแล ในเมื่อหยวนลี่นำที่ดินบ้านหลังนี้ไปขาย ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าเขาขายไปเท่าใด”เขาพยายามช่วยหาทางออกให้ซูฟาง อย่างน้อยสามีของนางก็ยังเป็นญาติร่วมตระกูลชายร่างใหญ่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “อ้อ…เป็นผู้ใหญ่บ้านนี่เอง เช่นนั้นข้าก็ต้องให้เกียรติบ้างละ”ก่อนกล่าวต่อเสียงเข้ม“ลูกชายของเจ้าติดเงินเจ้านายของข้าอยู่ แปดสิบตำลึงทอง เจ้าจะจ่ายหรือไม่เล่า ถ้าจ่าย ข้าก็ไม่จำเป็นต้องยึดบ้านเจ้าไป”ซูฟางเบิกตากว้าง “ว่าอย่างไรนะ…แปดสิบตำลึ

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 47 เกิดเรื่องกับบ้านหลัก

    “จริงเจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่สนใจสิ่งที่ข้าเสนอหรือไม่” นางเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบางเบา“แล้วเรื่องนี้หยวนเล่อรู้หรือไม่” หยวนจื่ออดกังวลไม่ได้ กลัวว่าสามีของนางจะตำหนิ“เขารู้เจ้าค่ะ พวกเราคุยกันเรียบร้อยแล้ว” ทั้งสองได้ปรึกษากันจนตกลงเป็นที่เข้าใจ“แล้วพวกข้าจะหาผลนี้ได้จากที่ใดเล่า” หยวนจื่อถามด้วยสีหน้ากังวล“ท่านผู้ใหญ่ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้านอกจากจะช่วยท่านแล้ว ยังเตรียมต้นกล้าไว้ให้ด้วย ท่านสามารถนำไปแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านปลูกได้ แม้อาจต้องใช้เวลานานอยู่บ้าง แต่ระหว่างรอก็ยังคิดทำสิ่งอื่นควบคู่ไปได้เช่นกัน”นางคิดว่าในช่วงต้นกล้าเติบโต ตนเองก็สามารถขยายการทำที่นอนและหมอนจากขนนุ่มได้มากพอสมควรแล้ว“ขอบใจพวกเจ้าสองคนมาก ร่ำรวยแล้วก็ยังไม่ลืมคนในหมู่บ้านของเรา” หยวนจื่อเหลือบตามองสามีภรรยาคู่นั้น เห็นหยวนเล่อเดินเข้ามาพร้อมอุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขน“ท่านผู้ใหญ่ สิ่งที่ทำไปเทียบไม่ได้กับความช่วยเหลือที่ท่านมอบให้ข้าและภรรยาหรอกขอรับ ข้าได้ดีก็ยิ่งต้องไม่ลืมคนในหมู่บ้าน” หยวนเล่อเอ่ยด้วยความจริงใจหยวนฉินแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ นางรู้สึกอบอุ่นใจที่สหายที่ตนเลือกคบมีน้ำใจมากเพียงนี้ นางหันไปมองก้อนแ

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 46 สร้างงานให้คนในหมู่บ้าน

    หยวนลี่เดินยืดอกเข้าไปในนั้นด้วยอาการลำพองใจ เขาตรงไปยังโต๊ะที่มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่ ก่อนวางแผ่นกระดาษลงตรงหน้า “ข้าอยากได้สิบตำลึงทอง”ชายวัยกลางคนนิ่งสงบ ไม่แสดงอารมณ์ใดเป็นพิเศษราวกับคุ้นชินกับเหตุการณ์เช่นนี้มานักต่อนัก เขาหยิบฉโฉนดขึ้นมาพินิจอยู่ครู่หนึ่งเพื่อประเมินราคา“ข้าให้เจ้าได้มากสุดแปดตำลึงทอง จะเอาหรือไม่เอา” เอ่ยจบก็วางฉโฉนดกลับลงตรงหน้าชายหนุ่มเช่นเดิมหยวนลี่ส่งเสียง “ชิ” เบา ๆ อย่างขัดใจ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “แปดตำลึงก็ได้ เร็ว ๆ เอามาให้ข้า” เขาบ่นอย่างไม่พอใจ เพราะไม่คิดว่าที่ดินของบ้านตนจะมีราคาต่ำเช่นนี้ชายวัยกลางคนหยิบเงินจากลิ้นชักใต้โต๊ะมาวางตรงหน้าโดยไร้สีหน้า เหมือนไม่ได้รับผลกระทบจากท่าทีหยาบคายของชายหนุ่มแม้แต่น้อย เพราะผู้คนหลากหลายแบบเวียนผ่านมาทุกวันจนเขาเคยชินเสียแล้วเมื่อได้เงินมาแล้ว หยวนลี่ก็ตรงไปยังห้องด้านในที่มีประตูปิดกั้น บรรยากาศภายในต่างจากด้านนอกโดยสิ้นเชิง เพราะเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงโหวกเหวกปะปนกับเสียงร้องดีใจของบางคน ทำให้เขารู้สึกคึกคักขึ้นมาไม่น้อย เขานั่งลงที่โต๊ะหนึ่งก่อนวางเงินเดิมพันที่เพิ่งได้มาอย่างไม่ลังเลครึ่

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 45 จับได้

    “ได้ แต่เจ้าก็อย่าหักโหมนักเล่า” หยวนเล่อพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขาอยากช่วยนางขายของเช่นกัน แต่จำต้องอยู่คอยดูแลช่างที่มาสร้างบ้าน ได้เพียงช่วยเก็บผลไม้ในมิติไว้ให้เท่านั้น เวลานางไปขายก็จะหยิบออกมาได้สะดวกยิ่งขึ้นเวลาผ่านไปสิบห้าวันหลังจากช่างเริ่มลงมือปรับปรุงร้านและบ้านพักอาศัย จนกระทั่งทุกอย่างแล้วเสร็จ นางจ่ายเงินไปเกือบร้อยตำลึงทอง ได้บ้านที่สมบูรณ์พร้อม และร้านค้าที่งดงามมั่นคงดังใจหวังเมื่อร้านเสร็จเรียบร้อย เฉาเยว่ก็เลิกออกไปขายผลไม้ในตลาด นางกับหยวนเล่อมัววุ่นอยู่กับการจัดเรียงสินค้าในร้าน ทั้งผักผลไม้จากสวนในมิติ ไม่ว่าจะเป็นผักป่าหรือผักทั่วไป ล้วนสดใหม่อยู่เสมอ เพราะหากของเหลือขายไม่หมด นางก็จะเก็บกลับเข้ามิติไว้ เพื่อรักษาความสดไว้ตลอดเวลาเฉาเยว่ายืนอยู่หน้าร้าน มองป้ายไม้ที่เพิ่งแขวนขึ้นด้วยแววตาภาคภูมิใจ จากหญิงบ้านนอกที่เคยถูกซื้อมาเป็นภรรยา วันนี้นางกลับมีร้านค้าของตนเองแล้วหยวนเล่อเดินเข้ามายืนด้านหลัง พลางมองร้านที่ทั้งคู่ช่วยกันสร้างขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง เขามองภรรยาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความสุขในแววตาของนางทำให้หัวใจเขาพองโต“เจ้าตื่นเต้นหรือไม่ พรุ่งนี้เราจะเปิดร้

  • เฉาเยว่คนนี้ จะไม่แสนดีอีกต่อไป   ตอนที่ 44 อยู่ที่ใหม่สบายใจกว่า

    หลังจากพูดคุยเรื่องซื้อขายกันเสร็จเรียบร้อย เฉาเยว่ก็กลับไปรออยู่ที่ร้านใหม่ นางหยิบกุญแจที่ได้รับมาไขประตู ก่อนเดินสำรวจโดยรอบ ร้านค้าแห่งนี้ดูเก่าไปเล็กน้อย จึงคิดไว้ว่าจะปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ด้านหลังร้านตั้งใจจะปลูกผลขนนุ่มและผลไม้จากมิติ โดยจะใช้น้ำในมิติรดแทน หลังจากทดลองอยู่นาน นางพบว่าน้ำในมิติช่วยให้ผลไม้มีรสหวานหอมและคุณภาพดีกว่าที่ปลูกทั่วไปไม่นานนัก เฉากวงก็กลับมาพร้อมใบโฉนดบ้านและที่ดิน ซึ่งระบุชื่อของเฉาเยว่ทั้งหมด หยวนเล่อเป็นผู้ยินยอมให้ทุกอย่างอยู่ในชื่อของนาง เพราะไม่ต้องการแย่งชิงความดีความชอบในสิ่งนี้“ตอนนี้บ้านหลังนี้เป็นของพวกท่านแล้วขอรับ จะตกแต่งหรือทำสิ่งใดก็สุดแล้วแต่ หากวันหน้าอยากซื้อบ้านเพิ่มเติมก็มาหาข้าได้” เฉากวงเอ่ยพร้อมยื่นเอกสารให้นาง ก่อนขอตัวกลับเมื่อทุกอย่างจัดการเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองตกลงจะพักอยู่ในบ้านใหม่คืนนี้เลย ถึงอย่างไรก็นอนในมิติกันอยู่แล้วจึงไม่ต้องกังวลสิ่งใดเฉาเยว่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเข้าไปให้นมลูกน้อย กล่อมจนเขาหลับสนิท ก่อนออกมาช่วยหยวนเล่อทำความสะอาดและตรวจดูรอบบ้าน ว่าส่วนใดควรปรับปรุงบ้าง หลังจดรายการไว้ในกระดาษครบถ้วน ทั้งคู่ก็พ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status