ตอนที่ 11 เรื่องเงินเรื่องใหญ่

เฉาเยว่หัวเราะเบา ๆ “เหตุใดท่านถึงอ้อนข้าเช่นนี้กัน” นางถาม พลางยกมือขึ้นลูบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา

“พรุ่งนี้ข้าต้องเดินทางไปเมืองแร่ เจ้าอยู่ที่นี่ได้หรือไม่” น้ำเสียงของเขาแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน

“ข้าอยู่ได้เจ้าค่ะ แต่ท่านต่างหากที่คงต้องเหนื่อยมากแน่ งานที่เมืองแร่นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” นางมองเขาด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสาร

“ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี” แม้ในใจจะกังวลไม่น้อย แต่เขาก็ไม่อยากให้นางต้องทุกข์ใจตาม

“ข้าจะเชื่อท่าน” นางพยักหน้าเบา ๆ ด้วยความไว้ใจ เพื่อไม่ให้เขาต้องห่วงอีก

หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งสองก็ช่วยกันหอบผักที่เก็บมาเข้าไปในครัวของบ้านใหญ่

เฉาเยว่นำไข่ที่ได้มาผสมกับผักป่า แล้วทอดจนเหลืองกรอบ แม้น้ำมันจะมีไม่มากนัก แต่เมื่อหยวนเล่อร่วมโต๊ะด้วย นางก็พยายามจัดสำรับให้ดูน่ากินที่สุด เพื่อให้เขาได้อิ่มหนำ แม้วัตถุดิบจะมีจำกัดก็ตาม

เมื่อจัดอาหารเรียบร้อย นางยกมาวางบนโต๊ะแล้วนั่งเคียงข้างหยวนเล่อ สายตาเหลือบมองแม่สามีและน้องสามีทั้งสอง ทว่ากลับไม่มีใครแตะต้องอาหารเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าใหญ่ เจ้ากินก่อนสิ กินเยอะ ๆ จะได้มีกำลังทำงาน” ซูฟางพูดพลางตักกับข้าวใส่จานของลูกชายคนโต

หยวนเล่อไม่ตอบ กลับตักอาหารใส่จานของภรรยาแทน “เจ้ากินให้มากหน่อย ช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยดีไม่ใช่หรือ” เสียงของเขานุ่มแต่ดังพอให้ได้ยินทั่วโต๊ะ

ซูฟางเห็นลูกชายไม่สนใจตน นางจึงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ก่อนหันไปมองสะใภ้แทน “เจ้าป่วยหรือ แม่ไม่เห็นรู้เลย ป่วยแล้วทำไมไม่นอนพัก ยังมานั่งกินข้าวอยู่ตรงนี้อีกเล่า”

เมื่อคำพูดจบลง เฉาเยว่ก็ชะงัก ไม่กล้าตักข้าวเข้าปาก “ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบพร้อมก้มหน้าอย่างนอบน้อม

“ดีแล้ว ๆ อย่าทำให้สามีของเจ้าเป็นห่วงอีกเลย พวกเจ้าก็กินกันเถิด” ซูฟางพูดพลางหันไปยังลูกอีกสองคน

หยวนลี่มองพี่สะใภ้อย่างเฉยชา ตั้งแต่นางแต่งเข้ามา เขาไม่เคยสนใจเท่าไหร่นัก เพราะเห็นว่าเป็นเพียงคนในบ้านอีกคนเท่านั้น เขาหันกลับไปทางมารดา “ท่านแม่ พรุ่งนี้ข้าต้องเข้าเมือง ขอเงินหน่อยได้หรือไม่”

“เข้าเมืองอีกแล้วหรือ เพิ่งไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่นา” นางถามอย่างสงสัย

“เมื่อวานเพื่อนข้าครบรอบวันเกิด ท่านจะให้ข้าไม่รู้จักใครเลยหรือ” น้ำเสียงเขาเริ่มแข็งขึ้น แววตาไม่พอใจชัดเจน

“ได้ ๆ แม่จะให้ แล้วครั้งนี้ต้องการเท่าไหร่” นางอ่อนเสียงลงทันที

“ข้าอยากได้ห้าตำลึงเงิน” เขาตอบอย่างไม่ลังเล เพราะได้นัดเพื่อนไว้จะไปเลี้ยงอาหารกันที่ร้านใหญ่ในเมือง

“ห้าตำลึงเงินหรือ!” ซูฟางอุทานด้วยความตกใจ เงินจำนวนนี้นางต้องเก็บสะสมอยู่นานกว่าจะได้

“ท่านจะให้หรือไม่” หยวนลี่ย้ำเสียงเข้ม

“ได้ ๆ แม่จะให้เจ้า” นางจำใจลุกเข้าไปในห้อง แล้วหยิบเงินออกมาส่งให้ลูกชาย

หยวนจูที่นั่งฟังอยู่ก็รีบพูดขึ้นทันที “ข้าก็อยากได้บ้าง ท่านแม่อย่าลำเอียงนัก พรุ่งนี้ในเมืองมีผ้าใหม่เข้ามา ข้าไม่ได้ขอมากเท่าพี่รอง ขอเพียงหนึ่งตำลึงเงินก็พอ”

“หนึ่งตำลึงเชียวหรือ แม่เพิ่งซื้อผ้าให้เจ้าไปไม่ใช่หรือ” ซูฟางเอามือทาบอก รู้สึกเหนื่อยใจกับค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“พี่รองขอตั้งห้าตำลึง ส่วนข้าขอเพียงหนึ่งตำลึงเท่านั้นเอง ท่านจะไม่ให้ข้าเลยหรือ” หยวนจูพูดเสียงแผ่ว ทำทีเป็นน้อยใจ

หยวนลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าน้องเล็กคนนี้เอาแต่ใจ หากคนอื่นได้สิ่งใดแล้วตนไม่ได้บ้าง คงไม่ยอมแน่

ซูฟางทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนหันไปมองลูกชายคนโต หวังให้ช่วยออกหน้า “เจ้าใหญ่ เจ้ามีเงินให้น้องบ้างหรือไม่”

“ข้าจะมีเงินได้อย่างไรกัน เงินทั้งหมดข้าก็มอบให้ท่านหมดแล้ว แม้แต่ค่าหมอของภรรยาข้าก็ยังไม่มี หากท่านเมตตา ก็ช่วยให้ข้าพาภรรยาไปหาหมอบ้างเถิดดีหรือไม่”

เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงเล่ห์ ก่อนปรายตามองมารดาอย่างรู้ทัน

“เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่มีเช่นกัน เงินที่มีอยู่ก็ต้องใช้จ่ายให้น้องของเจ้าสองคนหมดแล้ว” ซูฟางพูดพลางขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มแผ่ซ่าน จนรู้สึกว่าอาหารมื้อนี้ช่างขมไปทั้งปาก

หยวนเล่อเพียงนิ่งเงียบ เขารู้จักนิสัยของมารดาดี ต่อให้เขาจะล้มป่วยตายตรงหน้า นางก็ไม่มีวันควักเงินพาไปหาหมอแน่ เขาหันไปมองภรรยาที่หน้าซีดเซียว แล้วพูดขึ้นเสียงเรียบ

“ในเมื่อท่านแม่ไม่ให้เงิน ข้าคงต้องพาภรรยาไปพักก่อน เห็นนางหน้าซีดเช่นนี้ ข้าเกรงจะไม่สบาย อาหารเย็นท่านก็ทำเองเถิด ส่วนจานขอให้หยวนจูช่วยล้างบ้างเถอะ อายุเจ้าก็มากแล้ว ควรหัดทำกับข้าวไว้บ้างกระมัง”

น้ำเสียงเขาแม้สงบ แต่ถ้อยคำกลับทิ่มแทงให้เจ็บไม่น้อย

ซูฟางกำมือแน่น ก่อนฝืนยิ้ม “ได้ ๆ เจ้าพาภรรยาไปพักเถิด อาหารเย็นแม่จะทำเอง” นางตอบอย่างกลั้นโทสะไว้เต็มที่

เมื่อทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะ หยวนจูก็หันมาพูดกับมารดาด้วยเสียงไม่พอใจ “ท่านแม่ เหตุใดถึงพูดเช่นนั้นเล่า ข้าไม่ยอมไปล้างจานหรอกนะ”

ซูฟางหันมามองลูกสาวแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ “เจ้าอย่าเพิ่งโวยวาย รอให้พี่ใหญ่เจ้าไปทำงานที่เมืองแร่เสียก่อน ตอนนั้นเจ้าจะใช้งานสะใภ้ใหญ่เท่าไรก็ได้”

“จริงหรือเจ้าคะ” หยวนจูยิ้มมุมปาก ดวงตาแฝงความร้ายกาจ “เช่นนั้นข้าจะอดทนรออีกหน่อยก็แล้วกัน ยังไงพี่ใหญ่ก็จะออกเดินทางพรุ่งนี้อยู่แล้ว”

ด้านนอกบ้าน เฉาเยว่เดินเคียงข้างสามีด้วยความรู้สึกกังวล “ท่านทำเช่นนั้นไป ท่านแม่จะไม่โกรธเอาหรือ ข้าไม่ถือหรอกกับการทำอาหาร ข้าทำได้อยู่แล้ว” นางเอ่ยเสียงเบา สายตายังแอบมองสีหน้าไม่พอใจของแม่สามีที่ติดอยู่ในใจ

“ข้ารู้ว่านางไม่พอใจ” หยวนเล่อพูดเสียงเรียบแต่แฝงความอ่อนโยน “ทว่าข้ารู้สึกว่านางเอาเปรียบเรามากเกินไปนัก เมื่อข้าไปถึงเมืองแร่ หากมีใครรังแกเจ้าก็ให้ท่านหมอเวิ่งเขียนจดหมายมาบอกข้า ข้าจะจัดการเอง”

นางเงยหน้ามองเขา ดวงตาเปล่งประกายอุ่น “ได้เจ้าค่ะ หากมีใครรังแก ข้าจะให้ท่านหมอเวิ่งเขียนจดหมายถึงท่าน”

“เก่งมาก” เขายกมือลูบศีรษะนางเบา ๆ “เจ้าต้องรู้จักปกป้องตัวเองบ้าง”

เฉาเยว่หัวเราะในลำคอ “ท่านอยากให้ข้าสู้คนหรือ จะให้ข้าสู้กับมารดาท่านอย่างนั้นหรือ”

“บางครั้งก็ควรจะสู้บ้าง” เขายิ้มละมุน “อย่างน้อยข้าจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

ทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง เขาช่วยพานางนั่งลงบนเตียง ก่อนพูดเสียงอ่อนโยน “เจ้านอนพักเถิด ข้าจะไปทำงานส่วนที่เหลือแทนเจ้าเอง”

นางแกล้งยิ้ม “ไหนท่านบอกว่าจะให้ท่านแม่ทำมิใช่หรือ” น้ำเสียงแฝงแววล้อเลียน

หยวนเล่อยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือข้าไม่ไปดี อยู่เล่นกับเจ้าต่ออีกหน่อยดีหรือไม่”

เฉาเยว่รีบพูด “ท่านไปเถิดเจ้าค่ะ” สายตาเขาที่มองมาทำให้นางรู้สึกทั้งเขินและกังวล โดยเฉพาะเมื่อยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญ เรื่องที่นางตั้งครรภ์

หยวนเล่อยิ้มบาง ห่มผ้าให้นางอย่างทะนุถนอม ก่อนออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

เฉาเยว่เอนกายลงบนเตียงแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาหลายวันทำให้นางเข้าสู่นิทราในพริบตา ‘เมื่อความคิดสุดท้ายก่อนหลับคือ เหตุใดช่วงนี้ข้าจึงอ่อนเพลียเช่นนี้ จนกระทั่งความจริงผุดขึ้นในใจ เพราะข้าท้องนั่นเอง’

นางยกมือแตะหน้าท้องแผ่วเบา ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นผ่านหัวใจ อีกไม่นาน นางคงต้องบอกเขา… เขาจะได้มีกำลังใจทำงานมากขึ้น เขารอคอยลูกคนนี้มานานเหลือเกิน

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกที แสงจากภายนอกเริ่มลดลง นางขยับตัวช้า ๆ พลางคิดว่าตัวเองไม่ได้หลับสบายเช่นนี้มานานเท่าใดแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและหยิบกระเป๋าของสามีมาวางตรงหน้า

นางเริ่มจัดของให้เขาอย่างประณีตตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดนัก เนื้อหมูที่เก็บไว้ถูกห่ออย่างดีวางไว้ก้นกระเป๋า เสื้อผ้าชุดน้อยนิดก็พับเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ เมื่อตรวจดูทุกอย่างจนแน่ใจ นางจึงยกกระเป๋าไปวางแอบไว้ข้างฟืนไม้ รอให้รุ่งเช้ามาถึงอีกครั้ง…