เข้าสู่ระบบ"วา...อ่า...เสียวถึงท้องแล้วเนี่ย...อ๊า...เชี่ย จะเสร็จ" ชายหนุ่มสบถคำหยาบอย่างสุดกลั้นตามแรงกระสันที่เปี่ยมล้นเขารวบเอวบางไว้แน่น ซอยสะโพกเขาหาจนถี่ยิบหนักหน่วงรุนแรง ตอกอัดไม่มียั้งแรงปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมาจนหมด ปลายกระบอกกระหน่ำเข้าหากายสาวย้ำๆ แพรวาได้แต่แอ่นสะโพกรอรับความเสียวซ่านที่เ
"นิกซ์~" แพรวาหน้ามุ่ย พวงแก้มร้อนฉ่าเมื่อถูกล้อเลียนปลายนิ้วเรียวช้อนใบหน้าเธอขึ้นมาเพื่อแหงนรับจูบร้อนแรง ทั้งสองต่างหลับตากระหวัดลิ้นเกี่ยวพันกันไม่ห่าง มือบางที่ค้ำยันเคาน์เตอร์หินอ่อนเอาไว้เลื่อนขึ้นมาคล้องรอบลำคอหนา ดูดดุนลิ้นหนากลับอย่างยั่วเย้าไม่ยอมแพ้ท่อนขายกเกี่ยวรอบเอวชายหนุ่มเอา
ท่อนเอ็นร้อนผ่าวตั้งเด่พรั่งพร้อม กระตุกงึกๆ อย่างเชื้อเชิญชวนให้ลิ้มลอง แพรวาเสียววาบ อกซ้ายเต้นระรัว มีความเคอะเขินประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อห่างหายจากกิจกรรมวาบหวามไปหลายเดือนนับตั้งแต่ใกล้คลอดจนตอนนี้ช่องทางรักขับน้ำสีใสออกมาเรื่อยๆ ทำช่วงล่างชุ่มฉ่ำจนเธอรู้สึกได้ชายหนุ่มคุกเข่าลงกับพื้
เพนต์เฮ้าส์โอนิกซ์โอนิกซ์ส่งยิ้มพลางยื่นนิ้วมือไปหาลูกน้อยในอ้อมแขน ซึ่งอัศวินก็หัวเราะร่าพยายามยื่นมือมาคว้ากำนิ้วบิดาเอาไว้ เขาพยายามบีบๆ คลายๆ อยู่หลายครั้ง และมักจะส่งเสียงโต้ตอบบ้างเวลาผู้เป็นพ่อพูดคุยด้วยแม้จะยังไม่รู้ความก็ตามไม่แปลกใจเลยทำไมเพื่อนเขาถึงอยากพาลูกชายตัวเล็กของตนกล
โอนิกซ์ส่ายหัวระอา มองภรรยาสาวตาละห้อย เอี้ยวตัวไปกระซิบข้างหูเธอให้ได้ยินกันเพียงสองคน"ไว้คืนนี้นิกซ์ชดเชยให้นะครับ"แพรวาไม่ได้ตอบกลับ พยักหน้าเบาๆ พลางบิดกายไปมาด้วยความขวยเขิน พวงแก้มที่เห่อร้อนก็ทำชายหนุ่มมันเขี้ยวขึ้นมา หากไม่มีพวกเพื่อนอยู่เขาก็อยากจะลากเธอเข้าไปลงโทษในห้องนอนเล
3 เดือนต่อมาบริษัท JRV LOGISTICSประธานหนุ่มเจ้าของบริษัทโลจิสติกส์ขนาดใหญ่ ก้มอ่านเอกสารร่างสัญญาฉบับใหม่ มือขวาควงปากกา มือซ้ายก็ประคองร่างของลูกชายตัวเล็กโยกกล่อมให้หลับภายในห้องทำงานเต็มไปด้วยอุปกรณ์เลี้ยงเด็ก ทั้งเปลที่นอน และคอกกั้นบุนวมอย่างดี พร้อมตุ๊กตาของเล่นขนาดต่างๆ จนไม่เหลือคราบห้อ
สถานที่รกร้างเขตนอกเมือง ทั่วบริเวณไร้บ้านเรือนทำให้บรรยากาศเงียบวังเวง แสงพระจันทร์ดวงกลมโตเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยส่องสว่างให้บริเวณนี้ ไม่ไกลกันนั้นมีแม่น้ำสายเล็กไหลเอื่อย สายลมพัดเป็นระยะพอช่วยให้คลายร้อนได้บ้างชายฉกรรจ์สองกลุ่มพร้อมด้วยรถบรรทุกคันใหญ่ กำลังก้มๆ เงยๆ ท่ามกลางความมืด ส่วนรถที่นำของ
"จริงพี่ ถามอะไรก็ไม่รู้เรื่อง เปรมคิดถึงน้องวาแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะกลับมาสักที"พนักงานหลายคนที่อยู่แถวนั้นรีบเข้ามาร่วมวงสนทนาทันที ต่างแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันไม่หยุด ใครที่พอเคยได้ร่วมงานกับหญิงสาวก็ออกมาแฉพฤติกรรมให้ทุกคนได้รับรู้"ทำงานได้วันเดียว ทำเป็นยืดชูคออย่างกับเป็นเจ้าของบริษัทซ
เช้าวันต่อมาโอนิกซ์แต่งกายเรียบร้อยดูสุขุมเช่นเดียวกับทุกวัน นั่งนิ่งมองวิวนอกหน้าต่างรถเป็นระยะขณะรถยนต์เคลื่อนตรงไปยังบริษัทใจกลางเมือง ภายนอกดูนิ่งขรึม สงบเยือกเย็น แต่ภายในกลับอารมณ์ดีแปลกๆ เมื่อคิดถึงฉากเร่าร้อนเมื่อคืนร่างสูงส่ายหัวระอา อุตส่าห์รวบข้อมือเล็กไม่ให้สร้างบาดแผลบนตัวเขาเพิ่ม
"รู้ไหมว่ามาม่ามันไม่มีประโยชน์ โซเดียมเยอะ แถมมีแต่แป้ง"เขาเอ่ยขึ้นในขณะที่เธอจะส่งเส้นเข้าปาก"แต่มันอร่อย แล้วฉันก็ขี้เกียจทำอาหารอีกรอบ"เธอเถียงกลับ ลงมือกินต่อเงียบๆ ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาคมที่จ้องมาทางเธอ สร้างความกระอักกระอ่วนให้เธอไม่น้อย จนต้องหันกลับไปมอง"อะไร มองเหมือนไม่เคยเห็นคนกินมาม่







