บทที่ 6 หมากกระดานใหม่ 1

          มู่ตานยังคงนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองในห้องของหลี่เฉียง นางจ้องมองแววตาที่เย็นชาและล้ำลึกของตนเองในนั้น ราวกับกำลังทำความรู้จักกับสตรีแปลกหน้าที่เกิดใหม่จากกองเถ้าถ่าน

          นางนั่งอยู่อย่างนั้นนานเท่าใดมิอาจทราบได้จนกระทั่งเสียงประตูห้องถูกเปิดออก ร่างของ จางมามปรากฏขึ้นที่ทางเข้า ใบหน้าของหญิงชรายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม นางปรายตามองมู่ตานที่บัดนี้แต่งกายเรียบร้อยแล้ว ด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

          “กลับเรือนของเจ้าได้แล้ว” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะหันหลังเดินนำไป

          มู่ตานบังคับกายที่เจ็บระบมให้ลุกขึ้นยืน แผ่นหลังตั้งตรง นางสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วก้าวตามออกไป

          การเดินทางกลับไปยังเรือนไผ่เร้นในยามเช้าตรู่คือความอัปยศที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกคมดาบกรีดร่าง แสงตะวันยามเช้าได้สาดส่องไปทั่วจวนแล้ว บ่าวไพร่ที่เริ่มตื่นขึ้นมาทำงานตามลานกว้างต่างหยุดชะงักเมื่อเห็นนาง....องค์หญิงเชลย เดินออกมาจากเรือนพักของท่านแม่ทัพใหญ่ในยามรุ่งสางด้วยสภาพที่บอบช้ำ ทุกสายตาที่ลอบมองมาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความสมเพช และแววตาเหยียดหยามที่ซ่อนเร้นอยู่จาง ๆ

          นางคือองค์หญิงเชลยที่เพิ่งถูกย่ำยีโดยผู้เป็นนาย

          มู่ตานกัดริมฝีปากล่างจนแน่น บังคับให้ตนเองเงยหน้าขึ้น สบตาทุกคู่ที่มองมาด้วยแววตาที่เย็นชาและทระนงเช่นเดิม นางจะไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น จะไม่ยอมให้ใครได้สมเพชเวทนา

          เมื่อกลับมาถึงเรือนไผ่เร้นและประตูไม้ถูกปิดลงกั้นนางออกจากโลกภายนอกและขังนางไว้ในกรงของตนเองอีกครั้ง มู่ตานใช้เวลาที่เหลืออยู่ในความเงียบงัน นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งซึ่งหันหน้าเข้าหากำแพงที่ว่างเปล่า แผ่นหลังตั้งตรงสง่าแม้จะเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง นางไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้คร่ำครวญ นางเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เป็นการรวบรวมสติและสร้างเกราะป้องกันแห่งใจขึ้นมาใหม่ทีละชั้น ๆ ราวกับช่างตีเหล็กที่กำลังเผาและทุบโลหะซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อสร้างดาบที่แข็งแกร่งที่สุด

          ความอัปยศและความเจ็บปวดจากเมื่อคืนคือเปลวไฟ ส่วนความนิ่งสงบในขณะนี้คือน้ำเย็นที่ใช้ชุบเหล็กให้แข็งกล้า

          เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดนางมิอาจทราบได้ จนกระทั่งเสียงเคาะประตูที่แผ่วเบาดังขึ้นทำลายความเงียบ เสี่ยวเหลียนก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวังที่สุด ในมือนางถือถาดอาหารเล็ก ๆ ที่มีเพียงถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ หนึ่งถ้วย ไข่เค็มครึ่งซีก และผักดองอีกเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ ของข้าวต้มลอยมาแตะจมูก กระตุ้นกระเพาะที่ว่างเปล่าของมู่ตานให้ส่งเสียงร้องออกมาอย่างน่าอาย

          แต่ภาพของอาหารที่เรียบง่ายนั้นเอง ที่กลับกระแทกความทรงจำอันหรูหราให้หวนกลับมาทำร้ายนางอีกครั้งอย่างรุนแรง...

          ...โต๊ะไม้จันทน์หอมตัวยาวในห้องเสวยส่วนพระองค์ บนโต๊ะนั้นเรียงรายไปด้วยเครื่องเสวยสำหรับมื้อเช้าไม่ต่ำกว่าสามสิบอย่าง เสด็จพ่อของนางจะประทับอยู่ที่หัวโต๊ะเสมอ พร้อมกับรอยยิ้มที่อบอุ่น

         “กินเยอะ ๆ เถิดมู่ตาน...”

          ภาพในอดีตเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยถ้วยกระเบื้องสีขาวธรรมดา ๆ ในเรืองพักของเชลย ความแตกต่างนั้นช่างโหดร้ายจนทำให้นางเจ็บปวดเสียดยิ่งกว่าบาดแผลใด ๆ บนร่างกาย

          “องค์หญิงทานอะไรสักหน่อยนะเจ้าคะ” เสียงของเสี่ยวเหลียนสั่นเทาเล็กน้อย นางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบาที่สุด

          มู่ตานละสายตาจากความว่างเปล่าหันมามองถ้วยข้าวต้ม นางรู้ดีว่านางต้องกิน ร่างกายนี้คืออาวุธเพียงชิ้นเดียวที่นางเหลืออยู่ หากมันล้มป่วยหรืออ่อนแอลง นางก็จะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้หรือแก้แค้นได้อีกต่อไป

          นางจึงหยิบช้อนขึ้นมาอย่างเชื่องช้า แล้วเริ่มตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเงียบ ๆ รสชาติของมันจืดชืด แต่มันคืออาหารที่ให้พลังงาน คืออาหารของคนที่ต้องสู้รบเพื่อเอาชีวิตรอด

          ขณะที่นางกำลังทานอาหาร นางก็ลอบสังเกตเสี่ยวเหลียนไปด้วย เด็กสาวคนนี้ยืนตัวลีบอยู่ที่มุมห้อง ไม่กล้าขยับไปไหน รอคอยคำสั่งอย่างนอบน้อม มู่ตานจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นเดินหมากตาแรกของนาง

          “ที่นี่อาหารเป็นเช่นนี้ทุกมื้อรึ” นางเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ น้ำเสียงยังคงแหบแห้งแต่ก็ชัดเจน

          เสี่ยวเหลียนสะดุ้งเล็กน้อย นางก้มหน้าต่ำลงไปอีก “เอ่อ...เจ้าค่ะองค์หญิง ที่จวนแม่ทัพทุกคนจะทานอาหารที่เรียบง่ายเน้นให้ท้องอิ่มเพคะ”

          “รวมถึงนายของเจ้าทั้งสองด้วยรึ”

          คำถามนั้นทำให้เสี่ยวเหลียนหน้าซีดเผือด นางส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “บะ...บ่าวไม่กล้ากล่าวถึงท่านแม่ทัพกับท่านอิงเฟิงเพคะองค์หญิง! บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ!”

          มู่ตานพยักหน้ารับช้า ๆ นางได้คำตอบที่ต้องการแล้ว ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกในใจของบ่าวไพร่คือเกราะป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดของสองพี่น้อง