บทที่ 6 หมากกระดานใหม่ 2

          หลังจากกินข้าวต้มจนหมดถ้วย นางก็ปล่อยให้เสี่ยวเหลียนเก็บถาดออกไป แล้วกลับสู่ความเงียบงันอีกครั้ง นางตัดสินใจที่จะสำรวจกรงของตนเองอย่างละเอียด นั่นคือเรือนไผ่เร้นที่นางเพิ่งกลับมาถึง...

          นางเดินออกไปที่สวนเล็ก ๆ ด้านนอก ลานดินกว้างเพียงไม่กี่ก้าวถูกล้อมรอบไว้ด้วยกำแพงหินสูงทึบ ที่มุมหนึ่งของสวนมีต้นเหมยต้นหนึ่งยืนต้นอยู่อย่างโดดเดี่ยว มู่ตานเดินเข้าไปลูบไล้กลีบดอกอันบอบบางนั้นเบา ๆ นางรู้สึกเหมือนกำลังมองดูเงาสะท้อนของตนเอง บุปผาที่ถูกพรากมาอยู่ในดินแดนอันหนาวเหน็บ แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงต้องเบ่งบานต่อไป

          นางใช้เวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดในการวางแผน การทบทวนทุกข้อมูลที่นางมีอยู่อย่างละเอียดถี่ถ้วน หลี่เฉียงคือพยัคฆ์ร้าย เขาตรงไปตรงมา บ้าอำนาจ กลยุทธ์ที่ต้องใช้กับเขาก็คือการปฏิเสธที่จะมอบความพึงพอใจให้เขา

          ส่วนอิงเฟิง คือเหยี่ยวพิษที่ซ่อนอยู่ในเงามืด เขาฉลาด เจ้าเล่ห์ และอดทน เขาคือผู้ที่นางต้องระวังมากที่สุด

          เป้าหมายของนางมีเพียงหนึ่งเดียวคือการเอาชีวิตรอดและหาทางแก้แค้น

          ปัง!

          เสียงประตูเรือนถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนนางสะดุ้งสุดตัว ทำลายภวังค์ความคิดของนางจนหมดสิ้น

          หลี่เฉียงก้าวเข้ามาในเรือน ร่างกายของเขายังคงมีเหงื่อซึมจากการฝึกซ้อมยามเช้า สายตาของเขาจับจ้องมาที่นางซึ่งยืนอยู่กลางสวนเพียงผู้เดียว

          เขาเดินตรงเข้ามาหานา มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงแดดยามสายจนหมดสิ้น

          “ข้าได้ยินจากจางมามาว่าเจ้ากินอาหารจนหมดถ้วย” เขากล่าวขึ้นน้ำเสียงเย้ยหยัน “ดูเหมือนคืนเดียวก็เพียงพอที่จะสั่งสอนให้เชลยศักดิ์สูงเช่นเจ้าเรียนรู้ที่จะเจียมตัวได้แล้วสินะ”

          มู่ตานเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างใจเย็น “ข้าเพียงแค่ต้องรักษาเรี่ยวแรงไว้เพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่ปรนนิบัติท่านแม่ทัพต่อไปให้ได้นานที่สุดมิใช่หรือเจ้าคะ”

          คำตอบที่สุภาพแต่แฝงไปด้วยหนามแหลมคมทำให้นัยน์ตาของหลี่เฉียงหรี่ลง เขายื่นมือออกมา แตะปลายนิ้วลงบนรอยช้ำที่ยังคงปรากฏเด่นชัดอยู่บนต้นแขนของนางอย่างแผ่วเบา

          “รอยนี่ช่างงดงาม...มันทำให้เจ้างดงามยิ่งขึ้น”

          มู่ตานรู้สึกขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมา แต่นางกลับบังคับให้ตัวเองยืนนิ่ง

          “หากมันเป็นที่พอใจของท่านแม่ทัพ ก็นับว่าเป็นเกียรติของข้าเจ้าค่ะ”

          “หึ...” เขาดึงมือกลับ “เจ้ายังคงเป็นเจ้า องค์หญิงผู้ปากดีไม่เคยเปลี่ยน” เขามองนางด้วยสายตาที่หยั่งเชิงอย่างล้ำลึก “แต่การแสดงเช่นนี้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว”

          เขาหันหลังให้แก่นาง เดินไปเด็ดดอกเหมยดอกหนึ่งขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วบดขยี้มันอย่างช้า ๆ

          “ข้าเริ่มเบื่อการแสดงของเจ้าแล้ว” เขากล่าวโดยไม่หันกลับมามอง

          ความทระนงจอมปลอมนั่นมันน่ารำคาญสิ้นดี ยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด เมื่อคืนเขาต้องการทำลายนางให้แหลกสลาย แต่กลับล้มเหลว บัดนี้เขาจึงต้องการเห็นนางถูกทำลายด้วยวิธีอื่น

          “ข้าอยากจะรู้ว่า... หากเปลี่ยนวิธีการเจ้าจะยังคงรักษาท่าทีเช่นนี้ไว้ได้อีกหรือไม่”

          มู่ตานนิ่งเงียบ หัวใจของนางเริ่มเต้นแรงขึ้นมาด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่ดี

          หลี่เฉียงหันกลับมาเผชิญหน้ากับนางอีกครั้ง บนใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมและคาดเดาไม่ได้

          “น้องชายของข้า...เขามีรสนิยมชมชอบของที่งดงาม เขาเฝ้ารอคอยอย่างอดทนมาหลายวันแล้ว”

          เลือดในกายของมู่ตานเย็นเยียบลงในทันที

          “คืนนี้เจ้าจงไปที่เรือนของเขา” เขากล่าวต่อช้า ๆ ชัด ๆ “ไปดูซิว่าวิธีการอันแยบยลและอ่อนโยนของเขา จะสามารถทำให้เจ้าส่งเสียงร้องออกมาได้หรือไม่ หรือบางทีอาจจะทำให้เจ้ายอมศิโรราบอย่างแท้จริงก็เป็นได้”

          มันคือคำสั่งที่โหดร้ายยิ่งกว่าการลงทัณฑ์ใด ๆ คือการโยนนางจากกรงพยัคฆ์ที่เพิ่งจะเริ่มจะเรียนรู้ที่จะตั้งรับ ไปสู่รังเหยี่ยวที่นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยแม้แต่น้อย

          หลี่เฉียงเดินจากไป ทิ้งให้มู่ตานยืนแข็งทื่ออยู่กลางสวนเพียงลำพัง เกราะป้องกันที่นางเพิ่งสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบากพังทลายลงไม่มีชิ้นดี

          ความหวาดกลัวระลอกใหม่ที่รุนแรงและเย็นเยียบกว่าเดิมถาโถมเข้าใส่จิตใจของนางอย่างบ้าคลั่ง นางรับมือกับพยัคฆ์ร้ายที่โจมตีซึ่งหน้าได้ แต่จะรับมือกับพญาเหยี่ยวที่ซ่อนพิษร้ายไว้ใต้ปีกได้อย่างไร

          เสียงกรีดร้องที่ไร้สุรเสียงดังก้องอยู่ในลำคอของนาง ความเยือกเย็นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวาดหวั่นอันมืดมิด หมากกระดานนี้เพิ่งจะถูกพลิกใหม่ทั้งหมด และนางก็กำลังจะกลายเป็นเบี้ยที่ถูกส่งไปตายอีกครั้ง