บทที่ 20

“ออกไปนะ! ออกไป!”

ร่างอรชรขับไล่พร้อมทั้งใช้ความพยายามดันร่างสูงใหญ่ให้พ้นตัว แต่แล้วเธอเองกลับต้องเหนื่อยเปล่า

“บีน่า...”

 ฮอฟมันน์ครางแผ่วก่อนผงกศีรษะขึ้นมองและนั่นทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วขณะก่อนร้องไห้ออกมา

“คนเลว!...คน...”

 บุษราคัมพูดไม่ทันขาดคำก็สะอื้นไห้กับความโชคร้ายที่ต้องเจอแบบนี้ ในขณะเดียวกันนั้นร่างสูงใหญ่ก็ค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมาเคลียเคล้าบนแก้มเปียกน้ำตา เขาทำราวจะปลอบใจหากก็ยังไม่ยอมถอดถอนตัวเองออกจากแก่นกายของร่างเล็กเสมือนปรารถนาให้เธอกักเก็บเขาไว้เช่นนั้น

“บีน่า...”

“ฉันชื่อบุษราคัม! อย่ามาเรียกฉันแบบนี้อีก!”

หญิงสาวแหวกลับเสียงพร่าก่อนออกแรงดันชายหนุ่มให้พ้นจากตัวซึ่งคราวนี้อีกฝ่ายยินยอมพลิกกายใหญ่โตลงนอนด้านข้างและคอยดูร่างแน่งน้อยที่รีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัวไว้ก่อนนอนคุดคู้หันหลังให้ด้วยความอับอายเป็นที่สุด เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังลอดออกมาทำให้ฮอฟมันน์เกินจะหลับตาได้ลง เขายังคงนอนตะแคงว้บนฟูกและมองดูคนที่อยู่ในผ้าห่มร้องกระซิกโดยไม่มีท่าทีจะหยุด

“บีน่า”

 เสียงห้าวผะแผ่วที่ดังซ้ำ ๆ อยู่เบื้องหลังเหมือนกระสุนนับสิบนัดพุ่งเข้าตรงกลางใจหญิงสาว บุษราคัมยกมือขึ้นปิดหูแต่แล้วก็ต้องตระหนกอีกครั้งเมื่อผ้านวมผืนใหญ่ถูกตวัดจากร่างก่อนที่ฮอฟมันน์จะแทรกกายเข้ามากอดรัด

“แม็กซ์!...ออกไปนะ! ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ...อื้อ...”

ตอนนี้นอกจากจะเสียใจก็ยังมีความรู้สึกใหม่คือโกรธคนตัวใหญ่ทวีคูณ ฮอฟมันน์ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงก่นว่านอกจากสอดแขนแกร่งกอดเธอเอาไว้และซุกใบหน้าคมเข้มลงบนแก้มของหญิงสาว อดีตนาวิกโยธินหนุ่มไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวนอกจากหลับตาและหายใจหนัก ๆ พร้อม ๆ กับโอบรัดร่างคอดเว้าเปล่าเปลือยแนบสนิท

“คนบ้า!...คนโรคจิต...คนเลว...ฉันอยากกลับบ้าน ถ้าฉันออกไปจากที่นี่ได้คุณจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีกเลย...แม็กซ์...ฉันเกลียดคุณ คุณมันอาชญากร...คุณมัน...”

เป็นเวลานานทีเดียวที่บุษราคัมบริภาษด้วยสารพัดคำว่าซึ่งหลั่งไหลออกมาหวังให้ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับตัวเธอไว้ได้ยินก่อนเสียงหวานจะเบาลงเรื่อย ๆ ร่างเล็กหายใจหอบเหนื่อยก่อนที่เปลือกตาทั้งคู่จะค่อย ๆ ปิดลงตามกำลังที่ถดถอย

กระทั่งร่างแน่งน้อยนั้นนิ่งไป ปราศจากอาการกระตุกเพราะสะอื้นไห้มีเพียงลมหายใจผาดแผ่วที่ปลุกฮอฟมันน์ให้ตื่นจากอาการแสร้งหลับ ร่างสูงใหญ่ขยับศีรษะขึ้นมองคนในอ้อมแขนที่บัดนี้สิ้นพยศเพราะหมดแรงและอยู่ในอาการหลับใหล ใบหน้างามสีชมพูเรื่อใต้กรอบผมยุ่งสยายดูเซ็กซี่ในแสงเงินยวง ชายหนุ่มแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าผู้หญิงที่สวยขนาดนี้จะไม่เคยมีใครมาก่อนเลย

แม้แต่คู่หมั้นของเธออย่างนั้นหรือ?...ฮอฟมันน์นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก่อนจับมือบางข้างซ้ายขึ้นมาพินิจประกายจากแหวนทองเหลือง ชายหนุ่มเหลือบมองร่างอรชรที่หลับสนิทไม่รู้สึกตัวและเกิดความหวั่นกลัวในส่วนลึกอย่างที่ไม่เคยเกิดความรู้สึกเช่นนี้มาก่อนสำหรับชายชาติทหาร เขาวางมือหญิงสาวลงก่อนไล้มือหนาลงบนทรวงงามที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจก่อนพูดกับตัวเอง

“บีน่า...ใครกัน...คู่หมั้นของคุณ”

เสียงคลื่นซัดสาดและชายหาดโพลนขาวอาบด้วยแสงเดือนดาวขณะแสงแรกยังไม่ตกต้องขอบฟ้าไม่ได้นำพาให้ความรู้สึกของบุษราคัมดีขึ้นแม้แต่น้อย ตรงข้ามหญิงสาวกลับยิ่งหดหู่ขณะออกมานั่งอิงแอบข้างโขดหินเสมือนอยากซ่อนตัวจากโลกแห่งฝันร้ายในค่ำคืนมืดหมอง

 หญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นมาใต้ผ้าห่มหนาบนเตียงกว้างโดยปราศจากอ้อมแขนของ คน ๆ นั้นตอนตีสาม ถึงจะรู้สึกโล่งใจหากก็ไม่อาจไปไหนได้ไกลเกินห้วงน้ำของเกาะไดโอนี บุษราคัมลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าและตั้งใจเดินออกมานั่งริมชายหาดแต่เพียงเดียวดาย หญิงสาวไม่ได้อยากรู้ว่าเขาไปไหน แต่อีกนานเท่าใดที่เธอต้องจมอยู่ที่นี่

“บีน่า...”

หญิงสาวหยุดความคิดฟุ้งซ่านลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกดังมาจากอีกฟาก ร่างแน่งน้อยผุดลุกขึ้นและเมื่อเห็นว่าฮอฟมันน์ซึ่งสวมเพียงกางเกงเดนิมตัวเดียววิ่งตรงเข้ามาใกล้เธอจึงรีบบ่ายหน้ากลับในทันที

“เอ๊ะ!...แม็กซ์...หลีกไปนะคะ ฉันจะกลับไปที่บ้าน!”

บุษราคัมตวาดเสียงเขียวเมื่อต้องหยุดชะงักตรงหน้าร่างสูงใหญ่ที่วิ่งทันเข้ามาขวาง ดวงตาคมบนใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเครียดขึ้งก่อนกล่าวเสียงเข้ม

“ผมเคยบอกแล้วยังไงว่าอย่าออกมาเที่ยวเดินเพ่นพ่านข้างนอกนี่ โดยเฉพาะเวลาดึกดื่นแบบนี้!”

“ทำไมคุณไม่ล่ามโซ่ฉันไว้เสียเลยล่ะคะ แม็กซ์! ที่ฉันต้องอยู่ที่นี่มันก็ไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงที่ถูกกักขังอยู่แล้ว!”

บุษราคัมเชิดหน้าโดยไม่ยอมหลบสายตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นแม้แต่น้อย ฮอฟมันน์ถอนหายใจไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากดึงร่างแม่สาวจอมพยศมากอดอีกครั้ง