บทที่ 19

หญิงสาวเอ่ยทั้งน้ำตาแต่กลับรู้สึกว่าสะโพกหนากำลังขยับ ชายหนุ่มไม่พูดอะไรแต่เขายิ่งเขยื้อนตัวมากเท่าใดร่างกายที่รองรับเบื้องล่างก็ยิ่งปวดร้าวมากเท่านั้น

“แม็กซ์...ได้ยินไหมคะ...ว่าฉัน...จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”

ร่างอ้อนแอ้นห้ามเสียงแผ่ว หากเธอจะได้ยินเช่นกันว่าหัวใจของเขาก็เต้นเร็วเป็นกลองรัว ฮอฟมันน์ยังคงขยับตัวตนลึกเข้าไปอีกขณะกระชับอ้อมแขนหนาตระกองกอดบุษราคัมไว้ ร่างสูงใหญ่กดกลั้นถึงที่สุดทั้งที่ตัวเองก็กำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยง

 ชายหนุ่มนึกโกรธตัวเองว่าใยความอดทนจึงมีน้อยนักทั้งที่ตอนเป็นนาวิกโยธินต้องผ่านการฝึกมาไม่รู้สักกี่ด่าน แต่ตอนนี้เขากลับจะพ่ายแพ้ให้แก่ความบอบบางทว่าทรงพลังที่ห่อหุ้มความเป็นเขาจนยากจะถ่ายถอน บุษราคัม...ทันทีที่ค้นพบว่าเธอยังบริสุทธิ์ก็ดูเหมือนเขาไม่อาจหยุดตัวเองลงได้

“แม็กซ์...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน”

“โอ...พระเจ้า!...ให้ตายเถอะบีน่า ผมจะปล่อยคุณไปตอนนี้ได้ยังไง”

เรียวปากหยักประกบลงบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งราวต้องการดูดกลืนเสียงสะอื้นนั้นไว้ทั้งหมด บุษราคัมรวดร้าวไปทุกหนแห่งโดยเฉพาะที่แก่นกายราวดอกไม้ถูกแยกกลีบจนบอบช้ำ แม้เขาจะลดความดุดันลงหากหญิงสาวก็สำเหนียกได้เพียงความกระหายใคร่ราวไฟร้อนที่ผลาญเผาให้มอดไหม้

 ร่างเล็กลืมตัวตวัดแขนเกี่ยวกอดเขาทุกครั้งที่นวลเนื้ออ่อนถูกรุกล้ำกระทั่งการสอดประสานนั้นแนบแน่น เสียงทอดถอนใจยาวของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมชายหนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ เธออยากปัดเป่าความอดสูไปให้ไกลหากก็ทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นขณะลมหายใจร้อนจากใบหน้าคร้ามเข้มราดรดลงบนแก้มซีด

“คนเลว!”

 บุษราคัมบริภาษแผ่วเบาด้วยความเจ็บช้ำและนั่นเองที่ความสำนึกในการกระทำบ้าคลั่งของอดีตนาวิกโยธินหนุ่มแล่นปราดขึ้นมาแทนที่ความสะใจชั่ววูบ ความคั่งแค้นกำลังดำดิ่งแต่คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าความปรารถนาเป็นเจ้าของเรือนร่างที่ได้ครอบครองนี้นานกว่าที่เขาตั้งใจ

บทที่ 5 บีน่าจอมพยศ

สำหรับบุษราคัมแล้วความรู้สึกทั้งเจ็บทั้งอายทำให้อยากหายไปจากโลกเสียตอนนี้ สิ่งที่เธอรักษาไว้กลับต้องมาถูกทำลายเพราะผู้ชายที่มีลมหายใจไว้เพียงเพื่อแก้แค้น ถึงเธอจะขอโทษฮอฟมันน์แทนพี่สาวสักพันหนก็คงไม่อาจลบล้างด้านมืดของเขาได้

“คนบ้า! คนเลว!”

“บีน่า...อยากจะว่าอะไรผมก็ได้”

ชายหนุ่มกระซิบเสียงหอบหนัก แม้รู้ว่าเธอเสียใจมากแค่ไหนแต่มิอาจยับยั้งร่างกายที่ก้าวงล่วงเส้นแบ่งของความปรารถนา ร่างสูงใหญ่รู้สึกปวดร้าวไม่ต่างกันด้วยเพียรพยายามระงับความเสียวซ่านที่กำลังทะลุขึ้นถึงขีดสุด บุษราคัมไม่เคยผ่านมือใครและคับแน่นเกินไปสำหรับเขา

“ฉันจะไม่ลืม...ฉันจะไม่ลืมว่าฉันเกลียดคุณอย่างที่สุด!”

เสียงร่ำร้องนั้นดังอยู่ข้างหูของใบหน้าคร้ามคมขณะร่างสูงใหญ่หยั่งตัวตนฝ่าความลึกแคบราวกับไม่ใส่ใจ ทว่าตรงกันข้าม ฮอฟมันน์ได้ยินทุกอย่างและสำเหนียกถึงการปริแยกของดอกไม้กลีบช้ำที่เริ่มชุ่มฉ่ำขึ้นมาทีละน้อย เรียวปากจิ้มลิ้มแม้ก่นว่าแต่ร่างกาของหญิงสาวกลับเริ่มตอบสนอง

 ธรรมชาติสร้างให้ชายและหญิงคู่กันฉันใด ความแตกต่างย่อมถูกสร้างมาให้เหมาะกันในที่สุดได้ฉันนั้น ชายหนุ่มเว้นช่วงจังหวะก่อนละทิ้งความอดกลั้นและเร่งควมเร็วกระชั้นแม้ยากลำบาก พร้อมกันนั้นที่เรียวปากหยักร้อนแนบลงบนปากอิ่มระริกและบดเบียดไว้เพื่อดุดดื่มเสียงอื้ออึงจากลำคอระหง

บุษราคัมกอดรัดร่างหนาราวจะยึดเหนี่ยวเขาไว้ยามร่างงามสะท้อนสะเทือนไปตามแรงกระแทก ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ความแข็งแกร่งล่วงผ่าน หนแล้วหนเล่าที่การสอดประสานยังคงดำเนินไปเนิ่นนานราวกับชั่วชีวิต เนื้อละมุนบนกายสาวตอดตื่นเป็นจังหวะทว่าหัวใจดวงนั้นกำลังแตกสลาย ร่างเล็กขยับตามทุกครั้งที่เขากดหยั่งและถอดถอนทว่าลมหายใจคล้ายจะขาดรอนเพราะความบอบช้ำ

“บีน่า...โอ...พระเจ้า”

ฮอฟมันน์ครางลึกอยู่ที่ซอกคอหอมกรุ่นขณะบุษราคัมหลับตาปี๋ราวไม่อยากรับรู้ใด ๆ และแล้วเรือนร่างเย้ายวนใจที่ตอบรับทุกการเคลื่อนไหวก็รับรู้ได้ถึงการหดเกร็งของเส้นเลือดและกล้ามเนนื้อของคนตัวใหญ่ที่กระตุกเป็นจังหวะในนาทีสุดท้ายที่เธอเฝ้ารอให้เวลานั้นผ่านพ้น

“แม็กซ์”

บุษราคัมครางเสียงหวิวขณะถอนหายใจเนิบแผ่วไปพร้อมกับฮอฟมันน์ที่ซุกซบใบหน้าทรงเสน่ห์ลงบนเนินอกอิ่ม มีอะไรบางอย่างแล่นไหลอยู่ในร่างสาว มันเป็นสัมผัสอุ่นว่านที่แปรเปลี่ยนเป็นความฉ่ำลื่น หญิงสาวกัดปากตัวเองจนห้อเลือดก่อนฝังปลายเล็บลงบนหัวไหล่กว้างหากแต่ชายหนุ่มก็ยังคงนอนนิ่ง