LOGINฮอฟมันน์ แม็คเคลน ต้องลาออกจาก หน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษ กองทัพเรือสหรัฐ กะทันหัน ด้วยทนเห็น เอ็ม.ซี.เด็กซ์เตอร์ คอร์ป ยักใหญ่ผู้ผลิตดาวเทียมให้กับองค์การนาซา ต้องย่ำแย่เพราะความเสเพลของบิดา ที่มัวหลงระเริงอยู่กับนางแบบสาวไทยคนนั้นไม่ไหว หนทางเดียวที่เขาจะเอาคืนจากผู้หญิงที่คิดจะปอกลอกบิดาได้คือ การพาตัวบุษราคัม ทักษาพินิจ น้องสาวคนเดียวของเจ้าหล่อนมากักขังไว้เพื่อให้สมกับความเกลียดชังอย่างที่เขาตั้งใจจะแก้แค้น!!
View Moreเสียงการสนทนาพาทีหลากหลายภาษาทั้งเยอรมัน สเปน อังกฤษ ฝรั่งเศสและอิตาลี ดังไปทั่วบริเวณห้องที่ถูกจัดขึ้นเป็นสถานที่แถลงข่าวภายในสำนักงานสีขาวอันโอ่โถงของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรป เมืองดาร์มตัดช์ ประเทศเยอรมนี ท่ามกลางบุคคลมากมายทั้งนักวิทยาศาสตร์ นักศึกษาและเหล่านักข่าว
ไม่มีใครแม้สักคนสังเกตเห็นเจ้าของร่างสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซ็นติเมตรในชุดสูทสีดำสนิท ทว่าเรือนผมสีน้ำตาลเข้มประกายทองแดงถูกตัดจนสั้นเกรียนหากก็มิอาจบดบังรัศมีความหล่อเหลาเข้มคมที่ก้าวเข้ามาและหยุดพูดคุยกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชั่วครู่ก่อนบ่ายหน้าไปยังอีกด้านหนึ่งของตึกสำนักงานที่อยู่ห่างออกไปจากสถานที่แออัดไปด้วยผู้คนไม่ไกล เจ้าของร่างสีแทนจัดทั้งสูงใหญ่และบึกบึนไม่รั้งรอจะเปิดประตูห้องเข้าไปด้านในเพื่อพบหญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ กำลังนั่งพลิกเอกสารบนเก้าอี้รับแขกอยู่เพียงลำพัง
“แม็กซ์!”
เจ้าของเรือนร่างระหงในชุดสูทสีเข้มตัดเย็บด้วยฝีมือคมเฉียบทุกกระเบียดอุทานเมื่อเงยหน้าขึ้นและเห็นว่าใครเข้ามาในห้อง เธอรีบวางเอกสารในมือและลุกขึ้นอ้าแขนรับเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาถึงก็กอดใว้แน่นราวไม่ได้พบกันมาเนิ่นนาน
”แม่ครับ...ผมกลับมาแล้ว”
“โอ! แม็กซ์...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
คลอเดียซึ่งมีความสูงอยู่แค่ไหล่กว้างนั้นเอียงหน้ามอง ฮอฟมันน์ แม็คเคลน บุตรชายคนเดียวซึ่งเป็นนายทหารอยู่ในกองทัพราชนาวีสหรัฐอย่างพินิจพิจารณา เธอกำลังจะเปิดแถลงข่าวเรื่องการค้นพบแกแล็คซี่ใหม่ ๆ ในฐานะนักดาราศาสตร์หนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์ของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรปในเวลาอีกไม่ถึงชั่วโมงข้างหน้า แต่การมาของบุตรชายดูจะสำคัญกว่าหน้าที่เสียแล้ว
“ผู้การโธมัสโทรมาหาแม่เมื่อคืนนี้...ลูกแน่ใจแล้วหรือที่ถอนตัวออกจากหน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษของกองทัพ”
คำถามของคนเป็นแม่ทำให้ฮอฟมันน์นิ่งเงียบไปชั่วครู่ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกายจับจ้องบนดวงหน้างามของผู้อยู่ในอ้อมแขน ก่อนมาที่นี่เขารู้แล้วว่าจะต้องเจอคำถามนี้ ชายหนุ่มจึงเพียงคลี่ยิ้มออกมา
“ยิ่งกว่าแน่ใจครับแม่”
“ทั้ง ๆ ที่ลูกผ่านเข้าไปเป็นหนึ่งในซีลทีมซิกซ์อย่างนั้นหรือ โอ! พระเจ้า...”
คลอเดียโอบใบหน้าคร้ามเข้มด้วยอุ้งมือทั้งสองขณะรำพึงออกมาอย่างเสียดาย
“หนึ่งในหน่วยซีล...ด่านสุดท้ายของหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของกองทัพสหรัฐ รู้ไหมจ๊ะ แม็กซ์ ว่าลูกทำให้แม่วุ่นวายใจมากกว่าการออกแถลงข่าวเรื่องการค้นพบแกแล็คซี่ใหม่ ๆ ที่อยู่ไกลโพ้นเสียอีก”
“อย่ากังวลเรื่องของผมให้มากเลยครับแม่ ก่อนลาออกจากกองทัพผมคิดและใตร่ตรองอย่างดีแล้วว่า ผมต้องกลับมาดูแล เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป ที่พ่อกำลังปล่อยให้โครงการใหญ่ของนาซ่าต้องหยุดชะงักชะงักลงกลางคัน”
ชายหนุ่มอธิบาย ทว่าเหตุผลนั้นกลับกระทบใจมารดาเข้าอย่างจัง คลอเดียถอนหายใจออกมาแทบจะในทันทีที่เขาพูดจบก่อนผละจากอกของบุตรชายและนั่งลงที่เดิมเพื่อหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบ ฮอฟมันน์ทรุดตัวลงนั่งตามโดยไม่ยอมละสายตาไปจากดวงหน้าแสดงความอัดอั้นตันใจ
มารดาของเขากำลังเครียดจัดและสาเหตุก็มาจากพฤติกรรมของบิดาที่ไม่เคยหยุดความเจ้าชู้ลงได้ คลอเดียเป็นนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมันมือหนึ่งของศูนย์ปฏิบัติการอวกาศยุโรป ทั้งเป็นภรรยาของ ไมค์ แม็คเคลน ผู้ก่อตั้งเอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป ยักษ์ใหญ่ด้านวิศวกรรมและมีผลงานการวิจัยระบบปฏิบัติการอวกาศในระดับแนวหน้าของสหรัฐ
พ่อของฮอฟมันน์นับเป็นอัจฉริยะทางด้านวิศวกรรมอวกาศ แต่ข้อเสียใหญ่หลวงที่ที่กำลังบั่นทอนชีวิตครอบครัวคือความมักมากในเรื่องผู้หญิง ชายหนุ่มรับรู้มานานแล้วว่าบิดามารดาต่างแยกกันอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาอดรนทนไม่ไหวถึงกับต้องลาออกจากหน่วยปฏิบัติการสงครามพิเศษของกองทัพเรือซึ่งเขาสามารถผ่านการทดสอบเข้าไปเป็นหนึ่งในทีมหน่วยรบฝีมือระดับพระกาฬคือข่าวบนหน้าแทบลอยด์ที่บิดาลุ่มหลงนางแบบสาวไทยถึงขนาดทุ่มเงินมหาศาลให้และทิ้งงานใหญ่ของบริษัทที่กำลังจะบรรลุข้อตกลงกับองค์การนาซ่า
“แม็กซ์...มันอาจยังไม่สายถ้าลูกจะกลับไปเป็น...หนึ่งในซีลทีมซิกซ์”
คลอเดียกล่าวด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ เธอแค่ตั้งความหวังเล็ก ๆ กับลูกชายหัวรั้นซึ่งเขาก็ตอบกลับมาไม่ผิดไปจากที่คาดหมาย
“มันไม่ใช่ความตั้งใจของผมอีกแล้วครับแม่” ฮอฟมันน์ยักไหล่ก่อนแววตาจะแปรเปลี่ยนไปเป็นดุดัน
”ผมตั้งใจจะทำสิ่งที่สำคัญสำหรับ เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป...นั่นคือการกลับมาสะสางปัญหาของบริษัท ไม่ใช่ปล่อยให้มันล่องลอยเท้งเต้งเพราะความไม่รับผิดชอบของพ่อ!”
“แม็กซ์...ลูกน่าจะรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไปไกลเกินกว่าจะกู่มันกลับมาได้อีก”
“แต่ไม่ใช่สำหรับผม”
ร่างสูงดึงมือเรียวบางของมารดามากอบกุมไว้ก่อนยกขึ้นแนบริมฝีปากหนาได้รูปแผ่วเบา
“ผมเป็นทหารนะครับแม่ ทหารไม่เคยรู้จักคำว่าย่อท้อและสิ้นหวัง เราเรียนรู้ที่จะอดทนและทำยังไงถึงจะอยู่กับสถานการณ์ที่เลวร้ายชนิดที่คนธรรมดาทั่วไปต้านทานไม่ไหวได้”
เสียงพูดคุยด้านนอกทำให้เธอรู้ว่ากานต์นทีเพิ่งกลับเข้ามา ช่างโชคดีนักที่เขาไม่เห็นสภาพของเธอในตอนนี้ แต่...เธอเป็นอะไร อาการวิงเวียน คลื่นเหียนที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานตอนนี้เริ่มถี่ขึ้นจนน่าสงสัย หากหญิงสาวก็ไม่มีเวลาคิดนอกจากรีบเปิดประตูออกไปพบหน้าผู้จัดการกับแขกคนสำคัญซึ่งอยู่ในชุดสูทดูดีดังเดิม“คุณบุษราคัม ต้องขอโทษทีที่ปล่อยให้คุณอยู่ต้อนรับคุณฮอฟมันน์คนเดียว ผมต้องลงไปจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง เกรงว่าเดี๋ยวจะไม่เป็นไปตามคุณฮอฟมันน์ต้องการ”กานต์นทีพูดเสียงแจ่มชัด หากประชาสัมพันธ์ของเขากลับพยักหน้ารับและเพียงเสยผมเบา ๆ ถ้าเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้าเธอคงถูกไล่ออกเสียวันนี้“ไม่เป็นไรหรอกครับ อย่าซีเรียสมากเลย” ฮอฟมันน์กล่าวเสียงเรียบก่อนทิ้งตัวลงนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ที่เขาใช้เป็นสนามโรมรันบทพิศวาสแบบเร่งร้อนเมื่อครู่ บุษราคัมแก้มแดงปลั่งทว่ามีเขาเท่านั้นที่สังเกตเห็น“ถ้าคุณฮอฟมันน์ต้องการอะไรนอกเหนือจากนี้ก็บอกกันได้นะครับ”กานต์นทียืนยิ้มกว้างขณะมองเจ้าของร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดสูทกำลังรินน้ำสีแดงเข้มจากขวดไวน์ชั้นดีลงในแก้ว ผู้ชายอะไรทั้งหล่อเหลาบึกบึนแถมรวยระยับแต่กลับโสดสนิท“
ร่างแน่งน้อยราวถูกกระชากขึ้นไปยังที่สูงเมื่อฮฟมันน์เริ่มขยับกายแกร่งไปพร้อม ๆ กับการโอ้โลมเพื่อช่วยเธอคลายความเจ็บปวด บุษราคัมกดกลั้นเสียงตัวเองไม่ได้สักครั้งเมื่อเขาส่งตัวตนเข้าไปและขยับมันออกอย่างไม่คิดระวัง เขาไม่ได้ป้องกันตัวเองอย่างเคย ละเลยไม่อยากให้มีสิ่งใดขวางกั้น แน่นอนว่าอดีตนาวิกโยธินหนุ่มต้องการให้เป็นดังเช่นทุกครั้งที่การประสานสนิทแน่นแบบกายถึงกาย“บีน่า...อา...คุณยังแน่นดีเหลือเกิน”ร่างสูงหลุดเสียงครางเมื่อความอ่อนนุ่มที่โอบล้อมบีบรัดจนเขาแทบจะระเบิด การที่ไม่ได้เห็นหน้าแม้จากกันเป็นเวลาไม่ถึงเดือนทำให้เขาหงุดหงิดงุ่นง่านเหมือนคนสมองมีปัญหา นี่เขาคิดถึงบุษราคัมมากขนาดที่อยากกระโจนใส่เมื่อพบหน้าตั้งแต่วินาทีแรก“แม็กซ์...แม็กซ์คะ...อ๊า”ร่างเล็กบอบบางแอ่นทรวงสวยขึ้นรับเรียวลิ้นที่โลมไล้อยู่บนยอดโดกเมนแดงกล่ำ หญิงสาวแทบขาดใจราวคลื่นร้อนนับหมื่นระลอกหมุนเกลียวบนเรือนร่างที่สั่นไหวไปตามแรงขยับโยก ความสุขกระสันเข้ามาแทนที่ความลังเลไม่แน่ใจ มันกำลังกร่อนกัดกายเธอให้แตกออกเป็นเสี่ยง บุษราคัมลืมไปแล้วว่ากานต์นทีอาจกลับเข้ามา หากเธอก็ไม่เห็นเขา รับรู้ก็แต่ความร้อนเร่าที่กำลังทว
เขายังคงร้อนแรงและทุกสัมผัสก็ยังเป็นที่จดจำของบุษราคัม นี่ไม่ใช่การข่มขืนซึ่งเธอก็รู้ดี ชั่วครู่อาการขมวดเกร็งของร่างกายจากการแข็งขืนก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนตาม ทว่าเสี้ยวหนึ่งเธอยังคงตื่นเต้น กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเข้ามาเห็นร่างงามที่เสื้อเชิ้ตถูกแยกออกกว้างและกระโปรงถูกรั้งขึ้นมาถึงสะโพกผายกำลังนอนระทดระทวยอยู่ใต้ร่างสูงใหญ่ที่กอดก่ายไม่ยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เขาคงไม่รู้ว่าเธอเจ็บปวดแม้เสียวซ่านทุกครั้งที่เจ้าของเรือนกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำปลุกปั่นหญิงสาวด้วยริมฝีปากอุ่น ลิ้นชื้นและมือสากหนาที่กำลังเลื่อนลงมาค่อย ๆ สอดลึกเข้าไปใต้อันเดอร์แวร์“แม็กซ์...หยุดเถอะค่ะ ฉันกลัวใครจะมาเห็นเข้า”“ผมหยุดไม่ได้ บีน่า คุณก็รู้...คุณไม่คิดถึงมันบ้างเลยหรือ”“ฉัน...ฉัน...” บุษราคัมอยากบอกเขาให้เสียงดังกว่ากระซิบ ว่าเธอรอคอยสัมผัสนี้เสมอ หากเขาไม่เห็นว่าเธอเป็นหญิงปลิ้นปล้อน หญิงสาวถูกล่วงล้ำอีกครั้งอย่างล้ำลึกจากปลายนิ้วแกร่งที่แทรกผ่านกลีบดอกไม้บอบบางชุมฉ่ำเข้าไปถึงชั้นในของหลืบถ้ำที่ยังคับแคบ มันบีบรัดตลอดเวลา ฮอฟมันน์กระตุกให้เลือดในกายสาวฉีดพล่าน แล้วเธอก็ยินยอมเป็นเชลยหัวใจให้เขาลงทัณฑ
“ผมไม่เชื่อคุณหรอก บีน่า...คุณแกล้งทำดีให้ผมตายใจ พอคุณเจอคู่หมั้นของคุณที่ไมแอมี่ก็ถึงกลับต้องรีบหนีกลับมาที่เมืองไทย คุณอาจทำตามแผนที่วาไว้สำเร็จ แต่คุณก็ยังรู้จักฮอฟมันน์คนนี้น้อยไป”“แม็กซ์...ไม่ว่าจะยังไงคุณก็ยังเป็นคนที่ไม่มีหตุผล คุณมาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่”“ผมจะเอาคืน!” ฮอฟมันน์คำรามเสียงกร้าวขณะล้วงฝ่ามือหนาเข้าไปใต้ชายเสื้อผ้าไหมเนื้อลื่น ชายหนุ่มถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของล้วงลึกเข้าไปในบราเซียลูกไม้ บีบเคล้นนวลเนื้ออวบหยุ่นรุนแรงด้วยอารมณ์ดิบเถื่อน“แม็กซ์! ฉันเจ็บนะคะ ปล่อย!” บุษราคัมบิดกายเร่าเมื่อถูกเขาคุกคาม เธออาจคิดถึงและปรารถนาอ้อมกอดของฮอฟมันน์ หากก็ไม่ต้องการความหยาบร้าย อดีตนาวิกโยธินหนุ่มไม่ยอมฟังเสียง เขาปิดปากเธอไว้ด้วยการแทรกลิ้นเข้าไปลึก ร่างเล็กบอบบางเจ็บระบมไปหมดเมื่อร่างสูงใหญ่ปลดปล่อยปิศาจร้ายครอบงำทุกอย่าง จูบนั้นทั้งเร่าร้อนรุนแรงจนเธอหายใจแทบไม่ทัน มือไม้ของเขาที่ครอบครองปทุมถันล้วนสร้างความปวดร้าวเกินจะทานทน“คนบ้า!” หญิงสาวร้องออกมาพร้อมทั้งจิกเล็บลงบนต้นแขนหนาภายใต้สูทเนื้อดีแรง ๆ หวังจะเรียกสติคนหยาบเถื่อนให้กลับคืน แต่ยิ่งทำเหมือนยิ่งยั่วยุให้มาเฟีย





