บทที่ 21

“ปกติ...ทุกคืนตอนตีหนึ่งผมต้องตื่นขึ้นมาเพื่อฝึกวิ่งและกลั้นหายใจอยู่ใต้น้ำลึก แต่วันนี้ผมช้าไปสองชั่วโมง”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเบาลงขณะหญิงสาวเบือนหน้าออกไปยังเวิ้งน้ำสีเงินระยับ หากแต่ท่าทีไม่ใส่ใจก็เป็นสิ่งรบกวนเขาไม่น้อย ใช่...เขาตื่นขึ้นมาตอนตีสามแม้ยังปวดมึนในหัวเพราะฤทธิ์เบียร์หากแต่ก็จำเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้ดี มันยังติดอยู่ในความรู้สึกและทำลายสมาธิการฝึกหนักที่ทำอยู่เป็นประจำแม้มิได้เป็นหนึ่งในซีลทีมซิกซ์ เขาคิดถึงเรือนร่างงดงามและความบริสุทธิ์ที่ได้ครอบครองเมื่อราตรีที่กำลังจะล่วงผ่านแม้รู้ว่าบุษราคัมอาจไม่อยากจดจำมันอีก

“ไม่เห็นเกี่ยวกับฉันนี่คะ ฉันจะกลับไปที่บ้าน”

“แต่คุณจำเป็นต้องรู้ไว้!”

ฮอฟมันน์คว้าข้อมมือบางไว้ก่อนที่บุษราคัมจะหันหลังให้ทว่าหญิงสาวหันขวับมามองด้วยประกายตากล้าแข็ง

“ยังมีอะไรที่ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับเกาะที่เหมือนคุกนี่อย่างนั้นหรือคะ! มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้อีกบ้างนอกจากผู้ชายโหดร้ายคนหนึ่งล่อลวงผู้หญิงมาข่มขืน หรือว่ามีกับดักสัตว์ป่าอยู่ที่นี่ หรือว่ามี...”

“บีน่า!”

ร่างสูงใหญ่แทรกขึ้นเสียงดุก่อนรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้ บุษราคัมตัวสั่นเทิ้มด้วยกลัวว่าเขาจะสั่งสอนที่เธอท้าทายอีกคำรบ

“เรื่องอื่นให้มันอยู่ในจินตนาการของคุณเถอะ บีน่า! แต่สิ่งที่คุณต้องรู้ว่ามันมีอยู่จริงคือ ไดโอนีไม่ใช่สวนดอกไม้ที่คุณจะเดินเล่นอย่างสบายได้ตามใจชอบ ครั้งหนึ่งที่นี่เคยเป็นจุดนัดพบของหน่วยซีลที่ผมสังกัด เราใช้มันเป็นที่ประชุมลับและคลังเก็บอาวุธ น้ำทะเลที่คุณเห็นว่ามันสวยใสน่ะข้างใต้มีหลุมยุบของถ้ำนอกชายฝั่ง ดีไม่ดีแค่คุณว่ายเข้าใกล้ก็อาจจะถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำขึ้นลงรุนแรง แม้แต่บนเกาะนี้ก็มีถ้ำใต้น้ำที่ผมกับสมาชิกในทีมยังสำรวจไม่หมด มันยิ่งกว่ายอดเขาเอเวอร์เรสต์กับยอดเคทู และในป่านั่น...”

หญิงสาวค่อย ๆ หันไปอย่างหวั่นหวาดตามคำพูดที่เจ้าของแขนแกร่งราวคีมเหล็กบอกเล่า

“ผมไม่รู้ว่ามีใครทำกับระเบิดฝังไว้ที่ไหนบ้างรอบเกาะนี่นอกจากจะใช้อุปกรณ์ตรวจจับจากในบ้านหลังนั้น อย่าว่าแต่คุณเลย บีน่า แม้แต่บอดี้การ์ดของผมก็ไม่มีใครเดินเพ่นพ่านถ้าไม่แน่ใจจริง ๆ “

“ก็ไม่เห็นจำเป็นที่คุณต้องบอกให้ฉันรู้!”

บุษราคัมเถียงกลับปากคอสั่น ร่างแน่งน้อยในอ้อมแขนคนตัวใหญ่แค่นยิ้มเยาะ

“ไหนว่าคุณอยากแก้แค้นพี่อิงยังไงล่ะคะ แค่ให้ฉันเดินเข้าไปในป่านั่นหรือเอาฉันไปปล่อยไว้นอกชายฝั่งของเกาะนี้ ฮอฟมันน์ แม็คเคลนจะได้เป็นผู้บริสุทธิ์ มือของคุณจะได้ไม่ต้องเปรอะเปื้อนคราบเลือดของคนที่คุณเกลียดชัง!”

“บีน่า...”

ชายหนุ่มเป็นฝ่ายสะอึกกับถ้อยวาจาประชดประชันจากหัวใจดวงนั้นที่กำลังร้องไห้ ให้ตายเถอะ!...เขาไม่เคยอ่อนไหวกับอะไรแต่กลับต้องเป็นบื้อใบ้พูดกับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในอ้อมแขนไม่ออก

“ปล่อยฉันได้แล้ว...ฉันจะกลับไปที่บ้าน...แม็กซ์!”

บุษราคัมร้องได้แค่นั้นก็ถูกฮอฟมันน์ประกบปิดปากอิ่มแทนการโต้เถียง เขาใช้กฎเดิมกับเธออีก อยากจูบที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้เพื่อแก้แค้นกลับและสั่งสอนให้เธอหลาบจำ ไม่มีอะไรทำให้เขาละอายใจโดยเฉพาะความสำนึกได้ในสิ่งที่เขาพรากมันไปจากเธอ

“อืม...อือ”

 เสียงหวานดังลึกในลำคอพร้อม ๆ กับที่ร่างอรชรเริ่มอ่อนยวบอีกครั้ง พอตอบโต้กลับไปไม่ได้ร่างกายก็พาลจะเอนเอียงไปตามสัมผัสนั่น รสลึกล้ำจากลิ้นหนาทว่าฉ่ำหวานที่ดุนดันพลิกพลิ้วไปทั่วในโพรงปาก แม้แต่ร่างสูงใหญ่ก็แทบจะทนไม่ไหวอยากครอบครองเธออีกครั้งบนหาดทรายใต้ละอองจันทร์ที่กำลังจะลาลับ

“แม็กซ์! ปล่อยฉันนะ...ฉันเกลียดคุณ!”

พอฮอฟมันน์ถอนเรียวปากร้อนบุษราคัมจึงเรียกสติคืนกลับในทันใด คำพูดว่า เกลียด ที่ย้ำเตือนซ้ำ ๆ ทำให้ชายหนุ่มเริ่มนึกอะไรขึ้นมาได้

“บีน่า...ถึงจะเกลียดผมยังไง คุณก็กลับไปหาผู้ชายคนนั้นไม่ได้อีกแล้ว!”

“ผู้ชายคนนั้น...” หญิงสาวทวนคำก่อนเงยขึ้นมองเจ้าของใบหน้าทรงเสน่ห์ที่รัดรึงเธอไว้แน่น

“คู่หมั้นของคุณ คุณคงคิดถึงเขามากจนแทบทนไม่ไหว”

ไม่รู้ทำไมเขาจึงเอ่ยในสิ่งที่ค้านกับหัวใจตัวเอง มีสำนึกบางอย่างเริ่มวิ่งพล่านในความคิดและเขากำลังปฏิเสธว่ามันไม่ใช่ความ หวงแหน

“จริงสินะ” บุษราคัมน้ำตาซึม “ฉันคิดถึงคู่หมั้นที่อยู่เมืองไทยจนทนแทบไม่ไหวอย่างคุณว่า”

หญิงสาวกล่าวทั้งน้ำตาก่อนที่แสงแรกอันอบอุ่นเริ่มพาดผ่านเข้ามาแทนที่ละอองความมืดซึ่งค่อยจางหายไป แม้บรรยากาศยังตึงเครียดทว่าชายหนุ่มก็ยินยอมคลายวงแขนให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ แต่กระนั้นแล้วบุษราคัมก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยแววตาที่เริ่มเย็นชาคู่นั้น