บทที่ 8

 ทุกอย่างราวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีแต่เสียงดังอยู่ในลำคอหญิงสาวที่พยายามเช่นไรก็ขัดขืนเขาได้ไม่สำเร็จ บุษราคัมใจเต้นระส่ำด้วยไม่เคยลิ้มรสหรือแลกสัมผัสชิวหากับใคร ฮอฟมันน์เป็นคนแรกที่หยาบร้ายซ้ำยังทำในสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยรุกล้ำจนเธอหวั่นหวามไปหมดเช่นนี้ ร่างสาวรับรู้ความแปลกใหม่นั้นอีกชัวครู่ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเลื่อนออกไปหลงเหลือร่องรอยความกักขฬะเอาไว้บนกลีบปากบวมเจ่อ

“คุณ...”

พอดึงสติกลับมาได้บุษราคัมก็สะอื้นไห้และกัดริมฝีปากไว้แน่น และในเวลาเดียวกันชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งเมื่อความสะใจกลับกลายเป็นความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวอยู่ใต้จิตสำนึก

ไม่...เขาจะทำผิดต่อความตั้งใจของตัวเองไม่ได้ ถึงร่างนุ่มที่ชิดใกล้จะเย้ายวนแค่ไหนแต่เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือบำบัดแค้น ในเมื่อพี่สาวของบุษราคัมร้ายกาจขนาดทำให้พ่อเขาลุมหลงจนละทิ้งบริษัทได้หนำซ้ำยังทำให้แม่เขาเสียใจจนต้องหลีกลี้ไปอยู่เยอรมัน ก็ไม่ควรมีคำว่าปราณีสำหรับเชลย

“มานี่!” สีหน้าของฮอฟมันน์เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนกระชากแขนบุษราคัมให้ตามเขาไป

“ไปไหน...คุณจะพาฉันไปไหน!”

“คุณต้องโดนลงโทษซะบ้างเพราะไม่ยอมเชื่อฟังและที่สำคัญ...คุณกล้าขัดขืนคำสั่งของผม!”

“คุณล่อลวงฉันมาที่นี่แล้วยังจะคิดทำอะไรกับฉันอีก คุณแม็คเคลน!”

“เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า...คุณเต็มใจเดินทางมาหาผมเองนะ ไม่ได้ถูกล่อลวงหรือบังคับนับตั้งแต่ก้าวแรกที่คุณขึ้นเครื่องบินมาจากเมืองไทยแล้วยาหยี”

“หยุดเรียกฉันว่ายาหยีนะ! ฉันชื่อบุษราคัม ฉันไม่ใช่ยาหยีอะไรของคุณ”

“ก็ชื่อคุณเรียกยาก จะให้ผมเรียกว่าอะไร”

ฮอฟมันน์พูดพลางกระชากลากถูร่างบอบบางจนใกล้พ้นดงไม้ออกไปยังชายหาด

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเรียกคุณว่า บีน่า...และขอเตือนคุณเลยนะว่าอย่ามาอวดดีอวดเก่งที่นี่ เกาะไดโอนีอยู่ในเขตน้ำลึก อย่าทำอะไรโง่ ๆ เพราะคุณอาจจะเอาชีวิตไปทิ้งในทะเลได้ทุกเวลา!”

“โอ้ย! คนบ้า!” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อเขาทิ้งน้ำเสียงหนักก่อนเหวี่ยงร่างอ้อนแอ้นลงไปเกลือกกลิ้งบนพื้นทราย ดวงตาคู่งามจับจ้องใบหน้าของฮอฟมันน์ด้วยความคั่งแค้น คนอะไรไม่มีน้ำใจซ้ำยังชอบใช้ความรุนแรงจนเธอเจ็บไปหมดทั้งตัว

“คุณแม็คเคลน ถ้าคุณเคยเป็นทหารก็ต้องรู้จักให้เกียรติผู้หญิงบ้าง ไม่ใช่มาข่มเหงรังแกกันแบบนี้”

“แค่นี้ไม่ถึงตายหรอก! ไม่อย่างนั้นคุณก็คงไม่กล้าปากดีกับผมไม่หยุดหย่อน รู้ไว้ด้วยว่าไม่เคยมีใครมาอวดเก่งกับผม ไม่เคยมีใครเถียงผมอย่างคุณ!”

“ฉันไม่ได้แค่กล้าเถียงคุณหรอกนะ แต่ฉันจะทำให้คุณหายคลั่งแบบนี้ไง!”

พูดจบมือบางที่กำทรายไว้ก็สาดใส่ใบหน้าของฮอฟมันน์เต็มแรง

“โอ้ย!”

คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายร้องออกมาบ้างเมื่อเม็ดทรายหยาบกระเด็นเข้าตาก่อนเขาจะขยี้มันออกและเห็นว่าแม่สาวไทยจอมพยศวิ่งตรงไปยังน้ำทะเลเบื้องหน้า ร่างสูงใหญ่ปัดทรายบนหน้าอกและเช็ดบนริมฝีปากหนาด้วยอารมณ์ข้นคลั่ก

“บีน่า...คุณได้เจอกับผมแน่!”

 ฮอฟมันน์คำรามกับตัวเองก่อนวิ่งตามร่างบางลงไปในน้ำทะเล เพียงไม่กี่ก้าวร่างสูงใหญ่ก็วิ่งไปถึงและความชำนาญจากการฝึกในน้ำมาอย่างหนักทำให้นายทหารอย่างเขาไม่ยี่หระต่อกระแสน้ำที่เริ่มหลากแรง หากแต่บุษราคัมเองที่ว่ายออกไปไม่ถึงไหนก็ถูกกระชากไหล่เอาไว้จนต้องร้องออกมาลั่น

“ไม่! ปปล่อยฉันนะ! ปล่อยฉัน...ฉันจะกลับ...บ้าน”

เสียงกรีดแหลมขาดเป็นห้วง ๆ เพราะกลืนน้ำเค็มเข้าไปหลายอึกขณะรู้สึกว่าเอวบางถูกแขนแกร่งโอบรัดไว้จากข้างหลังก่อนถูกดึงกลับเข้าหาฝั่ง ร่างเล็กพยายามดีดดิ้นแม้รู้ว่าความพยายามนั้นมีแต่จะทำให้สิ้นหวัง เพียงครู่คนตัวโตก็ยกร่างอ้อนแอ้นเปียกโชกขึ้นพาดบนบ่าเหมือนเธอเป็นเด็กตัวเล็กที่เพียรตะกายดีดดิ้น

“ปล่อยนะ! ไอ้คนบ้าโรคจิต ถ้าออกไปจากที่นี่ได้ฉันจะบอกให้ตำรวจบาฮามาสมาจัดการกับคุณ!”

“คุณนั่นแหละหยุดคลั่งซะที!”

ฮอฟมันน์ตวาดพร้อมกับวางร่างอรชรลงบนชายหาดที่น้ำทะเลยังซัดถึงก่อนกดหัวไหล่ให้บุษราคัมนอนราบอยู่ใต้ร่าง ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนไปด้วยทรายและคราบน้ำเค็มอย่างเกรี้ยวโกรธ

“เรียกผมว่าแม็กซ์! ถ้าขืนยังว่าผมเป็นไอ้บ้าโรคจิตจะเอาคุณไปลอยทะเลให้พวกไอ้หลามมารุมทึ้ง!”

ดูเหมือนคำขู่ที่ดังก้องจะได้ผล บุษราคัมมีทีท่าสงบลงแต่ยังคงไม่หยุดร่ำไห้

“เอาเลย” หญิงสาวกล่าวออกมาด้วยเสียงแห้งโหย “อยากจะทำอะไรฉันก็ทำเลย ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่...ฉันเกลียดคุณ แม็กซ์...ได้ยินมั้ยว่า ฉันเกลียดคุณ”

“อย่าท้าทายผมนะ บีน่า...บีน่า”

 ฮอฟมันน์รั้งร่างบางขึ้นมาหวังจะให้บทเรียนอันเจ็บแสบทว่าเขากลับรับรู้ถึงความโรยแรงของหญิงสาวที่กำลังอ่อนระทดระทวยในอ้อมแขน