บทที่ 9

“คงจะแกล้งทำมารยาเพื่อหาทางหนีไปอีก ผมไม่เชื่อคุณหรอก บีน่า”

ร่างสูงใหญ่ที่เปียกปอนไม่แพ้กันมองร่างที่คอพับคออ่อนจนใบหน้าหวานซุกซบลงกับอกกว้างด้วยลมหายใจรินรวย

“บีน่า...บี...”

ฮอฟมันน์เรียกชื่อนั้นซ้ำ ๆ สลับกับการตบแก้มซีดของคนในอ้อมกอดเบา ๆ ทว่าก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มนึกในใจว่าครั้งนี้เธอคงไม่ได้แสร้งทำแต่คงเหนื่อยล้าจนร่างกายไม่อาจทานทนได้จริง ๆ ผู้หญิงก็เท่านี้...พอพยศจนหมดแรงก็เป็นลม

 ทว่าในความคิดแค้นกลับผสมปนเปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก ฮอฟมันน์ยังไม่ยอมขยับตัวหากแต่พินิจเจ้าของร่างเล็กซึ่งเขาจับศีรษะของเธอพาดไว้บนท่อนแขนข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตลุกวาวพราวพรายดุจนางแมวป่าบนใบหน้าที่แหงนหงายบัดนี้ปิดสนิท เห็นแต่แพขนตางอนโค้งขยับถี่ ๆ และลมหายใจอ่อนเบาราวกับเหนื่อยล้าเต็มที่

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องอยู่บนแก้มเนียนใสกระทั่งหยุดลงบนกลีบปากที่เขาล่วงล้ำเข้าไปอย่างอุกอาจเมื่อครู่ ชั่วแวบของความแข็งกร้าวเขากลับนึกถึงสัมผัสอันนุ่มนวลและรสล้ำฉ่ำหวานที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันแทรกลึกลงไปในหลืบของความรู้สึก

 ทว่าเธอกลับสนองตอบอย่างสะเปะสะปะ บุษราคัมทำราวกับว่าไม่เคยสัมผัสปลายลิ้นของผู้ชายคนไหนมาเลยแม้สักครั้ง ความนึกคิดบางอย่างทำให้เขาอยากจูบกลีบปากนุ่มดุจกำมะหยี่นี้อีกครั้ง ความนึกคิดที่ร้อนรุ่มทำให้เขาอยากดึงเนื้อผ้าชื่นบางออกจากเรือนร่างอรชรในอ้อมแขน และก่อนที่ความคิดจะกระโจนออกไปถึงไหนต่อไหนชายหนุ่มก็ต้องหักใจอุ้มร่างเล็กที่สลบไปแล้วกลับบ้านพัก

เป็นเวลานานหลายชั่วโมงที่ร่างแน่งน้อยหลับใหลอยู่ใต้ผ้านวมบนฟูกอุ่นหนา กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาเริ่มกระตุ้นความรู้สึกให้ตื่นตัวเต็มที่อีกครั้ง

“อืม...อือ...”

บุษราคัมครางลึกอยู่ในลำคอแห้งผาก หญิงสาวรับรู้ถึงแสงสว่างเลือนรางก่อนลืมตาขึ้นมองเพดานและเลื่อนไปยังนอกบานกระจกเพื่อพบกับทิวทัศน์ซึ่งเธอไม่ปรารถนาจะได้เห็น

เธอยังอยู่บนเกาะไดโอนี...สวรรค์ที่แท้แล้วคืออเวจีตลอดกาล ดวงตาคู่สวยปิดลงด้วยไม่อยากรับรู้ภาพที่กำลังทิ่มแทงความรู้สึก แต่แล้วเสียงห้าวกังวานกลับปลุกให้เธอเปิดเปลือกตาขึ้นเพื่อรับรู้ว่า เขา ก็ยังอยู่ที่นี่

“ตื่นแล้วหรือ...บีน่า”

บุษราคัมเหลือบแลร่างสูงใหญ่ภายใต้กางเกงเดนิมสีซีดเพียงตัวเดียวที่หย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ผู้ชายคนนี้หล่ออย่างร้ายกาจหากก็ไม่ต่างจากมัจจุราชสูบวิญญษณให้ด่าวดิ้น หญิงสาวแสร้งทำเป็นไม่สนใจด้วยการมองไปทางอื่น ทว่าชั่วครู่ก็รู้สึกถึงความผิดปกติบนเนื้อตัวก่อนก้มลงมองไหล่และอกขาวอวบอิ่มซึ่งเมื่อล้วงมือกลับเข้าไปใต้ผ้าห่มก็สัมผัสได้ถึงผิวอันเปล่าเปลือยทุกอณู

“นี่...คุณ!”

 ร่างเล็กผุดลุกขึ้นทั้งที่กุมผ้าไว้แนบอกเพื่อปกปิดเนินเนื้อกลึงกลมหากก็มิอาจปกปิดไหล่เปลือยขาวเนียนที่โผล่พ้นผ้านวมออกมาได้ บุษราคัมหายใจหอบขณะจ้องหน้าฮอฟมันน์ด้วยแววตาอันเจ็บปวด

“นี่คุณทำอะไรฉัน! แม็กซ์ คุณทำอะไรกับตัวฉันบอกมานะ!”

“ผมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณ” ชายหนุ่มตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ “ไม่สิ...ผมถอดชุดของคุณออกเพราะมันเปียกตอนคุณสลบ”

“ใครอนุญาตให้คุณทำแบบนี้! คุณมันชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิง คนเลว!”

“หรือคุณอยากจะอยู่ในชุดเปียก ๆ นั่น! อยากเป็นปอดบวมตายรึยังไง!”

ชายหนุ่มตวาดกลับและคว้าข้อมือบางที่กำหมัดทุบเขาเป็นพัลวันเอาไว้ ทว่านัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างส่องประกายวับวามอยู่บนนิ้วนางที่มือข้างซ้ายของสาวไทยจอมพยศและมันทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่

“บีน่า...นี่คุณมีคู่หมั้นแล้ว...อย่างนั้นหรือ?”

บทที่ 3 ทางเลือกของเชลย

เขายังถามเธอเสียงเข้มทำให้บุษราคัมหยุดชะงักก่อนนึกอะไรขึ้นได้และโพล่งออกไปโดยไม่ต้องคิด

“ใช่!...ฉันมีคู่หมั้นแล้ว เขาอยู่เมืองไทย รู้อย่างนี้แล้วคุณจะปล่อยฉันไปใช่มั้ย?”

น้ำเสียงในตอนท้ายเจือไว้ด้วยความวิงวอน แต่แล้วประตูความหวังของหญิงสาวต้องถูกปิดตายลงอีกหนเมื่อแววตาของฮอฟมันน์เปลี่ยนไปพร้อมกับบีบข้อมือบางแน่นขึ้นกว่าเดิม

“แบบนี้สิยิ่งดี คุณจะได้รู้ซะบ้างว่าเวลาถูกพรากจากคนที่ตัวเองรักแล้วจะรู้สึกยังไง!”

“แม็กซ์! คุณมันไร้มนุษยธรรม!”