LOGINShare
บทที่ 7
Last Updated:
2026-01-02 13:51:28“บุษราคัม!”
เสียงคำรามที่ลั่นขึ้นเบื้องหลังทำให้ร่างบอบบางชะงักอีกครั้งขณะปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างซึ่งเธอเห็นว่าสูงจากพื้นด้านล่างไม่มากนัก
“คุณไม่มีวันหนีผมพ้น! ไม่มีวันหนีไปจากไดโอนีของผมได้!”
บุษราคัมไม่สนใจคำคาดโทษที่กังวานก้อง หญิงสาวตัดสินใจกระโดดลงไปบนพื้นทรายก่อนรีบลุกขึ้นและตั้งหน้าออกวิ่ง เธอหวังว่าจะได้เห็นเครื่องบินลำนั้นจอดอยู่ที่เดิม แต่แล้วกลับเห็นเพียงแนวหาดทรายว่างเปล่าทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด เธอควรจะไปที่ใด...หญิงสาวมืดมนไปหมดทั้งที่แสงแดดแผดกล้า และแล้วร่างบางก็วิ่งตัวปลิวเข้าไปในป่ารกเรื้อริมชายหาด
บุษราคัมวิ่งลัดเลาะไปตามทางเต็มไปด้วยรากอากาศของไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินทรายอย่างทุลักทุเลโดยไม่ยอมเหลียวหลังกระทั่งรู้สึกว่าไกลห่างออกมาจาก ที่นั่น มากแล้ว ร่างแน่งน้อยวิ่งหอบแฮกถึงใต้พงไม้ใหญ่ก่อนหันกลับไปเห็นว่าไม่มีใครตามมาก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงโคนไม้และเริ่มร้องไห้กับความโชคร้ายที่ไม่เคยคาดคิด
“พี่อิง...พี่อิงไปทำอะไรให้เขาเจ็บแค้นถึงมาทำกับบุษแบบนี้”
บุษราคัมรำพึงกับตัวเองขณะปาดน้ำตาที่หยดไหลผสมเหงื่อกาฬและเม็ดทรายเปรอะเปื้อนด้วยความเหน็ดเหนื่อย หญิงสาวยกมือขึ้นกุมบนหน้าอกข้างซ้ายรู้สึกถึงเสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เสี้ยวหนึ่งของสำนึกแห่งความหวาดหวั่นใบหน้าของบิดาก็แวบเข้ามาในความคิด
“พ่อขา...พ่อช่วยบุษด้วย บุษกลัวเหลือเกิน”
ร่างอรชรยกมือข้างซ้ายขึ้นมองแหวนทองเหลืองบนนิ้วนางพลางหลั่งน้ำตา ถ้าผู้ชายคนนั้นตามมาเจออาจฆ่าเธอทิ้งเสียก็เป็นได้ หญิงสาวยังนึกเห็นแววตาแค้นเคียดของมัจจุราชในคราบบุรุษรูปงามปานเทพ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเธอจะไม่มีวันให้เขาจับได้ จะไม่กลับไปที่บ้านหลังนั้น จะไม่...
“หนีมาได้ไกลแค่นี้เองหรือ ยาหยี”
เสียงห้าวดุดันกระชากบุษราคัมจากความสับสน หญิงสาวเบิกตาโพลงเพราะยังไม่ทันหายเหนื่อยมัจจุราชที่เธอนึกถึงก็ตามมาทันจนได้ เธอได้ยินเสียงฝ่าเท้าหนักใกล้เข้ามาและเร็วเท่าความคิดที่ร่างบางลุกขึ้นหันไปเผชิญหน้าพร้อมกับคว้าท่อนไม้ไว้ในมือมั่น
“อย่าเข้ามานะ! ถ้าเข้ามาคุณเจ็บตัวแน่!”
บุษราคัมขู่ฟ่อแต่น้ำเสียงสั่นเครือที่ไม่มั่นคงพอกลับจุดรอยยิ้มเหยียดบนใบหน้าหล่อเหลา
“คิดว่าของเด็กเล่นแค่นี้จะทำอะไรผมได้ ถ้าไม่ยอมกลับไปกับผมแต่โดยดีคุณนั่นแหละที่จะเจ็บตัว”
“ฉันไม่มีวันทำตามคำสั่งของคนบ้าโรคจิตอย่างคุณ! ฉันจะไม่กลับไปที่นั่น ฉันอยากกลับบ้านของฉัน ได้ยินมั้ย...ไอ้คนบ้า ฉันจะกลับบ้าน!”
“ผมก็ทำตามที่คุณร้องขอไม่ได้เหมือนกัน! คิดว่ามาถึงที่นี่แล้วจะกลับบ้านมันไม่ง่ายไปหน่อยหรือยาหยี”
“ฉันไม่รู้ว่าคุณทำแบบนี้ทำไม คุณแม็คเคลน...ในเมื่อคุณมีเงินมากพอจะหาผู้หญิงมาอยู่ด้วยได้ก็ไม่จำเป็นต้องกักขังฉันไว้ที่นี่ ขอร้องเถอะกรุณาปล่อยฉันไป คุณอยากได้อะไรฉันจะคุยกับพี่สาวให้ก็ได้...ได้โปรด”
“ผมบอกไปแล้วยังไงว่าสิ่งที่ผมอยากได้...คือคุณ!”
“ว้าย!!” หญิงสาวกรีดร้องลั่นเมื่อเสียท่าให้บุรุษร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวตอนไหนไม่รู้ได้ ฮอฟมันน์บิดข้อมือบางจนท่อนไม้ร่วงหล่นบนพื้น อดีตนักรบหน่วยซีลใช้ความชำนาญจับร่างอรชรให้อยู่ในท่ามือไพล่หลังแล้วดันเอวอ้อนแอ้นจนอกอิ่มใต้เสื้อเชิ้ตชื้นเหงื่อเบียดกับอกกว้าง บุษราคัมร้องไม่ออกเมื่อเขาก้มหน้าลงมาหาเกือบชิด
“พวกทหารเวลาอยู่ในสนามรบต้องพึงสังวรตัวเองไว้เสมอ ว่าถ้าเราไม่ฆ่า เราก็จะถูกศัตรูฆ่า เพราะฉะนั้นเวลาพบข้าศึกเราต้องลงมือทันที ไม่คิดมากหรือลังเลอย่างที่คุณเป็น!”
“แล้วทหารมีกฎห้ามทำร้ายคนที่อ่อนแอไม่มีทางสู้หรือเปล่าล่ะ คุณแม็คเคลน!”
“นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด! ความอ่อนแอที่ไม่น่าไว้ใจคือผู้หญิง ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่กล้าตอบโต้ผมอย่างเมื่อครู่”
“สมน้ำหน้า!”
“คุณว่าอะไรนะ!”
ใบหน้าคร้ามคมเป็นสีเข้มจัดเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมลดราวาศอก บุษราคัมเชิดหน้าเหยียดปากใส่เขาบ้างทั้งที่ร่างเล็กถูกตรึงในอ้อมแขนทรงพลังแนน่นแนบ
“ฉันก็สมน้ำหน้าคุณยังไง ถ้ามีปืนในมือฉันจะยิงคนบ้าโรคจิตอย่างคุณให้ตายจะได้ไม่ต้องไปทำร้ายคนอื่นอีก...อื้อ...”
เจ้าของร่างแน่งน้อยไม่ทันได้ร้องออกมาเสียงดังเมื่อฮอฟมันน์ก้มหน้าลงไปหาและฉกปลายลิ้นเข้าไปในกลีบปากบางเพื่อสั่งสอนผู้หญิงตัวเล็กที่บังอาจปากกล้ากับคนอย่างเขา ชายหนุ่มกดริมฝีปากหนาลงไปแรง ๆ ไม่ยอมให้คำพูดก่นว่าเล็ดรอดออกมาอีก
Latest chapter
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 11
ฮอฟมันน์ครางออกมาบ้างท่ามกลางความเงียบงันในบรรยากาศตอนพลบค่ำซึ่งเริ่มเย็นเยียบ หากแต่ชายหนุ่มก็จำต้องปล่อยให้หญิงสาวผละห่างขณะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปกปิดหน้าอกหน้าใจแสนยวนตา“แม็กซ์...คุณก็ดีแต่ว่าพี่สาวฉัน แต่ตัวคุณเองก็ไม่ผิดไปจากเขาสักเท่าไหร่เลย”บุษราคัมกล่าวน้ำคลอหน่วยตา เธอกำลังเจ็บใจตัวเองมที่เผลอปล่อยอารมณ์ตามเขาไปทั้งที่ไม่เคยยินยอมให้ผู้ชายคนไหนทำเช่นนี้“ผมกำลังจะบอกคุณอย่างไรล่ะ บีน่า ว่ามันเป็นกฎของการอยู่ที่นี่”“กฎ...อย่างนั้นหรือคะ?” ร่างอรชรนิ่วหน้าอย่างต้องการคำอธิบาย“กฎของการอยู่ร่วมกัน เป็นกฎของเจ้าของเกาะ นั่นก็คือ...ผมอยากจูบคุณ ที่ไหนหรือเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเมื่อ”“นี่คุณ!”“ถ้าปฏิเสธผมจะทำยิ่งกว่าแค่จูบคุณ!”ฮอฟมันน์ชี้นิ้วปรามทันใดที่บุษราคัมตั้งท่าจะเถียง ใบหน้างามแดงซ่านทั้งโกรธทั้งอายจนแทบอยากจะขย้ำเขาให้หลุดออกเป็นชิ้น ๆ“ฉันไม่เคยได้ยินกฎบ้า ๆ แบบนี้ที่ไหนมาก่อน! คุณมันเจ้าเล่ห์ เอาเปรียบผู้หญิงเป็นที่สุด!”
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 10
“เหมือนพี่สาวของคุณ บีน่า!”ร่างสูงตวาดกลับพร้อมทั้งรั้งร่างเปลือยใต้ผ้านวมผืนหนาเข้าหาอกกว้าง บุษราคัมแทบไม่มีแรงเขยื้อนเพราะทั้งเหนื่อยล้าและสิ้นหวังต่อทุกอย่างที่เกิดขึ้น“แม็กซ์ พี่อิงไปทำอะไรให้คุณโกรธถึงขนาดต้องพาฉันมาขังไว้ที่เกาะนี่”เสียงของ ร่างเล็กในอ้อมแขนแกร่งอ่อนลงในท้ายที่สุด ให้ตายเถอะ! ประกายวาววามในดวงตากลมโตคู่นั้นเกือบทำให้เขาก้มลงไปเพื่อประทับรอยจูบบนกลีบปากเย้ายวนอีกหน“ผมจะลองเชื่อสักครั้งว่าคุณไม่เคยรู้พฤติกรรมชอบแทรกแซงครอบครัวชาวบ้านของพี่สาวคุณ...ผู้หญิงคนนั้นน่ะเป็นแค่นางแบบหางแถวแต่จับไมค์ แม็คเคลนเจ้าของ เอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ปซะอยู่หมัด ปกติพ่อผมก็เป็นคนเจ้าชู้ชอบควงผู้หญิงคนนั้นแล้วเปลี่ยนเป็นคนนี้ไปเรื่อย ๆ แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้แม่ผมเครียดขนาดต้องเดินทางกลับเยอรมันเหมือนพี่สาวของคุณ...”ฮอฟมันน์เว้นจังหวะคำพูดและเห็นว่าบุษราคัมมีอากัปกิริยาอ่อนลงมากกว่าตอนแรก ประกายตาคู่สวยหม่นแสงลงราวกำลังตริตรองคำพูดของเขา“ขนาดผมเป็นทหารอยู่ในกองทัพเรือก็ยังรู้เรื่องนี้แ
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 9
“คงจะแกล้งทำมารยาเพื่อหาทางหนีไปอีก ผมไม่เชื่อคุณหรอก บีน่า”ร่างสูงใหญ่ที่เปียกปอนไม่แพ้กันมองร่างที่คอพับคออ่อนจนใบหน้าหวานซุกซบลงกับอกกว้างด้วยลมหายใจรินรวย“บีน่า...บี...”ฮอฟมันน์เรียกชื่อนั้นซ้ำ ๆ สลับกับการตบแก้มซีดของคนในอ้อมกอดเบา ๆ ทว่าก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดจากอีกฝ่าย ชายหนุ่มนึกในใจว่าครั้งนี้เธอคงไม่ได้แสร้งทำแต่คงเหนื่อยล้าจนร่างกายไม่อาจทานทนได้จริง ๆ ผู้หญิงก็เท่านี้...พอพยศจนหมดแรงก็เป็นลมทว่าในความคิดแค้นกลับผสมปนเปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก ฮอฟมันน์ยังไม่ยอมขยับตัวหากแต่พินิจเจ้าของร่างเล็กซึ่งเขาจับศีรษะของเธอพาดไว้บนท่อนแขนข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตลุกวาวพราวพรายดุจนางแมวป่าบนใบหน้าที่แหงนหงายบัดนี้ปิดสนิท เห็นแต่แพขนตางอนโค้งขยับถี่ ๆ และลมหายใจอ่อนเบาราวกับเหนื่อยล้าเต็มที่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องอยู่บนแก้มเนียนใสกระทั่งหยุดลงบนกลีบปากที่เขาล่วงล้ำเข้าไปอย่างอุกอาจเมื่อครู่ ชั่วแวบของความแข็งกร้าวเขากลับนึกถึงสัมผัสอันนุ่มนวลและรสล้ำฉ่ำหวานที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันแทรกลึกลงไปในหลืบ
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 8
ทุกอย่างราวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีแต่เสียงดังอยู่ในลำคอหญิงสาวที่พยายามเช่นไรก็ขัดขืนเขาได้ไม่สำเร็จ บุษราคัมใจเต้นระส่ำด้วยไม่เคยลิ้มรสหรือแลกสัมผัสชิวหากับใคร ฮอฟมันน์เป็นคนแรกที่หยาบร้ายซ้ำยังทำในสิ่งที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเคยรุกล้ำจนเธอหวั่นหวามไปหมดเช่นนี้ ร่างสาวรับรู้ความแปลกใหม่นั้นอีกชัวครู่ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเลื่อนออกไปหลงเหลือร่องรอยความกักขฬะเอาไว้บนกลีบปากบวมเจ่อ“คุณ...”พอดึงสติกลับมาได้บุษราคัมก็สะอื้นไห้และกัดริมฝีปากไว้แน่น และในเวลาเดียวกันชายหนุ่มก็นิ่งอึ้งเมื่อความสะใจกลับกลายเป็นความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวอยู่ใต้จิตสำนึกไม่...เขาจะทำผิดต่อความตั้งใจของตัวเองไม่ได้ ถึงร่างนุ่มที่ชิดใกล้จะเย้ายวนแค่ไหนแต่เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือบำบัดแค้น ในเมื่อพี่สาวของบุษราคัมร้ายกาจขนาดทำให้พ่อเขาลุมหลงจนละทิ้งบริษัทได้หนำซ้ำยังทำให้แม่เขาเสียใจจนต้องหลีกลี้ไปอยู่เยอรมัน ก็ไม่ควรมีคำว่าปราณีสำหรับเชลย“มานี่!” สีหน้าของฮอฟมันน์เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนกระชากแขนบุษราคัมให้ตามเขาไป“ไปไหน...คุณจะพาฉันไปไหน!”
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 7
“บุษราคัม!”เสียงคำรามที่ลั่นขึ้นเบื้องหลังทำให้ร่างบอบบางชะงักอีกครั้งขณะปีนขึ้นไปบนขอบหน้าต่างซึ่งเธอเห็นว่าสูงจากพื้นด้านล่างไม่มากนัก“คุณไม่มีวันหนีผมพ้น! ไม่มีวันหนีไปจากไดโอนีของผมได้!”บุษราคัมไม่สนใจคำคาดโทษที่กังวานก้อง หญิงสาวตัดสินใจกระโดดลงไปบนพื้นทรายก่อนรีบลุกขึ้นและตั้งหน้าออกวิ่ง เธอหวังว่าจะได้เห็นเครื่องบินลำนั้นจอดอยู่ที่เดิม แต่แล้วกลับเห็นเพียงแนวหาดทรายว่างเปล่าทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด เธอควรจะไปที่ใด...หญิงสาวมืดมนไปหมดทั้งที่แสงแดดแผดกล้า และแล้วร่างบางก็วิ่งตัวปลิวเข้าไปในป่ารกเรื้อริมชายหาดบุษราคัมวิ่งลัดเลาะไปตามทางเต็มไปด้วยรากอากาศของไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินทรายอย่างทุลักทุเลโดยไม่ยอมเหลียวหลังกระทั่งรู้สึกว่าไกลห่างออกมาจาก ที่นั่น มากแล้ว ร่างแน่งน้อยวิ่งหอบแฮกถึงใต้พงไม้ใหญ่ก่อนหันกลับไปเห็นว่าไม่มีใครตามมาก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงโคนไม้และเริ่มร้องไห้กับความโชคร้ายที่ไม่เคยคาดคิด“พี่อิง...พี่อิงไปทำอะไรให้เขาเจ็บแค้นถึงมาทำกับบุษแบบนี้”บุษราคัมรำพึงกับตัวเองขณะปา
เชลยหัวใจมาเฟีย บทที่ 6
“แต่ฉันไม่เคยรู้จักคุณ...เราไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ”“ถ้าอย่างนั้นผมจะบอกอีกครั้ง...ฟังให้ชัด ๆ ว่าผมคือฮอฟมันน์ แม็คเคลน เป็นลูกชายของไมค์ แม็คเคลน เจ้าของเอ็ม. ซี. เด็กซ์เตอร์ คอร์ป คนที่พี่สาวของคุณเสนอตัวเป็นอีหนูและทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกยังไงล่ะ!”ยิ่งเขาพูดหญิงสาวก็ยิ่งหน้าชา แต่อะไรก็ไม่ทำให้เธอตระหนกได้มากเท่ากับร่างสูงใหญ่ที่ถือวิสาสะเบียดเข้าหา ตั้งแต่จำความได้จนโตเป็นสาวก็มีพ่อคนเดียวที่ได้ชิดใกล้ แล้วเขาเป็นใครฮอฟมันน์ แม็คเคลน...เขาทำให้เธออับอายด้วยการสาดใส่ท่าทีร้าย ๆ จนเธอทนแทบไม่ไหว“คุณพูดเรื่องอะไร! ฉันแค่จะมาหาพี่สาวและไม่เคยรู้อะไรที่คุณพูดมาด้วย”“ไม่มีใครที่คุณอยากพบทั้งนั้น! และนับแต่นี้คุณต้องอยู่ที่ได้โอนีห้ามออกไปไหน!”“คุณมันบ้า! ฉันจะเรียกตำรวจให้มาลากคอคนบ้าคนโรคจิตอย่างคุณเข้าคุก...ว้าย!”บุษราคัมร้องเสียงหลงมื่อผลักเขาออกห่างและล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงแต่ไม่ทันจะยกขึ้นกดหมายเลขก็ถูกคนหยาบร้ายแย่งเอาไปและบีบมันจนแหลกคามือ ร่างบางอ้าปากค้างกับภาพที่โทรศัพท์เครื่องบางกลายกลับเป็นเศษโลหะร่วงหล่นจากมือของชายหนุ่มทั้งได้ยินเสียงหัวเรา
You may also like
ถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)49.2K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ123.3K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา45.7K viewsหวนรักหนีลิขิต
ลูกพีชแสนสวย35.9K viewsเมื่อหัวใจมีรัก
ดาวประดับเดือน286 viewsซีรีส์ชุด เสียว ซ่าน ร่าน รัก NC 20++++
ปีศาจชอนซา3.2K viewsเด็กดีของพี่ภู
เฮียกังฟู131 viewsเมียเสี่ยงรัก
ฝ้ายสีคราม124 views
