INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่ 22
Fecha de publicación:
2026-10-31 18:09:48“หม่อมฉันเองก็เกลียดคนที่สร้างเรื่องนี้ขึ้นมา”
“เจิ้งเทียน”
เมื่อได้ยินชื่อนั้น แวว
Último capítulo
เชลยเสน่หา บทที่ 51
“หม่อมฉันเพียงคิดเท่านั้น”นางขมวดคิ้ว “แต่เขาจะหึงทำไม”ชิงหลัวไม่ตอบทันที ในใจกลับคิดถึงข้อสงสัยเดิม ถ้าเจิ้งเทียนคือเทียนหลงจริง เรื่องทั้งหมดจะยิ่งประหลาดกว่าเดิม เสวี่ยเหมยล้วงหยกออกมา“เขายังบอกว่าเทียนหลงอาจไม่กลับ”“องค์หญิงเชื่อหรือไม่เพคะ”“ไม่”นางตอบทันที“เทียนหลงสัญญาแล้ว”รอยยิ้มเล็ก ๆ กลับมาบนใบหน้าอีกครั้ง“ข้าเชื่อเขา”ไกลออกไปบนทางเดินชั้นบนของตำหนักกลาง เจิ้งเทียนซึ่งเดินกลับหออักษรพอดีมองเห็นนางจากระยะไกล แม้ไม่ได้ยินว่าเสวี่ยเหมยพูดอะไร แต่เห็นหยกในมือ และเห็นรอยยิ้ม สีหน้าของเขาก็มืดลงอีกครั้งหลี่เซวียนที่เดินตามหลังเพียงเหลือบก็เข้าใจทันที“ฝ่าบาท”“อะไร”“ไม่ทรงหึงพ่ะย่ะค่ะ”เจิ้งเทียนหันขวับ “เจ้าพูดอะไร”หลี่เซวียนก้มหน้าอย่างรวดเร็ว “กระหม่อมไม่ได้พูดอะไรพ่ะย่ะค่ะ”เว่ยอ๋องเดินต่อไปทันที ทว่าความหงุดหงิดในใจกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เพราะคืนนี้เขาเพิ่งค้นพบสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตน เจิ้งเทียนไม่พอใจที่เสวี่ยเหมยรักชายอื่น แล
เชลยเสน่หา บทที่ 50
เจิ้งเทียนรู้สึกเหมือนถูกแทงตรงจุดที่ตนยังไม่ยอมรับว่ามีอยู่“ข้าไม่ได้ต้องการหัวใจเจ้า”คำตอบออกมาทันที เสวี่ยเหมยยิ้มเย็น “ดี”คำเดียว กลับทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ดี? เหตุใดต้องตอบว่าดีอย่างโล่งใจถึงเพียงนั้น“เจ้าดูดีใจ”“แน่นอน”“เพราะอะไร”“เพราะข้าไม่ต้องเสียเวลาปฏิเสธ”เจิ้งเทียนกำจอกในมือแน่น นางทำได้อย่างไร ทำให้เขาเป็นฝ่ายเริ่มเรื่อง จากนั้นก็ทำให้เขาอยากพูดสิ่งตรงข้ามกับที่พูดออกไปทุกครั้ง“เสวี่ยเหมย” น้ำเสียงต่ำลง“ฝ่าบาท” นางตอบด้วยสีหน้าไร้เดียงสาเกินจริง“อย่าท้าทายข้ามากนัก”“ข้าเพียงตอบคำถาม”“เจ้ารู้ว่าข้าหมายถึงอะไร”“ไม่รู้” นางหยิบตะเกียบขึ้นอีกครั้ง “ถ้าฝ่าบาทเรียกข้ามากินข้าว ก็กินเถิด อาหารเย็นหมดแล้ว”ความโกรธของเขาเหมือนถูกชนด้วยกำแพงอ่อน ๆ อีกครั้ง เจิ้งเทียนไม่พูดต่อ ทั้งสองจึงรับประทานอาหารในความเงียบอยู่พักใหญ่ แต่ความเงียบนี้กลับไม่ได้ทำให้ใจเขาสงบ ตรงกันข้าม ทุกครั้งที่เห็นเสวี่ยเหมยแตะถุงหยกตรงเอว เขากลับนึกถึงสิ่งที่นางเพิ่งพูด หัวใจของ
เชลยเสน่หา บทที่ 49
เทียนหลง…เพียงคิดถึงชื่อนั้น มุมปากของนางก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว และนั่นเองทำให้คนที่นั่งรออยู่เห็นอย่างชัดเจน เจิ้งเทียนขมวดคิ้วทันที“เห็นหน้าข้าแล้วน่าขันหรือ”เสวี่ยเหมยชะงัก “อะไร”“เจ้ากำลังยิ้ม”“ข้าจะยิ้มไม่ได้หรือ”“ได้”เขาตอบเสียงราบเรียบ “แต่ข้าอยากรู้ว่าคิดอะไรอยู่”เสวี่ยเหมยเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม “ฝ่าบาทนี่อยากรู้เรื่องคนอื่นไปเสียทุกอย่างจริง ๆ”“เฉพาะเรื่องที่อยู่ตรงหน้า”“ความคิดอยู่ในหัวข้า ไม่ได้อยู่ตรงหน้า”เจิ้งเทียนมองนางนิ่ง “เทียนหลง?”มือที่กำลังหยิบถ้วยชาของเสวี่ยเหมยหยุดลง“อะไรนะ”“เมื่อครู่เจ้าคิดถึงเขาหรือ”นางค่อย ๆ วางถ้วยลง “เหตุใดพระองค์ถึงชอบเอ่ยชื่อเขานัก”“เพราะเมื่อวานเจ้าบอกว่าเขาเป็นชายในดวงใจ”น้ำเสียงของเขาฟังเหมือนเยาะ แต่เสวี่ยเหมยกลับสังเกตเห็นความแข็งบางอย่างซ่อนอยู่“แล้วอย่างไร”“ไม่มีอะไร ข้าเพียงไม่คิดว่าเจ้าหญิงแห่งหานจะตกหลุมรักบุรุษที่แทบไม่รู้ที่มา”“ข้าก็ไม่ได้บอกว่ารัก”“ชอบ”“ใช่”
เชลยเสน่หา บทที่ 48
“ข้ากลับได้หรือยัง”เสวี่ยเหมยถาม เจิ้งเทียนหลุดจากความคิด“พรุ่งนี้อาหารเย็น”นางถอนหายใจ “ยังไม่ลืมอีก”“ข้าความจำดี”“เรื่องสำคัญกว่านี้จำให้ได้ก็ดี”“เช่น?”“ไม่ลดเสบียงข้าอีก”เขาหัวเราะเบา ๆ “กลับไปเถอะ”เสวี่ยเหมยกำลังจะเดินจาก แต่หยุดแล้วหันมา “ฝ่าบาท”“อะไร”“ถ้าพระองค์รู้จักเทียนหลงจริง” สายตานางจริงจังขึ้น “บอกเขาด้วยว่าเสวี่ยเหมยยังเก็บหยกไว้”หัวใจของเจิ้งเทียนเหมือนถูกบีบเบา ๆ นางพูดต่อ“และถ้าเขาไม่อยากพบข้า ก็ไม่เป็นไร”“ทำไม”“ข้าเพียงอยากให้เขารู้ว่า ข้ายังจำคำสัญญาใต้ต้นเหมยได้”เจิ้งเทียนสบตานาง คำสัญญานั้นเขาก็จำทุกคำ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกหนักกว่าวันที่พูด“ข้าจะบอก”เขาตอบ เสวี่ยเหมยยิ้มให้เป็นครั้งแรกในวันนี้ ไม่ใช่รอยยิ้มของเชลยที่มอบให้เว่ยอ๋อง แต่เป็นรอยยิ้มของหญิงสาวที่ดีใจเพราะคิดว่าคนตรงหน้าอาจส่งข่าวไปถึงชายในดวงใจได้ และนั่นทำให้เจิ้งเทียนหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกครั้ง“ไปได้แล้ว”น้ำเสียงเย็นลงกะทันหัน เสวี่
เชลยเสน่หา บทที่ 47
นางไม่ตอบทันที เขาจึงยิ้มเยาะเพื่อปิดความสนใจที่มากเกินไป“หรือไม่กล้าบอก เพราะกลัวข้าจะไปจัดการเขา?”เสวี่ยเหมยหัวเราะ “ฝ่าบาทคิดว่าตนเองน่ากลัวถึงเพียงนั้น?”“หลายคนคิด”“ข้าไม่ใช่หลายคน”“เช่นนั้นบอกมา”นางสบตาเขา หากคนตรงหน้ารู้จักเทียนหลงจริง บางทีนี่อาจเป็นโอกาสได้ข่าว“เขาชื่อเทียนหลง”ถ้วยชาซึ่งขันทีคนหนึ่งกำลังยกอยู่ด้านหลังเกือบหลุดมือ หลี่เซวียนซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาบริเวณลานพอดีหยุดฝีเท้า ส่วนเจิ้งเทียน นิ่งสนิท เสวี่ยเหมยมองปฏิกิริยาเขาอย่างสงสัย“ฝ่าบาท?”“เทียนหลง?” เขาทวนช้า ๆ“ใช่”“ชายที่ให้หยกเจ้า?”“ใช่”คำตอบทุกคำเหมือนทำให้ความรู้สึกในใจเจิ้งเทียนซับซ้อนขึ้น นางมีชายในดวงใจ ชายคนนั้นคือเขา เขาควรพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้หงุดหงิดอย่างประหลาดคือ นางรักเทียนหลง ไม่ได้รักเจิ้งเทียน เทียนหลงได้รับรอยยิ้ม ได้รับความไว้ใจ ได้รับพื้นที่ในหัวใจส่วนเจิ้งเทียนได้รับความเย็นชา ความดื้อรั้น และสายตาที่บอกชัดว่าไม่อยากเข้าใกล้ ทั้งสองคือคนเดียวกัน แต่ในใจนางกลับต่างกันราวฟ้ากับด
เชลยเสน่หา บทที่ 46
เจิ้งเทียนเลิกคิ้ว “เจ้ากล้าต่อรองกับข้า?”“ถ้าไม่มีเดิมพันก็ไม่น่าสนุก”“เจ้าต้องการอะไร”เสวี่ยเหมยคิด นี่อาจเป็นโอกาส“อนุญาตให้ข้าเข้าหอหนังสือโดยไม่ต้องขอพระบัญชา”ดวงตาเจิ้งเทียนเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่านางกำลังหาข้อมูลบางอย่าง“แล้วถ้ายิงไม่ถูก”“ฝ่าบาทต้องการอะไร”เจิ้งเทียนมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสวี่ยเหมยรู้สึกไม่ไว้ใจทันที“ทำไมมองเช่นนั้น”“กำลังคิด”“คิดเรื่องอะไรน่ากลัวหรือ”“เจ้ากลัว?”“ไม่” คำตอบทันที มุมปากของเขายกขึ้น “ถ้าแพ้ พรุ่งนี้มากินอาหารเย็นกับข้า”เสวี่ยเหมยชะงัก นางคิดว่าเขาจะสั่งให้คุกเข่า ขอขมา หรือทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาชนะ แต่กลับเป็นกินอาหาร?“เท่านี้?”“เท่านี้”เสวี่ยเหมยหรี่ตา “ฝ่าบาทกำลังคิดอะไร”“กลัวแพ้ก็ไม่ต้องพนัน”ประโยคเดียวได้ผลทันที “ใครบอกว่ากลัว”นางรับลูกธนู เจิ้งเทียนยิ้ม รู้จุดกระตุ้นนางได้ง่ายขึ้นทุกวัน เสวี่ยเหมยยืนประจำตำแหน่ง เป้าอยู่ห่างออกไปไม่มาก แต่ลมวันนี้พัดด้า
También te puede gustar
ลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.9K vistasโทษทีข้าเกิดมาต้องเป็นเมียเอกเท่านั้น
สั่งไม่หยุด127.3K vistasเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey29.0K vistasหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K vistasเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว151 vistasทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์183 vistasนิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ
Tastsu76 vistasข้าคือนางร้ายคนนั้นที่ท่านสังหาร
Camellia.ma64 vistas
