All Chapters of เชลยเสน่หา: Chapter 1 - Chapter 10

ดอกเหมยแห่งหานสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกำแพงสูงของนครหลวงแห่งหาน กลิ่นดอกเหมยซึ่งกำลังผลิบานตามตรอกซอกซอยลอยปะปนกับกลิ่นหอมของขนมแป้งทอดและน้ำชาจากร้านรวงสองข้างทาง ยามเช้าเช่นนี้ถนนสายใหญ่ทางทิศตะวันออกเต็มไปด้วยผู้คน พ่อค้าเปิดร้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ชาวบ้านจากนอกเมืองนำผัก ผลไม้ และของป่าเข้ามาขาย เสียงเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นรถม้าคันเล็กซึ่งแล่นออกจากประตูด้านข้างของพระราชวังภายในรถม้านั้นมีหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง นางสวมชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย ไม่มีลวดลายมังกรหงส์หรือเครื่องประดับล้ำค่าอย่างสตรีสูงศักดิ์ มีเพียงปิ่นหยกขาวปักอยู่บนมวยผมดำสนิท ใบหน้างดงามหมดจด ผิวขาวนวล และดวงตาคู่สวยซึ่งมักมีรอยยิ้มอยู่เสมอนางคือ เจ้าหญิงเสวี่ยเหมย พระธิดาองค์เล็กแห่งกษัตริย์หาน ผู้ซึ่งประชาชนเรียกขานลับหลังด้วยความเอ็นดูว่า ดอกเหมยแห่งหาน“องค์หญิงเพคะ วันนี้คนในตลาดมากกว่าทุกครั้ง หากฝ่าบาททรงทราบว่าพระองค์ออกมานอกวังโดยมีองครักษ์ติดตามเพียงไม่กี่คน หม่อมฉันคงถูกลงโทษแน่”ชิงหลัว นางกำนัลคนสนิทชะโงกมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ากังวลเสวี่ย

บุรุษกลางราตรีราชสาส์นจากแคว้นเว่ยทำให้พระราชวังหานตกอยู่ในบรรยากาศตึงเครียดตลอดทั้งคืน หลังการประชุมราชสำนักสิ้นสุดลง กษัตริย์หานมีพระบัญชาเพิ่มกำลังทหารตามประตูเมืองและส่งม้าเร็วไปยังหัวเมืองชายแดนเพื่อสอบถามสถานการณ์โดยละเอียด ขณะที่เหล่าขุนนางยังถกเถียงกันไม่หยุดว่าควรยอมรับเงื่อนไขของเว่ยหรือเตรียมทำสงครามสำหรับเสวี่ยเหมย สิ่งที่รบกวนจิตใจนางกลับไม่ใช่เพียงราชสาส์นฉบับนั้น แต่เป็นภาพเด็กชายในโรงทานที่บอกว่าบิดาของเขาเป็นทหารอยู่ชายแดนนางนอนไม่หลับเกือบทั้งคืนรุ่งเช้าวันต่อมา เสวี่ยเหมยจึงมีรับสั่งให้คนเตรียมข้าวสาร ยารักษาโรค เสื้อผ้าและผ้าห่มจำนวนหนึ่ง เพื่อส่งไปยังหมู่บ้านทางเหนือซึ่งเริ่มมีผู้ลี้ภัยจากเขตชายแดนเข้ามาอาศัยอยู่“องค์หญิงจะเสด็จไปด้วยพระองค์เองจริงหรือเพคะ”ชิงหลัวถามเป็นครั้งที่สามขณะยืนมองคนงานขนกระสอบข้าวขึ้นรถม้า“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่าจะไป”“แต่สถานการณ์ช่วงนี้ไม่เหมือนเดิมนะเพคะ ฝ่าบาทเพิ่งทรงมีพระบัญชาให้เพิ่มทหารรักษาพระนคร หากทรงทราบว่าองค์หญิงออกไปนอกเมืองในเวลาเช่นนี้…”“เราไม่ได้ไปชายแดนเสียหน่อย หมู่บ้านชิงเหออยู่ห่างจากประตูเมืองเพียงสามสิบลี้”“สา

เสียงฝนด้านนอกค่อย ๆ เบาลง เปลวไฟกลางกระท่อมส่องสะท้อนใบหน้าของคนทั้งสอง เสวี่ยเหมยไม่รู้เลยว่าชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นใคร นางเห็นเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่เสี่ยงชีวิตช่วยนางจากคนร้าย และได้รับบาดเจ็บเพราะปกป้องนาง ส่วนเทียนหลงกลับรู้ดีว่านางคือใคร ยิ่งกว่านั้น เขายังรู้ว่าหากไม่มีเหตุการณ์คืนนี้ อีกไม่นานเขากับหญิงตรงหน้าอาจต้องยืนอยู่คนละฝั่ง เพราะเทียนหลงไม่ใช่พ่อค้า ไม่ใช่จอมยุทธ์พเนจร และไม่ใช่ชายสามัญที่บังเอิญผ่านมา เขาคือบุรุษผู้มีอำนาจสั่งกองทัพหลายหมื่นซึ่งกำลังประชิดชายแดนบ้านเกิดของนางอยู่ในเวลานี้“เสวี่ยเหมย”เขาเรียกชื่อนางเป็นครั้งแรก“อะไร”“หากวันหนึ่งเจ้าพบว่าคนที่เคยช่วยเจ้าไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เจ้าคิด เจ้าจะทำอย่างไร”นางขมวดคิ้ว “เหตุใดจู่ ๆ จึงถามเช่นนี้”“แค่อยากรู้”เสวี่ยเหมยมองเปลวไฟก่อนตอบ“คนเราคงไม่มีใครดีหรือเลวไปเสียทั้งหมด ข้าจะตัดสินจากสิ่งที่เขาทำ”“หากเขาเคยทำสิ่งที่เจ้าเกลียดที่สุดเล่า”คราวนี้นางเงยหน้ามองเขาตรง ๆ “ข้าก็คงเกลียดสิ่งที่เขาทำ”“แล้วตัวเขา?”เสวี่ยเหมยยิ้มบาง ๆ “ต้องรอให้ถึงวันนั้นก่อน ข้าจึงจะตอบได้”เทียนหลงมองรอยยิ้มนั้นนิ่ง เขาไม่รู

เสวี่ยเหมยขมวดคิ้ว “ท่านรู้เรื่องพวกนี้มากจริง ๆ”“เพียงคาดเดา”“คาดเดาได้เหมือนแม่ทัพของข้าไม่มีผิด”เจิ้งเทียนไม่ได้ตอบ นางจ้องเขาอยู่หลายอึดใจ“ท่านเป็นคนเว่ยหรือ”คำถามนั้นเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ชิงหลัวและองครักษ์ใกล้ ๆ ต่างหันมามอง เทียนหลงยังคงนิ่ง มือขององครักษ์คนหนึ่งเลื่อนไปแตะด้ามดาบโดยอัตโนมัติ เสวี่ยเหมยยกมือห้ามทันที“ข้าเพียงถาม”เทียนหลงมองนาง “ถ้าข้าเป็นคนเว่ย เจ้าจะทำอย่างไร”“ท่านช่วยชีวิตข้า ต่อให้เป็นคนเว่ย ข้าก็ไม่ทำอะไรท่าน”“ทั้งที่สองแคว้นอาจกำลังจะทำสงคราม?”“สงครามระหว่างผู้ปกครองไม่ใช่เหตุผลให้ข้าเกลียดคนทั้งแคว้น”ดวงตาของเขานิ่งลง“แต่ถ้าท่านเป็นสายลับที่เข้ามาทำร้ายหาน นั่นก็อีกเรื่อง”“แล้วเจ้าคิดว่าข้าเป็นหรือไม่”เสวี่ยเหมยมองเขาอย่างพิจารณา“ไม่รู้”คำตอบทำให้เขาแปลกใจนางกล่าวต่อ “หากท่านตั้งใจทำร้ายข้า คืนนี้ท่านมีโอกาสมากเกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องบาดเจ็บช่วยข้า เพราะฉะนั้นอย่างน้อยตอนนี้ ข้าเลือกเชื่อว่าท่านไม่ใช่ศัตรู”เลือกเชื่อคำสองคำนั้นทำให้ความรู้สึกบางอย่างเคลื่อนไหวในใจของเจิ้งเทียนอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย เพราะอีกไม่นาน เขาอาจกลายเป็นศัตรูของนา

เทียนหลงเลิกคิ้ว “ข้าโกหกตรงไหน”“ท่านไม่ใช่คนเดินทางธรรมดา”คราวนี้ชายหนุ่มไม่ปฏิเสธเสวี่ยเหมยก้มมองหยกในมืออีกครั้งด้านหน้าของหยกแกะลายมังกรเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ในหมู่เมฆ แต่ลวดลายอีกด้านถูกทำให้คล้ายเถาวัลย์เกี่ยวพันกัน นางไม่รู้ว่าหากหมุนหยกในมุมหนึ่งภายใต้แสงจะเห็นตราอักษร เว่ย ซ้อนอยู่ภายในลายมังกรยิ่งไปกว่านั้น สิ่งนี้ไม่ใช่หยกธรรมดามันคือป้ายหยกประจำพระองค์ของเจิ้งเทียน ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนในราชสำนักเว่ยที่รู้จักผู้ถือหยกนี้สามารถผ่านประตูพระราชวังชั้นนอกโดยไม่ถูกขัดขวาง และหากนำไปแสดงต่อองครักษ์หลวง ไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธคำขอพบเจ้าของหยกการที่เขามอบของชิ้นนี้ให้หญิงสาวจากแคว้นซึ่งตนกำลังเตรียมกดดันทางทหาร เป็นสิ่งที่แม้แต่ตัวเจิ้งเทียนเองก็หาเหตุผลอธิบายไม่ได้ทั้งหมดเมื่อคืนเขาเพียงคิดว่านางน่าสนใจเช้านี้กลับไม่อยากให้การพบกันครั้งนี้จบลงโดยไม่มีสิ่งใดเชื่อมโยงคนทั้งสองไว้เลย“เทียนหลง”เสียงของเสวี่ยเหมยทำให้เขากลับมาจากความคิด“อะไร”“ท่านรู้หรือไม่ว่าตอนนี้เว่ยกับหานอาจเกิดสงคราม”“รู้”“แล้วกลับบอกให้ข้าไปหาท่านที่เมืองหลวงเว่ย”“เพราะอย่างนั้นข้าจึงให้หยกไว้”นางนิ่งไป เข