รังหนู ในฝ่ายวิศวกรรม

ภาพในหัวของ ‘ตาร์’ ก่อนจะก้าวเท้าลงจากรถคือ ภาพของตัวเองในชุดสูทตติ้งเนี้ยบ เดินเฉิดฉายอยู่บนพื้นหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลี มีพนักงานต้อนรับโค้งคำนับอย่างนอบน้อม และได้นั่งจิบชารสเลิศในห้องรับรองหรูหราระหว่างรอเซ็นสัญญามูลค่าหลักล้านกับผู้บริหารโรงแรมเดอะ แกรนด์ เมโทร กรุงเทพฯ

สมฐานะสาวขายงานระบบคนใหม่วัยยี่สิบแปดปีที่สุด!

แต่ความเป็นจริง... มันช่างตบหน้าเธอฉาดใหญ่จนหน้าชา!

“น้องตาร์... ทางนี้จ้า อย่าเพิ่งเดินไปฝั่งล็อบบี้ ฝั่งนั้นมันสำหรับแขก” ‘พี่เจน’ ซีเนียร์เซลล์รุ่นพี่ตะโกนเรียกพลางคว้าข้อมือตาร์ให้หันขวับร้อยแปดสิบองศา เดินเลี่ยงตึกหรูหรากระจกสะท้อนแสง ไปยังซอกตึกแคบ ๆ ด้านหลังที่มีป้ายเขียนไว้ว่า ‘ทางเข้าพนักงานและส่งสินค้า’

เมื่อก้าวพ้นประตูเหล็กบานหนาหนักลงมายังชั้นใต้ดิน B2 สิ่งที่ตาร์วาดฝันไว้ทั้งหมดก็แตกสลายหายไปในพริบตา ราวกับหลุดเข้ามาในแดนสนธยาที่แสงอาทิตย์ส่องไม่ถึง ยิ่งเดินลึกเข้าไปตามทางเดินทอดยาว ทัศนียภาพก็ยิ่งห่างไกลจากคำว่า ‘โรงแรมห้าดาว’ ออกไปทุกที จากผนังปูนฉาบเรียบเปลี่ยนเป็นปูนเปลือยที่มีท่อเหล็กหลากสีสารพัดชนิดโยงยางอยู่บนเพดานดูคล้ายลำไส้สัตว์อสูรขนาดยักษ์

และจุดหมายปลายทางของพวกเธอคือห้องสุดท้ายสุดทางเดิน... ป้ายหน้าห้องเขียนไว้สั้น ๆ อย่างทรงพลังว่า ‘ห้องช่างบำรุงรักษาอาคาร (Maintenance Room)’

อื้อหือ... ตาร์อุทานในใจพลางยกมือขึ้นอุดจมูกโดยอัตโนมัติ

กลิ่นแรกที่พุ่งเข้ากระแทกหน้าคือกลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นอับชื้นและกลิ่นมาม่าคัพรสหมูสับที่ใครบางคนกินทิ้งไว้ ภายในห้องกว้างขวางแต่กลับดูแคบลงถนัดตาเพราะอัดแน่นไปด้วยซากตู้ไฟเก่า กองนอต ตะปู ไขควง และสารพัดเครื่องมือช่างที่ดูครึ่ง ๆ กลาง ๆ ระหว่าง ‘กำลังจะพัง’ กับ ‘พังไปแล้ว’ สภาพไม่ต่างจากอู่ซ่อมรถท้ายซอยบ้านเธอเลยสักนิด!

แต่สิ่งที่ทำให้ตาร์ขนลุกซู่และรับไม่ได้ที่สุด ไม่ใช่ความสกปรกหรือคราบน้ำมัน... หากแต่เป็น ‘สายตา’ ของพวกช่างในห้อง!

ทันทีที่สองสาวเซลล์ก้าวเท้าเข้าไป เสียงเคาะประแจเหล็กกับโต๊ะก็หยุดลงโดยพร้อมเพรียง ช่างชายฉกรรจ์ในชุดฟอร์มเปื้อนน้ำมันเกือบสิบชีวิตหันขวับมามองเป็นตาเดียว สายตาแต่ละคู่ที่ส่งมานั้นโลมเลียตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาวิบวับเป็นประกายราวกับเห็นเนื้ออันโอชะหลุดเข้ามาในกรงเสือ

“อุ๊ย... วันนี้มีสาว ๆ สวย ๆ มาหาถึงรังเลยเว้ยพวกเรา” ช่างรุ่นใหญ่คนหนึ่งส่งเสียงแซวพลางส่งสายตากรุ้มกริ่ม “มาติดต่อเรื่องอะไรจ๊ะหนู? มาซ่อมไฟ... หรือมาให้พี่ซ่อมใจดีจ๊ะ?”

ช่างคนอื่น ๆ พากันโห่ฮิ้วขำขันกันสนุกปาก ตาร์รู้สึกหน้าชา วาบขึ้นมาด้วยความโกรธ สัญชาตญาณสาวออฟฟิศขี้รำคาญอยากจะเอาแฟ้มราคาตู้ MDB ฟาดหน้าไอ้พวกนี้เรียงตัว แต่ทำได้เพียงยืนกำหมัดแน่น หนีบกระเป๋าเอกสารเข้าหาตัวจนแน่นราวกำลังใช้มันเป็นโล่กำบังมนุษย์

ในขณะที่ตาร์กำลังจะระเบิด พี่เจนกลับโชว์สกิลมืออาชีพขั้นสุด รุ่นพี่ยิ้มแย้มหวานหยดส่งไปให้แก๊งช่างเหล่านั้น ราวกับเสียงแซวเมื่อครู่คือเสียงนกร้องเพลง

“แหม พี่ ๆ ก็แซวเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ วันนี้เจนพาน้องใหม่มาแนะนำตัวค่ะ... ไหน ๆ คุณหัวหน้าช่างอยู่ไหมคะ เจนเอาใบเสนอราคาค่าล้างตู้ไฟรอบใหม่มาส่งจ้า” พี่เจนเอ่ยเสียงใสพร้อมเดินดิ่งเข้าไปคุยอย่างไม่เกรงกลัว

กว่าจะหลุดพ้นจากนรกใต้ดิน B2 กลับมาถึงออฟฟิศของบริษัทในช่วงบ่าย ตาร์รู้สึกเหมือนพลังงานในชีวิตถูกสูบหายไปจนเหลือศูนย์ สภาพของเธอตอนนี้คือสูทกางเกงหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง และมีกลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ติดตัวมาด้วย

ปัง!

ตาร์กระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างแรง ก่อนจะลากเก้าอี้ดังกราด นั่งลงแล้วคว้ากระดาษ A4 เปล่าขึ้นมาใบหนึ่ง จรดปากกากดกระแทกหัวข้อตัวใหญ่เท่าบ้าน... ‘ใบลาออก’

“ฉันไม่ทำแล้ว! อายุยี่สิบแปดต้องมาเจออะไรแบบนี้เหรอ! ขายเครื่องสำอางอย่างมากก็เจอคุณลูกค้าวีน แต่นี่มันอะไร! สกปรกก็สกปรก แถมยังต้องไปให้พวกช่างหน้าหม้อสายตาหื่นกามพวกนั้นมองแทบจะทะลุเสื้อผ้าอีก! ลาออก! ฉันจะลาออกวันนี้เลย!” ตาร์โวยวายเสียงดังลั่นห้องทำงานจนพนักงานคนอื่นหันมามอง

“เย็นไว้ก่อนยัยตาร์! ใจเย็น ๆ ลบกระดาษแผ่นนั้นทิ้งเดี๋ยวนี้!” พี่เจนรีบพุ่งตัวเข้ามาคว้าปากกาออกจากมือตาร์ทันที พลางลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ “พี่เข้าใจ วันแรกใครเจอแบบนี้ก็ช็อกทั้งนั้นแหละ”

“พี่เจนรับได้ได้ยังไงคะ! สายตาพวกนั้นมันแย่มากเลยนะตาร์รับไม่ได้สุด ๆ!” ตาร์ประท้วง หน้าตางอหงิกจนแทบเป็นตะคริว

พี่เจนหัวเราะร่าไม่ได้ทุกข์ร้อน “ตาร์... ฟังพี่นะ งานสายวิศวกรรมบำรุงรักษาเนี่ย ถ้ามองผิวเผินมันก็ดูเถื่อน ๆ ดิบ ๆ แบบนี้แหละ แต่พี่บอกเลยนะว่า... งานนี้สนุกมากหากจับทางเป็น!”

“สนุกตรงไหนคะพี่เจน? ตรงที่ต้องลุ้นว่าจะโดนฉุดตอนไปห้องน้ำใต้ดินหรือเปล่าเหรอคะ?” ตาร์ประชด

“ไม่ใช่ย่ะ!” พี่เจนตีแขนตาร์เบา ๆ “ไอ้สายตาหื่น ๆ หรือคำแซวพวกนั้นน่ะ มันก็แค่พฤติกรรมเรียกร้องความสนใจของพวกผู้ชายบ้าพลังที่วัน ๆ อยู่แต่กับเหล็กกับท่อ พอเห็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘ผู้หญิง’ หลุดเข้าไปก็ตื่นเต้นกันไปเอง หน้าที่ของเราคือไม่ต้องไปให้ค่า ไม่ต้องไปกลัว ชิงรุกก่อนเลย!”

“ชิงรุกยังไงคะ?” ตาร์ทำตาโต

“ก็ใช้วิชาเซลล์ขย่มขวัญไงล่ะ!” พี่เจนยิ้มเจ้าเล่ห์ “คราวหน้าถ้าพวกนั้นแซว หรือมองสายตาแบบนั้นนะ ตาร์ไม่ต้องหลบตา ยื่นใบเสนอราคาอัดหน้าไปเลย แล้วถามคำศัพท์เทคนิคยาก ๆ ให้ใบ้กินไปเลย เช่น ‘พี่คะ ตู้ MDB พี่กระแสรั่วขนาดนี้ ระวังฟิวส์ขาดคาถุงนะคะ’ หรือไม่ก็ขู่เรื่องงบประมาณ เดี๋ยวพวกนั้นก็หงอไปเอง พวกช่างน่ะแพ้ทางผู้หญิงมีความรู้และถือเงินย่ะ!”

ตาร์นึกภาพตามแล้วก็แอบตลกขบขันในใจ... เออแฮะ วิธีของพี่เจนก็น่าสนใจ

“แถมงานสายนี้ค่าคอมมิชชันหนามากนะตาร์” พี่เจนเริ่มใช้ไม้ตาย ขยิบตาให้เซลล์รุ่นน้อง “สัญญารายปีโรงแรมห้าดาวตึกหนึ่งเนี่ย ถ้าตาร์ปิดดีลได้ ค่าคอมฯ ตัวเดียวซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมที่ตาร์อยากได้ได้สบาย ๆ เลยนะ คิดดูดี ๆ... จะยอมแพ้เพราะสายตาไอ้พวกช่างหื่น แล้วกลับไปตกงานไม่มีเงินจ่ายค่าคอนโดจริง ๆ เหรอ?”

คำว่า ‘ไม่มีเงินจ่ายค่าคอนโด’ ทำเอาปากกาในมือตาร์สั่นระริก ภาพของกระเป๋าแบรนด์เนมลอยละล่องมาตรงหน้า สลับกับภาพใบเสร็จค่าส่วนกลางคอนโดมิเนียมยามสิ้นเดือน

ตาร์มอง ‘ใบลาออก’ ที่ตัวเองเขียนค้างไว้ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ขยำกระดาษแผ่นนั้นเป็นก้อนกลมแล้วขว้างลงถังขยะอย่างแม่นยำ!

“ก็ได้ค่ะพี่เจน! ตาร์จะสู้ต่อ! คราวหน้าตาร์จะท่องศัพท์เทคนิคไปด่าพวกนั้นให้หน้าหงายเลยคอยดู!” ตาร์ประกาศกร้าว แววตากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง

พี่เจนตบมือชอบใจพลางหัวเราะร่า “มันต้องอย่างนี้สิเซลล์มือหนึ่งของพี่! เอาล่ะ... ในเมื่อขยำใบลาออกทิ้งไปแล้ว งั้นมาเริ่มสเต็ปต่อไปของจริงกันเลยดีกว่า”

รุ่นพี่สาวหันไปหยิบแฟ้มรายชื่อลูกค้าเก่าที่ขาดการติดต่อไปนานมาวางตรงหน้าตาร์ พร้อมกับโทรศัพท์ตั้งโต๊ะสีดำสนิทที่ดูราวกับเครื่องมือทรมานชิ้นใหม่!