นัดหมาย เหมือนนัดบอด

“ก่อนจะออกไปเจอหน้างานหิน ๆ เราต้องมาฝึกสกิล ‘โทรนัดหมาย’ หรือ Cold Call กันก่อนจ้า” พี่เจนยิ้มกว้าง “หน้าที่ของตาร์บ่ายนี้คือ โทรเช็กข้อมูลและนัดหมายกับฝ่ายอาคารของโรงแรมต่าง ๆ ในกรุงเทพฯ ตามรายชื่อนี้ เพื่อขอเข้าไปนำเสนอแผนบำรุงรักษาตู้ไฟประจำปี... อะ เริ่มจากโรงแรมเครือเล็ก ๆ พวกนี้ก่อนเลยจ๊ะลุย!”

ตาร์จ้องมองเบอร์โทรศัพท์ในกระดาษรายชื่อโรงแรมยาวเป็นหางว่าวด้วยความรู้สึกใจเต้นตึกตัก หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก มือเรียวเอื้อมไปยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทาเล็กน้อย นิ้วจิ้มกดเบอร์ตามที่ปรากฎทีละตัว... ตึด... ตึด... ตึด...

“ส... สวัสดีค่ะ เรียนสายฝ่ายอาคารค่ะ ดิฉันตาร์จากบริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด นะคะ พอดีจะขออนุญาตเรียนเสนอแผนซ่อมบำรุงระบบไฟฟ้า...”

(“อ๋อ ยังไม่สนใจครับ”)

ติ๊ด! สายแรกโดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในเวลาไม่ถึงสิบวินาที ตาร์อ้าปากค้าง หันไปมองพี่เจนที่ทำท่าสู้ๆ ส่งกลับมาให้ หญิงสาวฮึดสู้กดเบอร์โรงแรมที่สองแถวสีลมทันที

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ดิฉันตาร์จากบริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด…"

(“ช่วงนี้งบประมาณเต็มแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ”) ติ๊ด!

“ส... สวัสดีค่ะ เรียนสายผู้จัดการฝ่ายอาคารค่ะ ดิฉันตาร์จากบริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง  นะคะ พอดีจะขออนุญาตเข้าไปนำเสนอแผนเซอร์วิสระบบไฟฟ้ากำลัง...”

(“อ๋อ ไม่รับค่ะ มีเจ้าประจำดูแลอยู่แล้วค่ะ”) ปลายสายตอบเสียงเรียบก่อนจะกดวางหูดัง คลิก!

ตาร์หน้าเหวอไปสามวินาที แต่ไม่ยอมแพ้ เธอกดเบอร์โรงแรมอื่นทันที

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าระบบดับเพลิงของทางโรงแรมใกล้ครบรอบตรวจเช็กหรือยังคะ...”

(“โอนสายไปฝ่ายจัดซื้อเลยครับ... ตู๊ด... ตู๊ด... ไม่มีคนรับสาย”)

สายแล้วสายเล่าที่ตาร์ต้องเผชิญกับสารพัดข้ออ้างของโอเปอเรเตอร์และฝ่ายจัดซื้อของแต่ละโรงแรม บางรายก็พูดจาดีจนเธอใจชื้น บางรายก็ตัดสายทิ้งดื้อๆ จนเธอหน้าชา แต่ละสายที่โทรออกไปทำให้เธอเริ่มจับจังหวะน้ำเสียงและวิธีรับมือได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ สมุดโน้ตข้างตัวเริ่มมีรอยปากกาขีดฆ่าและบันทึกข้อมูลยิบย่อยจนดูจริงจังขึ้นมาทันตา บางที่ก็โดนโอนสายไปมาจนเวียนหัว บางที่ก็โดนปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยจนแทบกระอักเลือด ศัพท์เทคนิคที่พยายามท่องมาเมื่อเช้าพอเจอความตื่นเต้นเข้าก็เริ่มพันกันมั่วซั่วในหัว

“พี่เจนคะ... ตาร์พูดคำว่า ‘บำรุงรักษาเชิงป้องกัน’ ผิดเป็น ‘บำรุงรักษาเชิงประจัญบาน’ ไปสองรอบแล้วค่ะ ทางนู้นเขาหัวเราะใส่แล้ววางสายไปเลย” ตาร์โอดครวญพลางทึ้งหัวตัวเองเบา ๆ ด้วยความอัดอั้นหลังจากวางสายที่สิบเอ็ด

พี่เจนหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี “เอาน่าตาร์ ถือว่าเป็นการวอร์มเสียงและฝึกความหนาของผิวหน้าไปในตัว โดนปฏิเสธทางโทรศัพท์น่ะเรื่องเล็กน้อย วันแรกได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว..." 

"แต่อีกสองที่เขาบอกให้ส่งอีเมลเสนอราคาไปให้ดูก่อน แบบนี้คือมีลุ้นใช่ไหมคะ?” ตาร์หันไปถามรุ่นพี่พลางนวดกรามตัวเองเบาๆ หลังจากพ่นคำพูดตามสคริปต์จนปากเปียกปากแฉะ

"พักผ่อนให้เต็มที่ล่ะ เพราะพรุ่งนี้เช้าเราต้องไปลุยของจริงที่ โรงแรมเดอะ แกรนด์ เมโทร กันแล้ว ถือซะว่าบ่ายนี้เราซ้อมมือจนวิชาแกร่งกล้าแล้ว พรุ่งนี้แม่จะพาลุยรังช่างใต้ดินให้ดู!” รุ่นพี่สาวตบไหล่ให้กำลังใจพร้อมขยิบตาให้

ตาร์มองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแล้วถอนหายใจยาว แววตากลัวๆ ในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโล่งใจและมีความมั่นใจขึ้นมาเปี่ยมล้น ชีวิตการทำงานในวัย 28 ปีของยัยตาร์กำลังจะก้าวไปอีกขั้น... พรุ่งนี้ต่อให้ต้องเจอช่างหื่นสายตาโลมเลียอีกสักกี่สิบคน แม่ก็พร้อมจะยื่นใบเสนอราคาอัดหน้าและพ่นศัพท์เทคนิคใส่ให้หงอไปเลยคอยดู!