เดอะ เนฟีลิม The Nephilim ตอนที่ 3 นักล่า (1)

                                           เดอะ เนฟีลิม The Nephilim ตอนที่ 3 นักล่า

           “เดี๋ยวนี่ นายถืออาวุธอะไรมาช่วยล่ะเนี่ย !” ราโมน่ามองด้วยสายตาแปลก ๆ ฮารุเลยบอกว่า

             “มันใช่เวลามาสนใจอาวุธคนอื่นมั้ยเนี่ย ราโมน่าจัง !” ฮารุโวย

              “เอ๊า เมื่อกี้ยังบอกว่าอาวุธผู้ร้ายอยู่เลยฮารุ แล้วมันตัวใหญ่ขนาดนี้ได้ไงกันล่ะเนี่ย” ไอแชกเพิ่งนึกอะไรออก

                “เวรล่ะ เกริมลินมันเพิ่มพลังตัวเองด้วยการกินไฟฟ้า ! แล้วที่นี่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเพียบเลย” เจ้าเกรมลินเข้าโจมตีทันทีทุกคนรีบหลบ และตั้งท่าเตรียมพร้อม และยังไม่ทันไรก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา

             “ซีโอ แย่แล้ว” เสียงของดาริโอตะโกนดังขึ้นมา แต่ตอนนี้เขาไปช่วยหลานชายไม่ได้ 

               “ไปดูหลานนายเถอะ พวกฉันจัดการได้” จอยยาพูด ไอแชกหันมาขมวดคิ้ว จอยยาเลยพูดว่า

               “อะไร ฉันก็ฟังอิตาลี่ออกย่ะ เห็นชื่อยังไม่รู้อีกเหรอ !” ไอแชกพยักหน้ารีบไปดูทันที ซึ่งเขาเห็นว่า ดาริโออยู่ในวงล้อมของเหล่าเกริมลิน ที่เพิ่มพลังแล้วหลายตัว

                 “ให้ตายเถอะ ทำไมแกต้องเป็นหลานฉันด้วยล่ะเนี่ย” พูดจบ อาวุธของไอแชกเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนเหล็กที่ถูกเผา เขากระโดดลงไปและใช้อาวุธด้วยความรวดเร็ว พวกเกรมลินถูกสังหารไปหลายตัว

            “นี่เดฟ ทำไมไม่ใช้วิชาล่ะ”

            “ขืนใช้ในตึกแบบนี้ได้มีตึกถล่มสิ ! ”

             “งั้นเหรอ” ไอแชกควงอาวุธ ยังไม่ทันไร ร่างของเกรมลิมก็ร่วงลงมา มันโดนเล่นงานหนัก สามสาวมองมาที่ทั้งสองคน ดาริโอพูดว่า

              “โยว่เฮ้ย ! นี่ขวัญใจของ...” ถูกยังไม่ทันจบไอแชกก็เขกหัวของดาริโอ แล้วพูดว่า

                 “รีบไปดีกว่า เดี๋ยวตำรวจก็คงจะมา”

ทั้งสองหนีไป สามสาวมองหน้ากัน ยังไม่ทันที่จะพูดอะไร ก็มีเสียงห้าว ๆ ดังขึ้นมา

            “สาว ๆ เป็นยังไงบ้างลูก” สามสาวรีบเก็บอาวุธ และแกล้งทำกลัว

            “เจ๊วีนัส เจ๊อยู่ไหน” ฮารุร้องด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

ชายรูปร่างเล็ก แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีแสบตา วิ่งหน้าตาหน้าตื่น ตามหาพวกทั้งสามสาว ในมือเขาถือไม้ถูกพื้น ที่เหมือนจะเอามาใช้ต่างอาวุธ พอเจอพวกเธอ เจ๊วีนัสรีบวิ่งไปกอดสามสาวทันที

            “เจ๊ขอโทษ เจ๊ขอโทษ” เธอพูดทั้งน้ำตา

            “ไม่ไรเป็นเจ๊ไม่เป็นไร”

เสียงไซเรนดังขึ้นมาตำรวจเข้ามาตรวจสอบที่เกิดเหตุผล นำโดยผู้กองลีรอย อูโน่ เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ผิวแทน หน้าตาเข้มดูจริงจังตลอดเวลา  เขากำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุ ซึ่ง ก็มีคนบาดเจ็บและล้มตายพอสมควร แต่ที่น่าตกใจคือ กล้องวงจรปิดเกิดเสียขึ้นมาในเวลาแบบนี้

            “คาสิโน่เบอร์ต้น ๆ ของประเทศ กล้องเสียเนี่ยนะ ใครจะไปเชื่อว่ะ เหี้ย!” ลีรอยสบถพลางตรวจสอบที่เกิดเหตุ

            “ผู้กองครับ” จ่าผิวดำ วัยใกล้เกษียณ คนหนึ่งเดินมาหาเขา

            “ว่าไงได้เรื่องอะไรมั้ย จ่ามอร์แกน”  

            “คือวงแคนดี้ลีโอพาสไม่เห็นอะไรทั้งนั้นครับ เพราะกลัวเลยไปแอบ ครับ ผมอยากจะสอบนะครับ แต่เบื้องบนสั่งมาว่าไม่ต้องยุ่งกับพวกเธอครับ เพราะเธอไม่มีส่วนอะไรกับคดีนี้แล้ว”

            “เบื้องบนเคลื่อนไหวเร็วเหลือเกินนะ” ลีรอยประชด เห็นกระสุนเงินก็เลยเก็บมาแล้วพูดว่า

            “ว่าแล้วเป็นพวกนั้นจริง ๆ สินะ”

ณ ปราสาทแห่งหนึ่ง

              เมืองจันวิโน่ ว่ากันว่าก่อนที่เมืองนี้จะมาเป็นส่วนหนึ่งของประเทศไอเวแลนค์ เคยเป็นอาณาจักรใหญ่มาก่อนและเต็มไปด้วย ปราสาทโบราณมากมาย จนเรียกได้ว่าไม่ใช่ของแปลกอะไร ว่ากันว่าคนแถวนี้เห็นปราสาทก็ไม่ต่างอะไรกับเห็นบ้านธรรมดาสักหลัง แถมบางปราสาทยังขายในราคาที่ถูกอย่างไม่น่าเชื่อ ไอแชก และดาริโอกลับเข้ามาในปราสาทหลังนี้ ซึ่งเดิมที่ปราสาทหลังนี้อยู่ในการดูแลของโบสถ์แห่งหนึ่ง แต่เพราะไอแชกและดาริโอ จัดการปีศาจที่อยู่ในปราสาทได้ ทางโบสถ์เลยยกปราสาทหลังนี้ให้ เป็นที่อยู่ของพวกเขา แม้มันจะดูสะดุดตาแต่กลายเป็นที่อันตรายที่สุด ดันกลายเป็นที่ปลอดภัยที่สุดซะได้  และภายนอกดูเป็นปราสาทโบราณแต่ภายก็คือบ้านสมัยใหม่ ที่ดูเหมือนว่าจะใช้พื้นที่ได้ไม่ค่อยคุ้มเลย แต่ก็ยังคงเต็มไปด้วยของแต่งบ้านโบราณเต็มไปหมดโดยเฉพาะเกราะอัศวินและอาวุธต่าง ๆ

          “กลับมาแล้ว” ดาริโอตะโกนเสียงดังลั่น มีเสียงเล็ก ๆ พูดกันจอกแจ้ก มีสิ่งมีชีวิตหน้าเหมือนคน แต่สูงราว 20 เซนติเมตรเท่านั้น ทุกตนสวมหมวกทรงแหลมสูง พวกนี้คือ โนม[1] โดยมี โนมตายายสองตัวเดินนำมา ทั้งสองเป็นหญิงแก่และชายแก่ที่หน้าตาใจดี ทำให้อดนึกถึงตุ๊กตาไม่ได้ ดาริโอย่อตัวลงนั่งย่อง ๆ และยิ้มให้โนมทั้งสอง

            “กลับมาแล้ว นนนี่[2]”

            “นายใหญ่ นายน้อยกลับมาเหนื่อย ๆ อิฉันเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้วล่ะค่ะ” ยายแก่โนมพูดขึ้นมา

                “แล้วมีอะไรกินบ้างล่ะ นนน่า” ดาริโอพูด ยายแก่โนมหรือที่ถูกเรียกว่านนน่า เดินนำเข้าไปที่โต๊ะอาหาร ส่วนโนมตาแก่เดินไปหาไอแชกแล้วถามว่า

             “วันนี้ได้ทำอะไรให้คนแตกตื่นอีกหรือเปล่าครับ นายใหญ่” ยังไม่ทันที่ไอแชกจะตอบอะไร ดาริโอก็รีบพูดว่า

             “ไม่เลย แค่โยนปืนกลรุ่นสงครามโลก ให้ไปลั่นกลางคาสิโนเท่านั้นเอง” ตาแก่โนมมองเขาเหมือนคุณตากำลังจะดุหลาน แต่ไอแชกรีบแก้ตัวทันที

          “นนโน่ ผมแค่ทำให้พวกมันตกใจ ก็จะทำให้เผยตัวมากขึ้น”

            นนโน่และนนนี่คือหัวหน้าหมู่บ้านโนมที่ตั้งอยู่ในสวนหลังปราสาท เพราะเดิมทีเจ้าของปราสาทนั้นได้มายึดดินแดนของโนมและให้เหล่าโนมเป็นคนรับใช้ประจำปราสาท แต่หลังจากที่เจ้าของปราสาทตายและกลายเป็นปีศาจ ทำร้ายคนมานาน พวกโนมเหล่านี้เลยกลายเป็นทาสคอยช่วยเจ้าของปราสาทฆ่าคน จนกระทั่งครอบครัวคานโลมาช่วยพวกเขาเอาไว้ พวกเขากำลังจะย้ายออก แต่ดาริโอ บอกว่า

             “โยว่เฮ้ย ! พวกเราแค่ขออาศัยเท่านั้นล่ะ จะไม่ยุ่งกับพวกโนมหรอก อยู่ ๆไปเถอะ ต้องการอะไรพวกเราหาให้ได้นะ” แต่ไป ๆ มา ๆ ดาริโอกลับตีสนิทกับพวกโนมได้เพราะซื้อของฝากไปให้ ซึ่งสำหรับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กแบบนี้ ขนมถุงเดียว น้ำอัดลมขวดเดียวก็กินได้ทั้งหมู่บ้านแล้ว นั่นทำให้เขาเป็นมิตรกับเหล่าโนมได้ไม่ยากโดยเขาเรียกหัวหน้าโนมว่า นนโน  และ นนน่า หรือคุณตา คุณยาย เลยทำให้ทั้งสองกลายเป็นเหมือนญาติของคานโลไปเลย ไอแชกเองก็พลอยสนิทกับสองโนมไปด้วย การไปทำภารกิจแล้วกลับบ้านมามีคนรอรับ มันก็ช่วยให้หายเหนื่อยได้ด้วย

[1] สิ่งมีชีวิตในตำนานของยุโรป เป็นมนุษย์ที่มีร่างเล็กมาก อาศัยอยู่ใต้ดิน อารมณ์ดีอยู่เสมอ ๆ ว่ากันว่าพวกโนนจะรู้ตำแหน่งของสินแร่ใต้ดิน เป็นภูตที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ และยังมีความรู้สูง

[2] Nonni (นน-นี่) ภาษาอิตาลี่ ใช้เรียกตายายรวมกัน คุณตา จะใช้คำว่า Nonno (นน-โน่) คุณยายจะใช้คำว่า Nonna (นน-น่า)