เดอะ เนฟีลิม The Nephilim ตอนที่ 3/2

              เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา มันมาจากมือถือรุ่นเก่าที่พวกเขาใช้ต่างโทรศัพท์บ้าน ดาริโอมองหน้าไอแชกเขาบอกว่า

            “นายคุย” ดาริโอถอนใจแล้วพูดว่า

             “โยว่เฮ้ย ! ไอทั้งปี” ดาริโอรับสาย

             “นี่พวกคุณเล่นอะไร รู้มั้ยจะลบร่องรอย ทำลายหลักฐาน มันยากนะคะ !” เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ดูแล้วหงุดหงิดมาก

              “ครับ ๆ ขอโทษแทนซีโอด้วย ครับคุณเจ้าขา” ดาริโอพูดขึ้นมา

               “แต่ ก็ต้องขอบใจพวกคุณนั่นล่ะ เพราะไอ้แก็งค์นี่สร้างปัญหามาพอสมควรแตะไม่ได้เลย ตอนนี้ก็ได้หลักฐานพอจะสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้แล้ว ยังไงก็เลิกพ่นสีซะด้วยนะ ! จะปิดข้อมูลคุณยากเพราะพ่นสีนี่ล่ะ” เจ้าของชื่อเจ้าขาพูดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

              “มันเป็นเอกลักษณ์ของพวกเราครับ สารวัตร”

                “แล้วมีใครจำได้หรือไงคะ” เจ้าขาวางสายไป ดาริโอหันไปมองทางไอแชกที่กำลังกินอาหารเย็นอยู่

                 “ซีโอ  คราวหลังรับสายบ้างนะ !”

ไอแชกทำเป็นไม่ได้ยิน เขาเดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง ซึ่งถ้าใครมาเห็นคงไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่ดูจะเป็นคนเย็นชาวางมาดอย่างเขา จะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของวงแคนดี้เลโอพาส มีของสะสมของวงนี้เต็มไปหมด เขาเปิดเพลงของวงและนั่งฟังเพื่อผ่อนคลาย เขามองไปที่รูปถ่ายพร้อมลายเซ็นสามสาว

            “พวกเธอมาพัวพันกับโลกของฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย แต่ยังไงก็ยังชอบพวกเธอเสมอนะ”  

            ที่พักของสามสาว เป็นห้องชุดสุดหรูในคอนโดใหญ่กลางเมือง โดยหลังเสร็จงาน และเคลียกับตำรวจแล้ว ก็ถึงเวลาพักของสามสาว คือการ กินของโปรด จอยยาคือสปาเก็ตตี้ ที่ราดซอสจนชุ่ม ส่วนของ  ฮารุ คือราเมงที่ใส่ท็อปปิ้งจัดเต็ม ส่วนราโมน่า คือเบียร์กับไส้กรอกเยอรมัน และเบียร์โปรดของเธอ คือ เบียร์ไฮบริด ที่หมักจากถังไม้ และเวลากินต้องค่อย ๆ เปิดออกมาจากถังใส่แก้วสำหรับกินเบียร์โดยเฉพาะด้วย

            “พรุ่งนี้ มีงานนะราโมน่า เบา ๆ หน่อย” จอยยาพูด

            “จ้า ๆ พรุ่งนี้ถ่ายเอ็มวีสินะ แล้วใครเป็นพระเอกเอ็มวีล่ะ” ราโมน่าพูดพลางยกเบียร์ขึ้นดื่ม

            “ธนัส คอนเนอร์” ฮารุตอบ ราโมน่าถึงกับสำลักเบียร์พุ่งใส่หน้าของจอยยา

            “ทำบ้าอะไรเนี่ยราโมน่า !” จอยยาพูดพลางรีบเช็ดหน้า

            “ให้ตานี่มาเล่น เอ็มวีเราเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่าตานี่...มัน...โอยพูดไม่ถูก” ราโมน่าต้องกินเบียร์เพิ่มทันที แทบจะยกทั้งถังแล้ว

            “รู้หรอกน่า แต่เรื่องความดังของเขามันของจริง หรือวินัยและฝีมือในการทำงานก็ของจริง อย่าห่วงเลย ไม่มีอะไรหรอกน่าอย่าห่วงเลยราโมน่าจัง ว่าแต่เจ้าสองคนที่เราเจอวันนี้เป็นพวกนักล่าเหมือนเราเหรอ” ฮารุพูดขึ้นมา

            “ไม่เชิงหรอก พวกนี้ไม่ได้มีอาชีพบังหน้าเป็นศิลปินเหมือนกับพวกเราหรอกน่า คงเป็นพวกทำงานเต็มเวลาะล่ะมั้ง” จอยยาตัดบท

            “เหรอแต่ฉันว่าพวกเขาหล่อดีนะ คิดว่าไงเหรอ จอยยาจัง” ฮารุพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย

            “โอย ! เอาอะไรดู ไม่มีคนดี ๆ ที่ไหนมาแต่งชุดม่วง ๆ แบบนี้หรอก สงสัยจะแก่แล้วด้วยแถมเป็นเกย์ด้วย” จอยยาพูดหน้าตาเฉย

            “รู้ได้ไงว่าแก่แล้ว” ราโมน่าพูดพลางเดินไปกดเบียร์เพิ่ม

            “ก็เห็นไอ้หนุ่มเสื้อฟ้าเรียกว่า ซีโอ ไง มันแปลว่า ลุงนะ” จอยยาพูดขึ้นมาบ้าง ราโมน่ายกเบียร์ขึ้นดื่มแล้วพูดว่า

            “แต่อีตาเสื้อม่วงนั่น ก็มีฝีมือใช่ย่อย เพราะใช้อาวุธแบบนั้นในการต่อสู้”

            “งั้นฉันจะเรียกเขา มะเขือม่วงจังก็แล้วกัน” ฮารุพูดพลางหัวเราะ

            กองบัญชาการของแบล็คเอซ ชายร่างผอมใส่สูทสวมหมวกปีกกำลังดื่มไวท์อยู่ เขาคือ แบล็กเอซ มีชายร่างอ้วนใหญ่ไว้หนวดเครา สวมมงกุฎกระดาษ เขาคือ คิงคลัมโบ้ ผู้หญิงรูปร่างผอมสูง แต่งชุดสีแดง เธอคือ ควีนนี่ฮาร์ท และไดม่อนแจ้คก็กำลังยืนตัวแข็งด้วยความกลัว และโป๊กเกอร์มาสเองก็ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน แต่มันไม่แสดงออกเลยว่ากลัว

            “จะบอกว่า คาสิโนของเราโดนถล่ม เพราะความบ้ากามของแกเหรอ!” แบล็กเอชพูดขึ้นมา

            “มะ..ไม่ใช่ ผะ...ผม ยะ...อยากให้พวกนางมาเป็นพวกของเราในการล่อลวงคนก็เท่านั้น” ไดม่อนแจ้คตอบเสียงเลิกลั่ก

            “เหรอ ! แล้วพวกเธอก็บังเอิญเป็นนักล่าซะอีก บังเอิญจริง ๆ” ควีนนี่ฮาร์ทพูดเสียงของเธอแหลมเล็กจนบาดหู

            “แล้วยังมีไอ้สองตัวนั่นมาอีก เหรอ ! แล้วทำไมแกยังอยู่นี่” คิงคัมโป้พูดเสียงดัง

            “ข้าปล่อยเกรมลินไปจัดการมันแล้ว มันไม่น่ารอดหรอก แต่ไอ้โป๊กเกอร์มาส ก็หนีมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ !”

            “คนสติดี ๆ ที่ไหนเหรอจะอยู่ในที่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าเต็มไปหมด พร้อมกับเกรมลินฝูงใหญ่น่ะ อีกอย่างข้าก็ไม่ชอบเกรมลินด้วย” โป๊กเกอร์มาสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย และผู้นำทั้งสามก็ไม่ได้พูดอะไร นั่นทำให้ไดม่อนแจ้ครู้แล้วไม่ควรพูดอะไรอีกแล้ว

            “เอาล่ะ ให้แกจัดการพวกสามสาวนั่นก่อนก็แล้วกัน”

            “แต่ว่า ฆ่าคนมีชื่อเสียงแบบนี้ จะไม่เป็นอันตรายเหรอครับ” ไดม่อนแจ้คพูด คิงครัมโป้หัวเราะแล้วพูดว่า

            “ใครสนกันล่ะอย่าลืมนะ พวกเราน่ะทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ ถ้าไม่ทำแกตาย ! อ๋อ ! ทำให้เหมือนเป็นการก่อการร้ายจากต่างประเทศก็แล้วกันนะ เผื่อจะได้เกิดสงคราม เพราะสงครามที่แหล่งทำเงินที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเราแล้ว”

ไดม่อนแจ้คหน้าเสีย กำลังจะหันไปบอกให้โป๊กเกอร์มาสไปกับตน แต่โป๊กเกอร์มาสกลับพูดทำให้มันหน้าชาไปหมด

“เฮ้ย ๆ ข้าไม่ช่วยเจ้าหรอกนะ เพราะข้ายังมีงานอื่นต้องทำ”

            “งานนี้แกต้องจัดการเองเท่านั้น ไม่งั้นเดอะรอยยันไม่ให้อภัยแน่” แบล็กเอซพูด ไดม่อนแจ้คเดินหน้าเสียออกไป

            บ้านหลังหนึ่งในแถบชานเมือง ผู้กองลีรอย กำลังนั่งรออยู่ในรถด้วยจิตใจร้อนรน ลีรอยถอนใจแล้วพูดว่า

            “ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก โปรดอภัยให้ผมด้วย”

พูดจบเขาก็หยิบหมวกไอ้โม่งมาสวม เดินเข้าไปในบ้าน ด้วยกุญแจผี ถ้ามีใครคนมาเห็นเขาตอนนี้ คงไม่คิดว่าเขาเป็นตำรวจ พอเข้าไปในบ้าน การสำรวจก็เริ่มขึ้น เขาเห็นว่ามีมีดหลายเล่ม อยู่ในบ้าน คนอื่นอาจเห็นเป็นแค่มีดธรรมดา แต่สำหรับเขาแล้ว เขาเห็นบางอย่าง เขาแอบยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเก็บมีดทั้งหมดใส่ในเป้ที่เตรียมมา และแอบเข้าไปในห้องนอน ค้นอยู่นานจะกระทั่งได้เจอ กล่องใบหนึ่ง เขาจัดการสะเดาะกุญแจ กลิ่นคาวเลือดโชยออกมา และของในนั้นก็คือ เศษผ้าจากชุดนักเรียน ที่มีเลือดเปื้อนอยู่จนแดงไปหมด