เดอะเนฟีลิม The Nrpipim ตอนที่ 5 ธนัส คอนเนอร์ 2/5

          “เฮ้ย ! ใจเย็นก่อนมาร์ตัน” เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นมา เขาเป็นชายหน้าตาดีราวกับรูปวาด รูปร่างสูงโปร่งค่อนข้างผอม สวมสูทสีดำ ใส่หมวกทรงสูง

            “จะให้เย็นยังไงวะ เจมส์ ดูมันพูด ข้าจะไปกระทืบมันให้จมตีน”  

            “ก็เขาหล่อจริง ๆ นี่ เอาน่า ของยาก ๆ แบบนี้มันจะมีค่าเสมอนั่นล่ะ” มีอาพูดหน้าตาเฉย

            “แต่แบบมันนี้มัน...” มาร์ตันกำลังจะพูดต่อแต่ว่า มีอาห้ามไว้ก่อน

            “ไว้มีโอกาส ก็ลองกล่อมเขาดูใหม่ฉัน ไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะ” แจ้คกี้วิ่งหน้าตื่นออกไป

            “เอาล่ะวันนี้เวรใครนะ” มีอาพูดขึ้นมา ชายร่างกำยำผมสีทอง ตาสีฟ้าสวมเสื้อยื้อเหลืองลายดอกไม้ ที่มันคับจนเห็นกล้ามอย่างชัดเจน เขามีแววตาเจ้าชู้อย่างเห็นได้ชัดและใบหน้าดูเป็นหนุ่มสำอางอย่างเห็นได้ชัด

            “คิวของผมเองล่ะ รับรองว่าวันนี้คุณจะมีความสุขจนเหมือนขึ้นสวรรค์เลย”

            “แหม ! ฟังแล้ว สยิวจังเลย ฮัมซาม” มีอาเดินมาหาเขา ฮัมซาลุกขึ้นมาอุ้มนางเดินไป ทำให้มาร์ตันยิ่งไม่พอใจใหญ่

            “ยังไม่ถึงคิวพวกเรา รอไปก่อนเถอะ” เสียงแหบ ๆ ดังขึ้นมา จากชายอีกคนหนึ่ง เขาเป็นชายร่างสูง ผมสีดำเป็นคิ้วเข้ม สวมชุดสีเขียว มีดอกไม้แดงที่หน้าอก

            “ข้าอยากจะขยี้มันจริง ๆ นะโกดะ มันบังอาจมาพูดแบบนี้กับมีอาได้” มาร์ตันพูดขึ้นมา

            “คิดว่าข้าไม่เดือดหรือไงกัน แต่ว่า ขืนเราลงมือเองตรง ๆ ปัญหามันจะตามมานะ แกมีแผนอะไรดี ๆ มั้ยไวอัน” โกดะให้ไปถามผู้ชายอีกคน เขาเป็นชายร่างผอมสูง ผิวขาวซีด สวมชุดสีดำและใส่หมวกปีกกว้าง เขาคือ ไวอัน

            “ใจเย็นเดี๋ยวนะมีคนอื่นมาลงมือแทน เราเองนั่นล่ะแค่รอเวลาเท่านั้น”

            ที่งานเปิดตัวห้างใหม่ ธนัส มาโชว์ตัวที่งานนี้ ร่วมกับแคนดี้เลโอพาส โดย ธนัสทำหน้าที่พิธีกรในงาน ซึ่งผลคือห้างแทบแตก เพราะทั้ง ๆ แฟน ๆ ของแคนดี้เลโอพาส กับ ของธนัสมารวมตัวกัน ซึ่งแคนดี้เลโอพาส ร้องเพลง รักก็ล่าใจ และ เพลง เขาเป็นใครที่ ธนัสแสดงเอ็มวีให้ด้วย ธนัสเลยร่วมเต้นกับพวกแคนดี้เลโอพาส อย่างสนุกสนาน ในกลุ่มแฟนคลับ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองธนัสตัวสายตาหลงใหล เธอพยายามแหวกฝูงชนเข้าไปที่แถวหน้าให้ได้ และแต่พอธนัสไปเต้นใกล้ชิดกับราโมน่า เธอก็แสดงอาการไม่พอใจอย่างชัดเจน ทำให้เธอขว้างขวดน้ำขึ้นไปบนเวที ขวดน้ำลอยไป เกือบโดนหน้าราโมน่า ดีว่าธนัสคว้ามันได้กลางอากาศ และธนัสก็รีบเล่นมุขกลบเกลื่อนไปว่า

            “แหม ๆ อยากให้ผมกินน้ำ ส่งมาดี ๆ ก็ได้นะครับ” ราโมน่ารู้สึกเลยว่าความเร็วของธนัสนั้นไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ในความเป็นจริงนั้นธนัสไม่ต้องช่วยเธอก็ยังได้ เพราะว่า เธอหลบทันได้ไม่ยาก และหลังจากเกิดเหตุไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็โดนการ์ดคุมตัวออกไป โดยแจ้คกี้ต้องตามไปดูด้วย

            “เธออีกแล้วเชอร์รี่” แจ้คกี้พูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย

            “ก็ธนัสเขาไปยืนใกล้ชิดนางนั่นมากเกินไปนี่ ธนัสน่ะเป็นคู่แท้ของเชอร์รี่นะ” แจ้คกี้ถอนใจอย่างเบื่อหน่าย เชอร์รี่เป็นแฟนคลับของธนัสมาตั้งแต่อายุ 14 ตอนนี้เธออายุยี่สิบแล้ว ตลอดเวลาเธอพยายามขอพบธนัสเป็นการส่วนตัว เพราะเธออ้างว่าเคยฝันเห็นธนัส เค้าบอกให้เธอมาหาเขา

            “โอย ! เชอร์รี่หนูกลับไปตั้งใจเรียนหนังสือเถอะ อย่ามาทำอะไรแบบนี้หรอก ธนัสเขาก็เคยบอกว่านะ เขายังไม่คิดจะคบใครหรอก เพราะเขา หล่อเกินไป” แจ้คกี้รีบพูด จริง เธออาจจะติดการพนัน แต่เธอก็ทำงานในฐานะผู้จัดการได้ดี โดยเฉพาะปัญหาพวกแฟนคลับคลั่งเกินเหตุที่แก้ได้หลายคนแล้ว มีแต่คนนี้ล่ะที่แก้ไม่ได้สักที จึงต้องใช้มาตการเด็ดขาดแล้ว

            “พี่จำเป็น ต้องแบนเราจากงานโชว์ตัวและทุกงานของธนัสแล้วล่ะ เราห้ามเข้ามาอีก ไม่งั้นพี่อาจต้องแจ้งตำรวจนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเชอร์รี่ก็หน้าถอดสี รีบพูดว่า

            “อย่านะ พี่ หนูต้องเจอพี่ธนัสเขาทุกงาน ไม่งั้นพี่เขาจะทำหนูไม่ได้แล้ว เราจะไม่ได้ทำตามลิขิต”

            “โอย หนูพี่ว่าหนูพบหมอเถอะนะ ไว้หนูหายแล้วค่อยมา ครั้งนี้หนูโยนขวดน้ำขึ้นไปเวที คราวหน้าหนูจะทำรุนแรงกว่านี้ พี่กับธนัสรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ” แจ้คกี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนทำให้เชอร์รี่พูดไม่ออก ได้แต่เดินคอตกออกไป น้ำตาของเธอไหลออกมา สำหรับเธอแล้ว ธนัสเหมือนโลกทั้งใบของเธอยอมโดดเรียน จนโดนเรียกพบผู้ปกครอง และพ่อแม่ของเธอก็แสดงอาการระอาอย่างเห็นได้ จึงเลือกเอาความสนใจไปให้น้องชายของเธอทั้งหมด ซึ่งเขาก็เป็นเหมือนลูกชายในฝันของพ่อแม่หลายคน ทั้งเรียนเก่ง และไม่สร้างปัญหาอะไรกับครอบครัวเลย เชอร์รี่ไม่อยากกลับบ้าน เพราะกลับไปเธอก็จะโดนตำหนิอีกตามเคย

            “หลงทางอยู่เหรอแม่หนู” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา เชอร์รี่สะดุ้งสุดตัว ผู้หญิงที่พูดกับเธอเป็นผู้หญิงตัวสูง ผมยาวสีดำ ใส่ชุดลายดอกไม้ เธอมีรอยยิ้มที่เป็นมิตรทำให้ เชอร์รี่รู้สึกอยากจะเปิดใจ

            “หนูกำลังจะไม่ได้เจอคนสำคัญค่ะ”

            “ทำไมล่ะ” ผู้หญิงชุดลายดอกไม้ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แฝงไว้ด้วยความเห็นใจ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกว่ามีคนเข้าใจเธอมากขึ้น

            “หนูเคยฝันถึงเขาบ่อย ๆ เราต้องเป็นคู่แท้กัน แต่ไม่มีใครเข้าใจเลย”

สาวชุดลายดอกไม้มองเธอ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร

            “พี่เข้าใจ เอางี้มั้ย มีคนที่จะช่วยเธอนะ ลองไปกับพี่ดีมั้ย”

            “ใครเหรอค่ะ แล้วมันที่ไหนกัน”

            “จงตามพี่มาเลย นี่คือการตามรอยเส้นทางอันศักสิทธิ์” ผู้หญิงชุดลายดอกไม้พูดขึ้น และเดินนำเธอไป เชอร์รี่เลยเดินตามไป

            ที่งานแสดงหลังเสร็จการโชว์ ธนัสเดินมาถาม ราโมน่า

            “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

            “ไม่เป็นหรอกค่ะ ขอบคุณมากนะค่ะ คุณคอนเนอร์” แม้จะเคยร่วมงานกันอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่สนิทอะไรกับธนัสอะไรมากมายนักหรอก

            “บอกแล้วไง ให้เรียกว่าผมว่า ธนัสก็ได้ เพราะว่า คนสวย ๆ อย่างคุณเนี่ยเหมาะแล้วล่ะ ที่จะเรียกชื่อคนหล่อ ๆ อย่างผม” ราโมน่าฝืนยิ้ม เธอไม่ได้เกลียดเขาหรอกนะ แต่ก็อดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้หรอก คนอะไรมั่นใจในตัวเองสูงขนาดนี้

            “ก็ได้คะคุณธนัส ว่าไงก็ว่าตามกัน”

            “ต้องงี้สิครับ เอาล่ะครับไว้เราเจอกันใหม่นะครับ”

ธนัสเดินไปที่ห้องแต่งตัว โทรศัพท์ดังขึ้นมา ธนัสรับสาย

             “สวัสดีคะ คุณธนัสนี่เจ้าขานะคะ”

             “ครับผมจำเสียงได้ครับ” ธนัสพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าชู้ตามสไตร์ของตัวเอง

             “ไม่ต้องพยายามหรอกค่ะ ยังไงเจ้าขาก็ไม่หลงกลหรอกค่ะ ที่ทางเราได้ทราบว่า บริษัท บลัดโรส ติดต่อคุณมาใช่มั้ยค่ะ”