บทที่ 2 ฝันประหลาด

บทที่ 2 ฝันประหลาด

จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ

เสียงนกร้องจิ๊บดังเข้ามาในโสตประสาทของร่างหนาที่นอนขดตัวคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงหลังเล็ก ม่านหน้าต่างสีขาวพลิ้วไปตามลม แสงแดดอ่อนรำไรยามเช้าลอดเข้ามาทางหน้าต่าง พาดลงมาบนก้อนผมสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายผ้าห่มขึ้นมาเล็กน้อย

“อืออ~”

เสียงทุ้มงัวเงียของชายใต้ผ้าห่มลอดออกมา ก่อนผ้าห่มผืนหนาที่คลุมหัวจะถูกนายตัวเลื่อนออกเผยใบหน้าหล่อเหลาที่ยังเมาขี้ตาเหมือนทุกวัน คิ้วเข้มเส้นหนาดำสนิทเข้ากับผมหยักศกที่ยุ่งเหยิง มือหนาขยี้ปลายจมูกโด่งของตัวเองแรง ๆ อย่างเคยชิน แล้วยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาปรับแสง

มือหนาเลื่อนขึ้นจับท้ายทอยพลางลูบไปมาเบา ๆ รู้สึกราวกับว่าความร้อนผ่าวของฝ่ามือบางคนบางคนยังคงอยู่

ฟู่~

“เหมือนจะฝันอะไรอีกแล้ว...หรือเปล่านะ?”

เขาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะปล่อยออกมาเฮือกใหญ่ นัยน์ตาดำขลับมองเพดานสีขาวเปื้อนรอยเชื้อราสีเหลืองที่คุ้นเคยอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งจากที่นอนจนผ้าห่มหล่นลงมากองบนตัก เผยให้เห็นผิวกายเข้มคร้ามของร่างกายท่อนบนที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด และหน้าท้องที่เต็มไปด้วยลอนกล้ามเนื้อสวยอย่างคนที่ออกกำลังกายเป็นประจำ

ตาคมมองไปเห็นนกกระจิบสองตัว ร้องหยอกล้อกันอยู่นอกหน้าต่าง ก่อนสะบัดผ้าห่มออกจากกายแล้วยืนขึ้นบิดขี้เกียจ เช้าวันใหม่เป็นเหมือนเดิมทุกวัน

ยาสีฟันสูตรธรรมชาติถูกบีบลงบนขนแปรงก่อนจะถูกใช้งานตามหน้าที่ น้ำเย็น ๆ ทำให้เขาตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที ก่อนหันไปคว้าผ้าขนหนูบนราวข้าง ๆ มาพันเอาไว้รอบเอว ร่างเปียกชื้นหอมกลิ่นครีมอาบน้ำเดินออกมาจากห้องน้ำแคบ เนื้อตัวยังมีหยดน้ำเกาะพราวอยู่เต็มตัว

ติ๊ด ๆ ๆ

นาฬิกาแจ้งเตือนเวลาเดิมเร่งให้เขารีบแต่งตัวแม้แผ่นหลังจะยังไม่แห้งสนิท พลางคิดว่าเช้านี้จะกินอะไรดี เขาใช้ชีวิตอยู่ในห้องเช่าแคบ ๆ คนเดียวจึงไม่คิดจะปรุงอาหารให้วุ่นวาย มือหนาหันไปคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์บนโต๊ะเพื่อตรงไปฝากท้องกับร้านประจำที่ ไปทุกเช้าตลอดเจ็ดปีหลังจากเรียนจบ

เขาเลือกสั่งเมนูเดิม ๆ คือข้าวไข่เจียวกินกับซอสมะเขือเทศ ร่างสูงใหญ่ใช้เวลาจัดการกับมื้อเช้าไม่นานก็เรียกคิดเงินแล้วตรงไปที่รถที่จอดไว้หน้าร้าน ชีวิตเรียบง่ายของเขาดำเนินไปอย่างช้า ๆ แบบนี้มาเนิ่นนาน จะมีก็เพียงแต่...

“ไปดีมานะไอ้หนุ่ม”

เจ้าของร้านข้าวแกงตะโกนบอก แกผละจากลูกค้าหันมาโบกมือให้อย่างเป็นกันเอง เช้าตรู่แบบนี้ลูกค้าวัยทำงานค่อนข้างเยอะเพราะรสมือและราคาถูกเป็นมิตรกับคนจนแบบเขามากทีเดียว

“ครับผม”

ตื่นนอน กินข้าว และออกไปทำงาน ... นี่แหละชีวิตชนชั้นล่างดี ๆ ที่เขาคู่ควร ...อย่าเพิ่งเบื่อกันล่ะ ลองอ่านกันไปก่อน อย่างน้อยก็ให้จบบทนี้ก็ยังดี

เขาติดไฟแดงอยู่สามนาทีก็ขี่ตรงขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำใหญ่ไป เช้านี้ถนนโล่งมากทีเดียว ฝั่งตรงข้ามของสะพานคือที่ตั้งของร้านตัดผมชายเล็ก ๆ ที่เขารวบรวมเงินจากการทำงานพิเศษมาเปิด หวังจะประสบความสำเร็จอย่างใครเขาเข้าสักวัน

“ท้องฟ้าเช้านี้โล่งดีชะมัด”

อากาศบนสะพานช่วงนี้ค่อนข้างเย็นสบายเลยทีเดียว สบายจนเขาเผลอมองไปบนท้องฟ้าเห็นนกตัวใหญ่ท่าทางแปลก ๆ บินวนอยู่แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร

เขาชอบมองท้องฟ้า ยิ่งมองมันในวันที่ฟ้าสวยเขายิ่งชอบ มันเหมือนกับว่าตัวเขาโดนโอบกอดด้วยอ้อมแขนยักษ์ใหญ่ของผืนฟ้าที่สดใส

อาจเป็นเพราะการใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวมันอิสระ และก็ว่างเปล่ากว่าที่คิด

นกตัวนั้นยังบินวนไม่ห่าง และนาทีที่ราวกับว่าเขาได้สบตาเล็ก ๆ คู่นั้นของมัน สมองของเขาพลันขาวโพลน

ตึง!!! เอี๊ยดดด โครม!

ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกราวกับได้กลายเป็นนกที่กำลังโบยบิน

ร่างหนาบนมอเตอร์ไซค์ลอยคว้างไปกลางอากาศ ก่อนโลกทั้งใบจะทุ่มเขาลงและโถมใส่ด้วยคลื่นแห่งความเจ็บปวด ทันทีที่ร่างกำยำตกกระแทกพื้นซีเมนต์ด้านล่างสะพานที่สูงกว่า 10 เมตร

“กรี๊ดด” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังระงมจากผู้คนที่มาออกกำลังกายใต้สะพานในยามเช้า

เลือดสีแดงสดทะลักออกจากร่างที่ล่วงหล่นลงมาตามแรงโน้มถ่วงมหาศาลของพื้นโลก ตามมาด้วยเสียงในหัวที่ดังเป็นเสียงนาฬิกาปลุกเมื่อเช้า 

ติ๊ด ๆ ๆ

น่ารำคาญจริง

และมันดังวนอยู่แบบนั้นซ้ำไปซ้ำมาจนอยากจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาปิดเสียง แต่กลับไม่รู้ว่ามือเขาอยู่ตรงไหนกัน ดวงตาพร่าราวมีม่านหมอกกันพยายามเพ่งมองก้อนบางอย่างที่ตกอยู่ไม่ไกล

นั่นหรือเปล่า?

“รถชนบนสะพาน!”

“คนขี่ตกสะพาน!!”

โอ้ย เสียงแสบแก้วหูจัง

เสียงคนตะโกนก้องไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ดวงตาของเขาอาบไปด้วยเลือดสีแดงสดทำให้มันพร่าเบลอและเริ่มมองเห็นชัดบ้างมัวบ้าง และบางทีก็มืดสนิทเหมือนทีวีติด ๆ ดับ ๆ

“แกเอ้ย เรียกตำรวจเร็วเข้า...โธ่เอ๊ยไอ้หนุ่ม...”

“ยายมีเบอร์ไหม!”

“โธ่เอ้ย เอ็งก็หาเอาสิ ฉันก็ไม่รู้เว้ย!”

มีหลายเสียงปนกันจนเขาฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง รู้สึกชาไปทั้งร่าง เมื่อครู่นี้เขายังมองเห็นนกตัวใหญ่บินบนท้องฟ้าสวย ๆ อยู่เลย ตอนนี้กลับมองเห็นเพียงเงาของเท้าคน

หน้าหนาวแล้วเหรอ...ทำไมหนาวขนาดนี้นะ

หนาวมากจนใจหาย

หายใจไม่ออกเลยแน่นหน้าอกไปหมด แต่ทำไมมันคุ้นจัง อ๋อ จุกเหมือนกับตอนที่ตกต้นไม้ตอนเด็ก ๆ ไง หึ ตอนนั้นไม่มีใครมาช่วยสักนิดเขาต้องนอนอยู่ท่าเดิมอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นมาได้ ...แล้วครั้งนี้ต้องนอนรอแค่ไหนกันนะ

ติดอยู่ในห้วงคิดอยู่อย่างนั้นสักพัก ร่างกายก็เริ่มกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง

“โอ...ย”

โอ้ย คำเดียวเขาก็ร้องไม่ออก มันเจ็บมาก ๆ เลย ร่างกายกลับมาเจ็บปวดจนเขาทนไม่ได้ แต่ก็ร้องไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดบอกเล่าความทรมานที่วิ่งเข้ามาคล้ายคันธนูที่ล็อกเป้าปักลงบนร่างเขานับหมื่นนับพันลูก

ปกติ เขาต้องตายแล้วหรือเปล่า

ได้แต่คิดและปล่อยให้น้ำตาร้อนให้ค่อย ๆ ไหลปนไปกับเลือดที่ไหลเปื้อนเต็มพื้นถนน ในหัวฉายภาพของเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งตามหญิงแก่ท่าทางใจดีที่กำลังแบกหาบขายของไปตามถนน รอยยิ้มเหี่ยวย่น ฝ่ามืออุ่นและอ้อมกอดที่มีกลิ่นเฉพาะของคุณยาย

“อึก” ลิ่มเลือดข้นทะลักออกจากปาก พร้อมมือที่ยกขึ้นปิดตาแล้วเบือนหน้าหนีของคนรอบข้าง

ความทรงจำเก่า ๆ ไหลผ่านเข้ามา พร้อมกับความเจ็บปวดที่เพิ่มเป็นทวีคูณจากร่างกายที่บิดผิดรูปและขาดวิ่น

นี่หรือเปล่าที่คนใกล้ตายเขาจะเห็นกัน

‘ขอผม ตายไปเลยได้ไหม...’

“ถ่วงมันลงไปให้ลึกที่สุด”

คำสั่งแข็งกร้าวบอกกับลูกน้องที่ลากเรือเล็กเข้ามารอรับร่างไร้ลมหายใจในมือหนา ร่างสูงที่หอบเหนื่อยถอนหายใจออกมาอย่างพอใจเมื่อร่างเล็กที่คว่ำหน้าอยู่นั้นไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ

เมื่อเห็นดังนั้น เขาจึงปล่อยมือจากต้นคอบอบบางที่ขึ้นรอยช้ำเป็นจ้ำจากแรงบีบของเขาเอง ก่อนไล้ปลายนิ้วไปบนเส้นผมสีเงินที่สยายแผ่บนผืนน้ำด้วยแววตายากที่จะอธิบาย

รอบข้างเงียบสนิทไร้ซุ่มเสียงของสิ่งมีชีวิต ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงใดออกมา สายลมเย็นพัดเอื่อยในป่ารกชัฏนั้นแฝงไปด้วยความน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เขาเพียงสะบัดไล่น้ำที่เปียกมือก่อนจะหันหลังเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น

และในเป็นนาทีนั้นเอง...

ที่เส้นด้ายแห่งชีวติจากแดนไกลถูกถักทอขึ้นใหม่แทนที่เส้นที่ขาดสะบั้นออกจากร่างที่น่าสังเวชนี้

เกินกว่าดวงตามนุษย์จะมองเห็น ด้ายเงินทอดยาวเข้าโอบล้อมร่างเล็กที่สิ้นลม ด้ายนับล้านล้านเส้นผูกเข้ากับร่างบางพลางดึงดวงจิตจากอีกโลกหนึ่งทะยานเข้าประสานกับเรือนกายที่ว่างเปล่า

ดวงตากลมหมองหม่นที่เบิกโพลงยามสิ้นใจค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปใต้ผืนน้ำเย็น เมื่อเนื้อแท้ซับสีเงินจากสายใยแห่งดวงจิตจนกลายเป็นนัยน์ตาสีม่วงอ่อนประกายเงินแวววาว

อีกฝ่ายที่ย่ามใจกำลังจะหันกลับขึ้นฝั่งหลังทำภารกิจสำเร็จ แต่ก็ตกชะงัก เมื่อจู่ ๆ ร่างไร้วิญญาณที่ลอยคว้างกลับกระตุกเฮือกขึ้นมายืนหอบหาอากาศหายใจ

“ตายยากตายเย็น!” เขาที่ยังยืนอยู่อยู่ไม่ไกลจึงรีบคว้าลำคอขาวแล้วกดให้จมดิ่งลงไปอีกครั้ง

อะไรวะเนี่ย!!

ร่างบางออกแรงดิ้นจนสุดแรงเมื่อกำลังจะขาดอากาศหายใจ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ถีบขาและปัดป่ายเอาตัวรอดอย่างสุดแรงจนเชือกที่มัดมือทั้งสองข้างหลุดออก น้ำโดยรอบซ่านกระเซ็น เกิดเป็นความโกลาหลย่อม ๆ ขึ้นที่ริมธารลึก

หยุดเถอะ

เสียงหนึ่งกระซิบบอกชิดหู ก่อนเสียงนาฬิกาปลุกเดิมจะดังขึ้นอีกครั้ง ติ๊ด ๆ ๆ แล้วค่อย ๆ แผ่วลง จากนั้นเขาก็สิ้นแรงราวร่างกายกลายเป็นอัมพาต แต่รับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ รอบกายได้อย่างชัดเจน เขาได้ยินเสียงก่นด่าจากคนด้านบนที่ฟังไม่ได้ศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนความสงบราวกับอยู่คนละโลกจะแทรกผ่าน ทุกอย่างในร่างกายล้วนหยุดนิ่ง หยุดแม้กระทั่งลมหายใจของเขาที่ตื่นตระหนก…

ในขณะที่หูแว่วได้ยินเสียงหนึ่งแทรกซึมเข้ามาในห้วงสติที่พร่าเลือน

...ช่วยผมแก้ไขมันที

ร่างหนาจับกดเอาไว้นิ่งนานกว่าครั้งแรก เขารอจนกว่าจะแน่ใจว่า ร่างเล็ก ๆ ที่ดูบอบบางนี้จะไม่มีทางหวนกลับมาได้อีกเป็นครั้งที่สอง ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องนำร่างไร้วิญญาณนี้ไป

“ถ่วงมันลงไปให้ลึกที่สุด” คำสั่งเดิมยังคงหนักแน่น ก่อนหันหลังเดินเดินขึ้นฝั่งไปดดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เรือเล็กนำร่างที่สิ้นลมขึ้นเรือเพื่อล่องออกไปยังจุดที่ลึกที่สุด ข้อเท้าช้ำถูกผูกติดเอาไว้ด้วยหินก้อนใหญ่พอที่จะถ่วงร่างให้จมไร้เงาไปตลอดกาล

ตูมม

ร่างบางจมหายไปทันทีที่ถูกผลักร่างลงจากเรือ หินก้อนใหญ่ดิ่งลงไปกระแทกพื้นดินใต้น้ำ พาร่างเล็กลอยค้างอยู่ในกระแสน้ำเย็น ผมยาวสีเงินแผ่สยายพลิ้วไหวตามกระแสน้ำ เมื่อทุกอย่างสงบลงมันช่างดูงดงามอยู่ในที แต่ก็ดูน่าสะพรึงไปในคราวเดียวกัน เมื่อภาพนั้นประกอบกับใบหน้าสวยซีดขาวไร้สีเลือด รอยช้ำปื้นใหญ่ตรงลำคอและริมฝีปากบางสีม่วงคล้ำของร่างที่หยุดหายใจ

สัญญานะ

เสียงกระซิบหวานดังแผ่วในสายน้ำ กระแสน้ำไหลผ่านร่างไประลอกแล้วระลอกเล่า สายลมเย็นพัดผิวน้ำเกิดเป็นระลอกคลื่นบาง ๆ เมฆบางเคลื่อนตัวจนเผยให้เห็นดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่บนผืนฟ้าที่คราคร่ำไปด้วยหมู่ดาวแม้จะเป็นคืนเดือนเด่นเช่นนี้ แสงจันทร์นวลสาดทาบลงบนผืนน้ำทำให้ใต้น้ำมีแสงรำไรพาดผ่านไปจนถึงร่างเล็กที่จมอยู่ก้นแม่น้ำที่มืดมิด

นกตัวใหญ่บินวนก่อนจะลาลับไปสุดแดนป่า เวลาผ่านไปนานนับไม่ได้ ผิวขาวซีดนั้นค่อย ๆ กลับคืนสีเลือดฝาด ริมฝีปากเริ่มคลายจากสีม่วงคล้ำเป็นแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยค่อย ๆ กลับมาเต้นอย่างเป็นจังหวะ ก่อนเปลือกตาบางจะเปิดขึ้นเผยนัยน์ตาสีม่วงอ่อนที่ตื่นตะลึง

อะไรวะเนี่ย!

เขาสบถในใจอีกครั้ง หันมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะเริ่มตั้งสติ รั้งตัวเองลงไปแก้ปมเชือกที่ข้อเท้า

นี่ก็มัดแน่นกะว่าไม่ให้แกะเลยว่างั้น!

ใช้เวลาไม่นานปมเชือกก็คลายออก ร่างเล็กรีบทะลึ่งตัวขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อหอบอากาศเข้าปอดในทันที

ซ่า!!

“เฮือก! แค่ก ๆ”

ทันทีที่โผล่พ้นผิวน้ำเขาทำได้เพียงพยายามหอบเอาอากาศเข้าปอดจนสำลักไอ ยกมือปัดผมที่เปียกให้พ้นหน้าแล้วมองไปรอบตัว ก่อนจะเห็นฝั่งอยู่ไกลออกไป แต่ตอนนี้เขาไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะฝืนว่ายฝ่ากลับเข้าฝั่งได้ สู้ลอยคอเก็บแรงอย่างนี้ไปสักพักจะมีแววรอดมากกว่า

คิดได้ดังนั้นเขาก็กวักมือใต้น้ำปรับท่าเป็นนอนลอยคอ มองท้องฟ้าสีเข้มและปล่อยตัวให้ไหลไปตามกระแสน้ำ

“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย”

To be continued...............