บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่

บทที่ 3 หอมกลิ่นเพื่อนใหม่

“เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย”

รอบตัวดูแปลกตา รู้เพียงว่าตอนนี้เหนื่อยล้าจนลมหายใจยังทำได้แค่หายใจสั้น ๆ แขนขาอ่อนแรง ธารน้ำนี้หากมองเผิน ๆ ดูไม่ลึกเท่าไหร่ แต่จากประสบการณ์ตรง เขารู้ดีเลยว่ามันลึกพอจะซ่อนคนทั้งคนเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

จากธารน้ำแคบลึกเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสายใหญ่ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามแนวต้นไม้ในป่า พอใจสงบลงเขาก็เริ่มได้ยินแมลงกลางคืนส่งเสียงลอดออกมากจากแนวแมกไม้น้อยใหญ่ริมธาร ประสานไปกับเสียงน้ำไหลเอื่อย ๆ

ภาพจำและความรู้สึกสุดท้ายคือพื้นแข็ง ๆ ของซีเมนต์และความปวดร้าวของปอดที่ฉีกขาดจนหายใจไม่ออก เพียงแต่เมื่อภาพตัดฉับเพียงพริบตาเขากลับมาโผล่อยู่ที่นี่ ซ้ำยังโดนจับกดน้ำโดยใครก็ไม่รู้อีกต่างหาก

ถึงแม้จะรู้สึกคุ้นกับความเจ็บที่ท้ายทอยนั้นก็ตามที

พอนึกถึงนาทีร่างแหลกสลายความเจ็บปวดนั้นก็ยังติดอยู่ในใจจนเผลอนิ่วหน้า เขาจำได้ขึ้นใจว่าการเจ็บจนต้องร้องของความตายนั้นเป็นอย่างไร

“เฮ้อ”

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขาไม่อาจทราบได้ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงของแมลงทั้งหลายเริ่มเงียบลง พร้อมกับสีฟ้าอ่อนที่ค่อย ๆ เคลือบอยู่บนเส้นขอบฟ้า ต้นไม้หนาทึบก็เริ่มห่าง ไม่ตั้งต้นถี่แน่นเหมือนกลางป่า นั่นเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าสายน้ำนี้พัดพาเขาออกมายังชายป่าแล้ว เสียงน้ำที่ไหลเริ่มฟังชัดเจนขึ้นบ่งบอกอีกว่าระดับน้ำเองก็ค่อย ๆ ตื้นขึ้นเช่นเดียวกัน คงได้เวลาที่เขาจะต้องหาทางขึ้นบกก่อนที่ตัวจะยุ่ยไปมากกว่านี้

จากที่ลอยตัวในท่านอนหงายร่างเล็กก็เริ่มพลิกตัวและออกแรงจ้วงน้ำตรงไปที่ริมตลิ่งอย่างทุลักทุเล เขาฝืนแรงน้ำจนมาถึงได้ในที่สุด ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นหินกลมพร้อมหอบเหนื่อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ทำไมถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ” เขาทอดถอนใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะปัดเส้นผมยาวรุงรังออกให้พ้นใบหน้าด้วยความรำคาญ จึงได้เห็นอีกว่าเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ก็ยืดยาวพะรุงพะรังไม่แพ้กัน

“โธ่เว้ย อะไรกันนักหนา” เขาสาระวนกับการเสื้อผ้าอยู่พักใหญ่ก่อนจะสังเกตความผิดปกติบางอย่างได้

เสื้อผ้าแบบนี้ ไม่ใช่ของเขา

เส้นผมสีเงินที่ยาวรุงรังนี่ ก็ไม่ใช่อย่างไม่ต้องสงสัย

สายตาแห่งความฉงนค่อย ๆ ไล่มองไปตามร่างกาย แขนเรียวบางที่ขาวสะอาดและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนดูต่างไปจากกล้ามหนาแน่นและผิวสีน้ำผึ้งจนใจเริ่มเต็มตึกตัก รีบถกกางเกงผ้าที่ขาดวิ่นขึ้นดูด้วยความตกใจ

เชี่ยไรวะเนี่ย! ได้แต่สบถอยู่ในใจเมื่อเห็นเรียวขาวบอบบาง ปลายนิ้วมือสั่นเทาค่อย ๆ ยื่นไปสัมผัสอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะตบฉาดเข้าที่ข้างแก้มเต็มแรงจนตัวเองหน้าหัน

“ซี้ดด ก็เจ็บนี่หว่า บ้าเอ้ย!” เขาร้องโอดโอยพลางลูบแก้มไปมาเพื่อบรรเทาความแสบ ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเริ่มสำรวจร่างกายของตัวเอง “คนใหม่” อย่างจริงจังอีกครั้ง เมื่อตระหนักได้อย่างชัดเจนแล้วว่า เขาได้ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของใครบางคน

จากระดับสายตา ตอนนี้เขาสูงราว ๆ 150 เซนติเมตรบวกลบจากนี้ไม่มาก ร่างกายโปร่งติดจะผอมอยู่สักหน่อยแต่ก็ดูไม่ได้ขาดสารอาหาร เล็บมือเล็บเท้าก็ถูกแต่งทรงได้รูปอย่างสะอาดดูแล้วคงเป็นคนที่หมั่นดูแลตัวเองอยู่ไม่น้อย

ผมก็ยาวสลวยแม้ในตอนที่พันกันยุ่งก็ยังนุ่มและสางออกได้โดยง่าย

เดี๋ยวนะ? ผมยาว ตัวเล็ก ผิวขาวและบอบบา...ง

พรึบ! มือบางตะปบลงบนหน้าอกและเบื้องล่างตรวจเช็คสภาพส่วนนั้นอย่างเร็ว ก่อนจะต้องถอดหายใจโล่งเมื่อเขายังสัมผัสได้ว่าต่อให้ข้ามโลกมาเกิดใหม่เขาก็ยังเป็นผู้ชายเหมือนเดิม

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ”

เฮ้อ มองไปรอบตัวตอนนี้ก็ไม่มีใคร อยู่ที่ไหนก็ไม่อาจเดาได้ ซ้ำร้ายร่างใหม่นี้ยัง...

“โดนหลอกมาฆ่าหรือไงกันนะ” เขาว่าอย่างนึกสงสาร เป็นเพียงเด็กผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งเท่านั้น ทำไมถึงมีชะตากรรมแบบนี้ได้ ถูกปล้นหรือเปล่า หรือถูกลักพาตัวเรียกค่าไถ แต่ต่อให้หาคำตอบตอนนี้ไปก็ปวดสมองเปล่า

เขาต้องรีบไปจากตรงนี้ แม้จะมั่นใจว่าลอยออกมาไกลแต่หากโชคร้ายไปเจอกับคนร้ายคนนั้นเข้าจะยิ่งแย่ ไม่ใช่เพียงเรื่องการเกิดใหม่ แต่การตายแล้วฟื้นก็ไม่ส่งผลดีต่อเขาในตอนนี้แน่

พรึบ

“เฮ้ยย! พระ พระ พระ!” เขาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็มีลูกกวางกระโดดออกมาจากพงหญ้าด้านหลัง จนเขาร้องลั่นหัวใจเกือบวาย ลูกกวางตัวเล็กเพียงกระดิกหูพลางขยับจมูกไปมา ก่อนเดินเยื้องย่างไปกินน้ำในลำธาร โดยไม่สนใจเขาสักนิด

“พระที่ไหนเล่า! ตกใจหมดเป็นแกนี่เอง คิดว่าโดนเข้าให้แล้วไหมล่ะ” เขาพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนสายตาจะมองเลยเจ้ากวางไปเห็นสิ่งปลูกสร้างสูงตระหง่านอยู่ไกลลิบตา

ไหน ๆ ก็ไม่รู้อะไร งั้นลองไปที่นั่นดูก่อนก็แล้วกัน

เท้าบางคู่ใหม่ออกเดินไปยังจุดหมายแม้จะรู้สึกเจ็บเพราะเหยียบกรวดหินตามทางแต่ก็ต้องฝืนทน เอาไว้ถ้าเจอคนค่อยของความช่วยเหลือ

ใช้เวลาอยู่นานมากกว่าเขาจะเดินมาถึง ตรงหน้านั้นคือรั้วเหล็กหนาสูงกว่าสามเมตร เขาเงยหน้ามองเห็นเพียงยอดหลังคาของอาคารสูง รั้วเหล็กนี้ดูเก่าแก่และขึ้นสีสนิมบ่อบอกอายุความเก่าแก่ได้ชัดเจน ก่อนเขาจะตาดีเห็นซี่เหล็กถูกสนิมกร่อนจากหักพังเป็นช่องเล็ก ๆ ก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้

“เห็นแล้วหิวและแฮะ” ตรงหน้าเขาคือสวนผลไม้เล็ก ๆ คล้ายโรงเกษตร ที่มีทั้งพืชผักผลไม้ และทุ่งดอกไม้ที่ออกดอกบานสะพรั่ง ตาดีมองไปเห็นผลไม้สุกงอมสีแดงสดก็ลอบกลืนน้ำลาย ก่อนจะค่อย ๆ เอีองกายแทรกตัวผ่านช่องเหล็กผุพังนั้นเข้าไปด้านในได้สำเร็จ แต่ปลายเหล็กแหลมอันหนึ่งดันเกี่ยวเข้ากับชายเสื้อจนเขาสะดุดและต้องหันกลับมาปลดมันออก

“นั่นใคร!”

ด้วยความตกใจปลายเสื้อที่จับไว้นั้นกระตุกฉีกขาดดังแคว่กขึ้นมาทันที เกิดมาทั้งชาติไม่เคยเป็นขโมย แต่เพียงแค่เริ่มก็ดันโดนจับได้ทันทีเสียแล้ว

“อะ เอ่อ” เขาหันกลับมายังต้นเสียงทันยังไม่ได้แก้ตัวอีกฝ่ายก็ตวาดเสียงกร้าว

“แกเป็นใคร? ตั้งใจจะทำอะไร?” อีกคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ตอบ!” อีกฝ่ายเร่ง

“ค...คือ...” แทบหาเสียงของตัวเองไม่เจอเมื่อเงาสูงพาดทับลงมาบนตัวเขา ไหล่หนานั้นตั้งตรงอย่างระแวดระวังมองคนตัวเล็กกว่าอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนคิ้วหนาจะกระตุกเมื่อสายตาไปสะดุดกับบางอย่าง

“แอบเข้ามาจากช่องนั้นงั้นหรือ?”

“เอ่อ ใช่ครับ”

“เร่ร่อน?” อีกฝ่ายหรี่ตาถามอย่างจับผิด “เธอเข้ามาที่นี่ไม่ได้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต”

“ขอโทษครับ” เขารีบเอ่ยคำขอโทษออกไป แต่ท้องเจ้ากรรมกลับไม่สนหน้านาย ส่องเสียง จ๊อก~ ออกมาอย่างหน้าอาย

“หึ” อีกฝ่ายฟหลุดหัวเราะก่อนจะกลับมาตีหน้าเข้มและเดินเข้ามาใกล้เขายิ่งกว่าเดิม เป็นขณะเดียวกันกับสายลมที่พัดผ่านร่างสูงหอบเอากลิ่นหอมละมุนโชยเข้ามาในจมูก

หือ ตัวหอมเป็นบ้า

“ไม่ได้เป็นนักเรียนของที่นี่สินะ?”

อ๋อ ที่นี่เป็นโรงเรียนนี่เอง

“แค่ผ่านมาครับ ขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ” เขาได้แต่รีบก้มหัวกล่าวขอโทษซ้ำเพราะไม่อยากมีปัญหา แต่อีกฝ่ายกลับยื่นมือมาแตะไหล่ เขาจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่จู่ ๆ ก็ดูตื่นตกใจราวกับเห็นสิ่งประหลาด

“นายเป็น... คนจากตระกูลฟรอส!”

ตระกูลอะไรนะ?

“เอ่อ...ก็...ไม่ค่อยแน่ใจนะ” เขาตอบบตะกุกตะกักอย่างไม่มั่นใจ นี่เราอ้างชื่อตระกูลนี้ได้ไหมเนี่ย

“หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าไม่แน่ใจ?”

“คือผม...จำอะไรไม่ได้” คำตอบนั้นยิ่งทำให้อีกฝ่ายแสดงสีหน้าประหลาดเข้าไปใหญ่

“เดี๋ยว ๆ นี่คุณโดนทำร้ายมางั้นเหรอ ไม่สิแค่เห็นสภาพก็น่าจะรู้แล้วนี่นา เซรอนเอ้ย ไอ้เจ้าบ้า!” อีกฝ่ายต่อว่าตัวเองก่อนจะรีบถอดเสื้อนอกออกมาคลุมไหล่ให้กับเขา

“ขอบคุณครับ” เสื้อหนานี้อุ่นดีชะมัด ถึงแม้ชุดที่ใส่จะแห้งสนิทแต่มันกลับบางจนต้านลมเย็นไม่ไหว แต่ทั้งที่เขาเอ่ยขอบคุณไปแล้วคนตรงหน้ากลับเงียบและนิ่ง ราวกับถูกแช่แข็งไปแล้ว

“เป็น... ผู้ชาย?” คำถามนั้นพาให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบ

“ครับ?” ใช่สิ เขาเป็นผู้ชาย ตรวจสอบมาเองกับมือ แต่คำตอบนั้นกลับทำอีกคนตาโตเป็นไข่ห่านก่อนจะละล่ำละลักบอก

“ไม่! ไม่ไม่ไม่! ถ้านายเป็นผู้ชายจากตระกูลฟรอส นายจะเป็นโอเมก้าไม่ได้เด็ดขาด!”

“?”

ร่างสูงบอกออกไปด้วยอาการตกใจที่สุดในชีวิต เขามั่นใจว่าจมูกของเขาได้กลิ่นโอเมก้ามาจากคนตรงหน้าไม่ผิดแน่ เพราะการเป็นโอเมก้าชายนั้นไม่แปลก แต่ที่แปลกคือการเป็นโอเมก้าจากตระกลูอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์...ตระกูลฟรอสผู้ปกครองรัฐนั่นต่างหากล่ะ!

To be continued...............