บทที่ 2: ดวงตาของผู้ล่า

บทที่ 2: ดวงตาของผู้ล่า

ห้องบรรยายรวมขนาดใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจถูกออกแบบให้ลาดต่ำเป็นขั้นบันได เสียงอื้ออึงของนักศึกษาใหม่นับร้อยชีวิตดังสะท้อนก้องไปทั่วทั้งพื้นที่ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศผสมปนเปกับความคึกคักของคนวัยเดียวกันที่เพิ่งก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย แต่ละคนขะมักเขม้นกับการจับกลุ่ม แลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อ และถ่ายรูปเช็กอินลงโซเชียลมีเดีย แถวที่นั่งช่วงกลางลงไปจนถึงหน้าเวทีถูกรุ่นพี่ฝ่ายสันทนาการจัดสรรจนแน่นขนัด

มีเพียงแถวบนสุดริมหน้าต่างกระจกบานยาวเท่านั้นที่เงียบสนิท

ภีมเลือกนั่งตรงมุมอับสายตานั้น กระเป๋าเป้ใบเก่าถูกวางลงบนเก้าอี้พับตัวข้างๆ เพื่อสร้างแนวเขตตัดขาดตัวเองจากคนอื่น ร่างโปร่งเอนแผ่นหลังพิงพนัก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาแขนยาวสีขาวสะอาดสะท้อนแสงแดดยามสายที่ส่องลอดผ่านมู่ลี่ไม้ เขาไม่ได้สนใจสมุดคู่มือนักศึกษาใหม่หรือเสียงปรบมือเป็นจังหวะที่ดังมาจากเวทีเบื้องล่าง บนตักมีแท็บเล็ตส่วนตัววางราบอยู่ หน้าจอแสดงผังโครงสร้างของบริษัทลูกสามแห่งที่ธีรเดชเพิ่งจดทะเบียนขึ้นมาเพื่อรองรับเงินสดที่ผันออกจากระบบ

สี่ร้อยยี่สิบล้านบาท...

ตัวเลขแปดหลักนี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่ก้าวเท้าออกจากคอนโดมิเนียม ธีรเดชค่อยๆ ดึงเงินออกไปทีละส่วนผ่านการอนุมัติรายจ่ายเท็จ ภีมรู้ดีว่าคนเป็นพ่อกำลังร้อนรน ยิ่งใกล้ถึงวันที่เขาอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์เท่าไร การเคลื่อนย้ายเงินก็ยิ่งถี่และมักง่ายขึ้นเท่านั้น

แต่สิ่งที่ยังติดค้างในใจ คือทำไมธีรเดชถึงกล้าทำเรื่องผิดกฎหมายอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้ ทั้งที่รู้ดีว่าระบบตรวจสอบบัญชีกลางของเครือรัตนเดชาไม่ใช่เรื่องที่จะตบตาได้ง่ายๆ

นอกเสียจากว่า... ธีรเดชไม่ได้คิดจะรักษาบริษัทนี้ไว้ตั้งแต่แรก และเตรียมพร้อมจะทิ้งซากปรักหักพังให้ล้มละลายไปพร้อมกับหนี้ก้อนโต

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวขึ้นบันไดข้างห้องบรรยายดึงภีมออกจากความคิด

เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ด้วยคิดว่าเป็นเพียงนักศึกษาที่มาสายและกำลังหาที่นั่งว่าง ทว่ากลิ่นหอมสะอาดของไม้สนซีดาร์เจือไอแดดที่ลอยมาแตะจมูกกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยจนสะดุดใจ เก้าอี้พับตัวถัดจากกระเป๋าเป้ของเขาถูกดึงลง พร้อมกับน้ำหนักตัวของใครบางคนที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ

ภีมกดปุ่มล็อกหน้าจอแท็บเล็ตทันที แผ่นกระจกสีดำดับสนิทสะท้อนเพียงเงารางเลือน เขาหันไปมองคนข้างกายด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

“ที่ตรงนี้มีคนนั่งไหมครับ?”

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ตรงมุมปาก

อคินนั่งอยู่ตรงนั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดิมถูกพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างไม่เคร่งครัด ชายหนุ่มไม่ได้ถือแฟ้มเอกสารพะรุงพังเหมือนตอนเจอกันที่ลานกิจกรรม มีเพียงสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มกับปากกาหมึกซึมหนึ่งด้ามวางอยู่ตรงหน้า ท่วงท่าที่ผ่อนคลายทว่าแผ่รังสีของอำนาจออกมาเงียบๆ ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะตัวนี้ราวกับถูกตัดขาดจากความวุ่นวายเบื้องล่างในทันที

“มีครับ” ภีมตอบเสียงนิ่ง “กระเป๋าผมจองไว้แล้ว”

อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบกวาดมองกระเป๋าเป้ที่วางคั่นกลางระหว่างพวกเขา แล้วเลื่อนสายตากลับมาสบตากับภีมตรงๆ

“แต่ผมก็นั่งลงไปแล้ว คงต้องรบกวนช่วยขยับกระเป๋าออกหน่อย”

“ที่นั่งแถวล่างยังว่างอีกเยอะครับ” ภีมไม่ขยับตัว เขายังคงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา “รุ่นพี่ควรจะลงไปนั่งตรงที่ที่เขาจัดไว้สำหรับพวกนักศึกษาปีโตมากกว่า”

“ตรงนั้นคนเยอะ เสียงดัง น่ารำคาญ” อคินเอนหลังพิงพนัก วางท่อนแขนข้างหนึ่งพาดไปกับขอบโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ ปลายนิ้วเคาะลงบนหน้าโต๊ะเป็นจังหวะเนิบช้า “ตรงนี้ลมพัดดี แดดไม่ส่อง... แถมเพื่อนร่วมโต๊ะก็น่าสนใจกว่าเยอะ”

ภีมขมวดคิ้วแน่น ปลายหางตาเชิดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมไม่มีอะไรให้น่าสนใจหรอกครับ”

“คนเราชอบความสงบได้ แต่การตัดขาดตัวเองจากคนทั้งห้องตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่ก้าวเข้ามา... มันดูเหมือนคนที่กำลังมีความลับมากกว่านะ คุณว่าไหม?”

คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความนัยทำให้ภีมรู้สึกเหมือนมีกระแสลมเย็นเฉียบพัดผ่านต้นคอ แววตาของอคินไม่ได้มีความยียวนกวนประสาท แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อทีละก้าวอย่างใจเย็น

ยังไม่ทันที่ภีมจะได้เอ่ยปากตัดบท เสียงกระซิบกระซาบจากแถวนั่งด้านล่างถัดไปสองขั้นก็ดังแว่วขึ้นมาขัดจังหวะ

“แก... นั่นพี่อคิน วรโชติเมธา ใช่ไหม”

“ใช่จริงๆ ด้วย ปกติแทบไม่เคยเห็นพี่เขามานั่งคลาสรวมเลยนะ ได้ยินว่าเข้าไปคุมบอร์ดบริหารฝั่งธุรกิจการเงินของที่บ้านเต็มตัวแล้วไม่ใช่เหรอ”

“นึกว่าปีนี้จะดรอปเรียนไปบริหารงานเต็มเวลาซะอีก แล้วทำไมขึ้นไปนั่งข้างหลังกับเด็กปีหนึ่งได้ล่ะนั่น...”

เสียงพึมพำเหล่านั้นทำให้ภีมชะงักไปเล็กน้อย

วรโชติเมธา...

ชื่อตระกูลธุรกิจการเงินและกลุ่มทุนขนาดใหญ่ระดับประเทศ กลุ่มคนที่กุมเส้นเลือดใหญ่ด้านการปล่อยสินเชื่อเพื่อการลงทุนและพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ตระกูลที่พ่อของเขาพยายามหาทางเข้าไปผูกสัมพันธ์เพื่อขอยื่นกู้เงินก้อนโตมาตลอดหลายเดือน แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

ภีมปรายตามองคนข้างตัวช้าๆ

อคินไม่ได้แสดงท่าทีว่าได้ยินเสียงซุบซิบเหล่านั้น เขายังคงนั่งเท้าคาง มองตรงไปยังเวทีเบื้องล่างด้วยสีหน้าสงบ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองภีมที่กำลังจ้องเขาอยู่

“ตกใจเหรอครับ?” อคินถาม น้ำเสียงแผ่วเบาเจือรอยยิ้ม

“เปล่าครับ” ภีมปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย บังคับลมหายใจให้คงที่ “แค่แปลกใจ ที่ทายาทตระกูลใหญ่ขนาดนั้น มานั่งเรียนเงียบๆ อยู่หลังห้องเหมือนคนว่างงาน”

“ผมก็แค่นักศึกษาคนหนึ่ง มีวิชาที่ต้องเก็บหน่วยกิตเหมือนคุณ”

“คนระดับคุณ ไม่จำเป็นต้องมานั่งเช็กชื่อในคลาสปฐมนิเทศหรอกครับ”

“ก็จริง” อคินยอมรับอย่างไม่ปิดบัง เขาลดมือลงมาประสานไว้บนโต๊ะ โน้มตัวเข้ามาใกล้ภีมอีกนิดจนกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขาชัดเจนขึ้น “แต่ถ้าไม่มา... ผมก็คงพลาดโอกาสได้เห็นหน้าคนที่กำลังนั่งคำนวณเงินสี่ร้อยยี่สิบล้านอยู่ในหัว”

หัวใจของภีมกระตุกวูบอย่างแรง

เพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่สายตาของเขาสั่นไหว แต่มันไม่อาจรอดพ้นการสังเกตของอคินไปได้ ภีมกำมือที่วางอยู่บนตักแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อผ้ากางเกง บังคับให้สีหน้าของตนเองนิ่งสนิทที่สุดเท่าที่จะทำได้

“คุณพูดเรื่องอะไร” น้ำเสียงของภีมเย็นเยียบลงทันที

“ผมพูดเรื่องตัวเลขที่คุณเพิ่งกดดูในแท็บเล็ตเมื่อกี้ไงครับ”

“ผมไม่ได้เปิดแท็บเล็ตตอนคุณเดินเข้ามา” ภีมโต้กลับทันควัน “และหน้าจอผมติดฟิล์มกันมองข้าง คุณไม่มีทางเห็น”

“ผมไม่ได้มองหน้าจอของคุณ” อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมคายคู่นั้นพราวระยับอย่างถือไพ่เหนือกว่า “แต่ผมเห็นตัวเลขนี้ในรายงานตรวจสอบสถานะการเงินของรัตนเดชากรุ๊ปมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว... เงินสดสี่ร้อยยี่สิบล้านที่ถูกโอนเข้าบริษัท ที.ดี. อินเวสต์เมนต์ กับ N.N. โฮลดิ้งส์ ตัวเลขมันตรงกับสิ่งที่คุณกำลังสงสัยอยู่พอดีใช่ไหมล่ะ?”

ภีมเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความรู้สึกไม่ปลอดภัยแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลัง ผู้ชายคนนี้ไม่ได้แค่บังเอิญมานั่งข้างเขา ไม่ได้แค่อ่านสีหน้าเก่ง แต่อคินถือข้อมูลส่วนตัวของตระกูลเขาไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว

ก่อนที่ภีมจะได้ซักไซ้ต่อ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ภีมเหลือบมองอคินแวบหนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาดูใต้ขอบโต๊ะ

สายเรียกเข้าจาก ‘ทนายสมคิด’ ทนายความประจำตระกูลที่ดูแลเอกสารทรัสต์ของแม่

ภีมกดตัดสายแล้วเปลี่ยนเป็นเปิดแอปพลิเคชันส่งข้อความที่มีการเข้ารหัสความปลอดภัยสูงทันที ข้อความจากทนายความเด้งขึ้นมาสามข้อความติดกัน

[คุณภีมครับ มีเรื่องด่วนมาก]

[เมื่อคืนตอนตีสอง มีเซิร์ฟเวอร์ภายนอกพยายามยิงคำขอเข้าถึงข้อมูลกรรมสิทธิ์ที่ดินและผังพินัยกรรมของคุณหญิงในระบบฐานข้อมูลส่วนบุคคล]

[ฝ่ายไอทีตรวจสอบเส้นทางสัญญาณแล้ว ต้นทางมาจากเครือข่ายความมั่นคงปลอดภัยสูงของ ‘วรโชติเมธา กรุ๊ป’ ครับ]

นิ้วหัวแม่มือของภีมหยุดชะงักอยู่เหนือหน้าจอ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม แล้วหันกลับไปสบตากับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ช้าๆ

อคินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ปลายนิ้วหมุนปากกาหมึกซึมเล่นอย่างใจเย็น ราวกับรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าข้อความในโทรศัพท์นั้นเขียนว่าอะไร

“คุณส่งคนไปเจาะระบบพินัยกรรมของแม่ผม” ภีมกดเสียงต่ำลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แต่ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความเดือดดาลที่พยายามสะกดกลั้น “วรโชติเมธาต้องการอะไรจากรัตนเดชา? คิดจะใช้เรื่องทุจริตในบ้านผมมาเป็นเครื่องมือแบล็กเมล์เพื่อฮุบหุ้นบริษัทเหรอครับ?”

การถูกปรักปรำอย่างตรงไปตรงมาไม่ได้ทำให้อคินสะทกสะท้าน ชายหนุ่มวางปากกาลงบนสมุดบันทึก เสียงโลหะกระทบพื้นผิวกระดาษเบาๆ ดึงความเงียบระหว่างคนทั้งสองให้ตึงเครียดขึ้น

“รัตนเดชากรุ๊ปในตอนนี้ มีอะไรให้ผมต้องอยากได้งั้นเหรอ?” อคินถามกลับ น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึก “บริษัทขนส่งที่รายได้หดตัวลงทุกปี หนี้สินสะสมพอกพูน แถมยังมีผู้บริหารที่คอยสูบเงินสดออกไปเข้ากระเป๋าตัวเองทุกเดือน... ถ้าผมอยากได้ซากบริษัทแบบนั้น ผมคงไม่เสียเวลาส่งคนไปตรวจสอบให้เปลืองทรัพยากรของผมหรอก”

“ถ้าไม่อยากได้ แล้วคุณมาสืบเรื่องของผมทำไม!”

“เพราะพ่อของคุณ กำลังจะเอาของที่คุณควรจะได้ ไปเร่ขายในตลาด”

คำตอบนั้นทำให้ภีมชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“คุณหมายความว่ายังไง...”

อคินขยับตัว โน้มเข้ามาใกล้จนภีมเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาสีเข้มคู่นั้น แววตาจริงจัง ไร้ร่องรอยของการล้อเล่นอีกต่อไป

“เมื่อสองวันก่อน ธีรเดช พ่อของคุณ เพิ่งส่งทีมงานมายื่นขอสินเชื่อวงเงินสองพันล้านบาทกับสถาบันการเงินในเครือของผม” อคินพูดช้าๆ ทีละคำ “เขาไม่ได้ต้องการกู้เงินไปหมุนเวียนในบริษัท แต่เขาต้องการกู้เงินเพื่อนำไปปล่อยให้บริษัทลูกของตัวเองกู้ต่อในอัตราดอกเบี้ยต่ำ และหลักทรัพย์ที่เขาใช้ยื่นค้ำประกันเงินกู้ก้อนนี้... คือโฉนดที่ดินริมแม่น้ำเจ้าพระยา แปลงที่เป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลของคุณหญิงรัตนเดชา”

“เป็นไปไม่ได้!” ภีมโพล่งขึ้นมาลืมตัว โชคดีที่เสียงเพลงจากด้านล่างกลบเสียงของเขาไว้ “ที่ดินผืนนั้นติดสัญญาทรัสต์ พ่อไม่มีสิทธิ์เอาไปทำนิติกรรมใดๆ ทั้งนั้น ถ้าไม่มีลายเซ็นยินยอมจากผม!”

“เขารู้ดีว่าคุณไม่มีทางเซ็นให้” อคินเอ่ยต่ออย่างเลือดเย็น “เขาถึงได้ทำ ‘เอกสารสิทธิ์ครอบครองแทน’ ปลอมขึ้นมา โดยอาศัยช่องโหว่ทางกฎหมายร่วมกับเจ้าหน้าที่สำนักงานที่ดินบางคนที่เขายัดเงินใต้โต๊ะไว้ อ้างว่าคุณยังไม่บรรลุนิติภาวะ และในฐานะบิดาผู้ใช้อำนาจปกครอง เขามีสิทธิ์จัดการทรัพย์สินเพื่อประโยชน์สูงสุดของทายาท”

ภีมรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกดึงออกไปจนหมด หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบ

ที่ดินริมน้ำผืนนั้น... คือผืนดินที่แม่รักมากที่สุด แม่เคยพาเขาไปนั่งเล่นใต้ต้นก้ามปูริมน้ำในวัยเด็ก เคยบอกว่าสักวันหนึ่งจะสร้างพื้นที่สีเขียวให้คนทั่วไปได้เข้ามาใช้ประโยชน์ร่วมกัน เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายที่แม่แลกมาด้วยความอดทนตลอดชีวิต

แต่ธีรเดชกำลังจะเอามันไปขายทอดตลาด เพื่อแลกกับเงินก้อนโตมาปรนเปรอนงนุชกับลูกชายคนโปรด

“ถ้าเขากู้ผ่าน...” ภีมพึมพำ ริมฝีปากสั่นระริก “เขาจะจงใจปล่อยให้บริษัทแม่ผิดนัดชำระหนี้”

“ใช่” อคินพยักหน้า ยอมรับในความหัวไวของคนตรงหน้า “เมื่อบริษัทแม่ผิดนัดชำระหนี้ เจ้าหนี้ก็จะฟ้องยึดที่ดินผืนนั้น จากนั้นบริษัท N.N. โฮลดิ้งส์ ของแม่เลี้ยงคุณ ที่เตรียมเงินรอไว้แล้ว ก็จะเข้าช้อนซื้อที่ดินแปลงนั้นจากการขายทอดตลาดในราคาต่ำกว่าความเป็นจริง... เท่านี้ ที่ดินของแม่คุณ ก็จะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของครอบครัวใหม่ของพ่อคุณอย่างสมบูรณ์แบบและถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ”

มือของภีมที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เปลวไฟแห่งความเคียดแค้นที่เคยมอดนิ่งอยู่ในอกปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรงจนร่างทั้งร่างสั่นเทา

สิบปีที่เขาทนก้มหน้า ยอมถูกมองข้าม ยอมโดนตัดหางปล่อยวัด... แต่คนพวกนั้นกลับไม่เคยคิดจะหยุดทำลายสิ่งที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

“แล้วคุณมาบอกผมทำไม” ภีมเงยหน้าขึ้นสบตากับอคิน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ดุดัน “ในเมื่อคุณรู้แผนการทั้งหมด ถ้าคุณเป็นนายทุน คุณก็แค่ปล่อยให้เขากู้ แล้วรอฮุบผลประโยชน์ หรือไม่ก็เข้ามาร่วมวงฟอกเงินกับพวกเขา มันไม่ดีกว่าเหรอครับ?”

อคินมองแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้นนั้นแล้วระบายยิ้มบางๆ มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังพึงพอใจในสิ่งที่เห็น

“ผมเป็นนักธุรกิจ คุณภีม แต่ผมไม่ใช่นักต้มตุ๋น” อคินเอ่ยเสียงเรียบ “วรโชติเมธาไม่เคยทำงานกับคนที่ใช้เอกสารปลอม และผมก็รังเกียจพวกขี้ขโมยที่ชอบเอาหยาดเหงื่อของคนอื่นมาชุบมือเปิบ... อีกอย่าง การร่วมมือกับคนโง่ที่คิดว่าตัวเองฉลาดอย่างธีรเดช มันมีแต่จะพาความเสี่ยงมาให้”

“แล้วคุณต้องการอะไร?”

“ผมต้องการพันธมิตรที่แท้จริง” อคินสบตาคู่นั้นนิ่งลึก “คนที่ถือสิทธิ์ขาดในทรัพย์สินตัวจริง คนที่ใจเย็นพอจะทนอยู่ในเงามืดมาได้ตั้งสิบปีเพื่อรอวันรุกฆาต... คนอย่างคุณ”

“ผมไม่มีอะไรจะแลกเปลี่ยนกับคุณ”

“มีสิครับ ที่ดินผืนนั้นไง” อคินชี้ชัด “หลังจากที่คุณดึงมันกลับมาเป็นของคุณได้ วรโชติเมธาต้องการสิทธิ์ในการร่วมพัฒนาโครงการริมน้ำผืนนั้นอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และแบ่งผลกำไรตามสัดส่วนที่ยุติธรรม”

ภีมนิ่งเงียบไป สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อเสนอของอคินฟังดูสมเหตุสมผลในเชิงธุรกิจ ไม่มีอะไรแอบแฝงเกินจริง ทว่าความหวาดระแวงที่ฝังลึกมาเนิ่นนานยังคงทำให้เขาตั้งกำแพง

“ถ้าผมปฏิเสธล่ะ?”

อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา

“ตอนนี้สิบโมงสิบห้านาที” อคินลดมือลง สบตากับภีมด้วยสายตาของผู้คุมเกมที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกมิติ “พ่อของคุณมีนัดเซ็นสัญญากู้เงินฉบับนั้นที่ห้องประชุมใหญ่ชั้นสามสิบห้า ตึกรัตนเดชากรุ๊ป ในเวลาบ่ายสองโมงตรง... ถ้าคุณปฏิเสธผม คุณก็มีเวลาไม่ถึงสี่ชั่วโมงในการหาทางหยุดสัญญานั้นด้วยตัวคนเดียว”

ภีมชะงัก ลมหายใจสะดุดลงทันที

สี่ชั่วโมง... การจะยื่นคำร้องต่อศาลเพื่อสั่งระงับนิติกรรมฉุกเฉิน หรือการประสานงานกับกรมที่ดินเพื่อตรวจสอบเอกสารปลอม ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองถึงสามวันทำการ ลำพังแค่ทนายสมคิดคนเดียว ไม่มีทางหยุดการเซ็นสัญญานี้ได้ทันเวลาอย่างแน่นอน

ธีรเดชคำนวณเวลามาเป็นอย่างดี เลือกวันเปิดเทอมวันแรกที่ภีมต้องวุ่นวายกับการเข้าเรียน เพื่อไม่ให้เขามีเวลาตั้งตัว

“คุณกำลังบีบผม” ภีมเค้นเสียงลอดไรฟัน

“ผมไม่ได้บีบ ผมกำลังยื่นบันไดให้คุณปีนขึ้นมาจากหลุมต่างหาก”

อคินหยิบนามบัตรสีดำสนิทขลิบทองตัวอักษรนูนต่ำออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมันลงบนแท็บเล็ตของภีมเบาๆ ปลายนิ้วของชายหนุ่มแตะลงบนหลังมือของภีมชั่วครู่ สัมผัสอุ่นวาบนั้นทำให้ภีมสะดุ้งเล็กน้อย แต่กลับไม่อาจละสายตาไปจากแววตาลุ่มลึกคู่นั้นได้

“เที่ยงตรง... ไปพบผมที่ห้องรับรองชั้นหก ตึกอำนวยการ” อคินเอ่ยทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มั่นคง “ผมมีเอกสารสำคัญอีกชิ้นหนึ่งที่คุณต้องอ่านก่อนจะตัดสินใจ... เอกสารที่แม่ของคุณ ทิ้งไว้ให้กับตระกูลของผมตั้งแต่สิบปีก่อน”

ภีมเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง

แม่ทิ้งเอกสารไว้ให้อคิน? ตั้งแต่สิบปีก่อนงั้นเหรอ?

ยังไม่ทันที่ภีมจะได้อ้าปากถามอะไรต่อ อคินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่อย่างใจเย็น ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากแถวที่นั่ง เดินลงบันไดข้างห้องบรรยายท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหลายสิบคนที่หันมองตามด้วยความสนใจ

ภีมนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งกำนามบัตรสีดำขลิบทองไว้แน่นจนขอบกระดาษแทบจะบาดผิวเนื้อ

อคิน วรโชติเมธา

รองประธานบริหาร วรโชติเมธา กรุ๊ป

ตัวอักษรสีทองบนนามบัตรสะท้อนแสงแดดวิบวับ ราวกับกำลังตอกย้ำความจริงที่ว่าโลกใบนี้ไม่เคยมีความบังเอิญ

ภีมสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา เขามองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์ ตัวเลขบอกเวลาเคลื่อนผ่านไปทีละวินาทีอย่างไม่คอยท่า

เกมกระดานนี้ไม่ได้มีแค่เขากับครอบครัวใจร้ายอีกต่อไปแล้ว

มีผู้ล่าที่ทรงอำนาจและคาดเดาไม่ได้อย่างอคินก้าวลงมาร่วมวงด้วย และดูเหมือนว่า... หากเขาต้องการจะปกป้องสิ่งสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องก้าวเดินเข้าไปในกรงเล็บของผู้ชายคนนี้ด้วยตัวเอง