Beranda / วาย / เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน / บทที่ 3: จดหมายจากอดีต

Share

บทที่ 3: จดหมายจากอดีต

last update Tanggal publikasi: 2026-10-17 14:26:46

บทที่ 3: จดหมายจากอดีต

เข็มสั้นของนาฬิกาข้อมือเพิ่งจะแตะเลขสิบเอ็ด เข็มยาวชี้บอกเวลาสี่สิบห้านาที

ภีมก้าวออกจากลิฟต์โดยสารของตึกอำนวยการชั้นหกก่อนเวลานัดหมายถึงสิบห้านาที ทางเดินปูพรมหนานุ่มกลืนเสียงฝีเท้าจนเงียบสนิท สองข้างทางกรุด้วยกระจกนิรภัยตัดแสง เผยให้เห็นวิวตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวงที่ทอดตัวยาวเหยียดใต้แดดเที่ยงวัน บรรยากาศเงียบงันเป็นส่วนตัว แตกต่างจากความโกลาหลของลานกิจกรรมเบื้องล่างอย่างสิ้นเชิง

ภีมไม่ได้ตั้งใจจะมาถึงก่อนเวลา แต่ความจริงที่ได้ยินในห้องบรรยายทำให้เขาไม่อาจนั่งทนอยู่ในคลาสเรียนได้อีกต่อไป ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้า เหมือนเสียงนับถอยหลังสู่การถูกปล้นชิงมรดกชิ้นสุดท้ายของแม่ไปต่อหน้าต่อตา

หน้าห้องรับรองกระจกฝ้าหมายเลข 601 เลขานุการหญิงในชุดสูทสีกรมท่าลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างรู้หน้าที่ เธอค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วผายมือไปยังบานประตูด้านในโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก

“คุณอคินรออยู่ด้านในแล้วค่ะ คุณภีม เชิญค่ะ”

ภีมพยักหน้ารับเบาๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติสัมปชัญญะกลับมาอยู่กับตัว ก่อนจะผลักบานประตูไม้โอ๊กบานหนาเข้าไปช้าๆ

ห้องรับรองขนาดใหญ่ถูกแบ่งสัดส่วนไว้อย่างโอ่อ่า ฝั่งหนึ่งเป็นชุดโซฟาหนังแท้สีเข้มสำหรับรับรองแขกคนสำคัญ อีกฝั่งเป็นโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวยาวที่มีแฟ้มเอกสารวางเรียงอยู่อย่างเป็นระเบียบ อคินนั่งอยู่ตรงนั้น ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมคอเม็ดบนออก แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงข้อศอกอย่างทะมัดทะแมง

ทันทีที่บานประตูปิดลง อคินก็ละสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อป เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ แววตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ภีมทันที

“มาก่อนเวลาสิบห้านาที” อคินเอ่ยทัก น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ มุมปากหยักยกยิ้มจาง “ดูท่าคุณจะอยากรู้เรื่องนี้มากกว่าที่ผมคิดไว้”

“ผมไม่ชอบให้ใครมาบอกว่าของสำคัญกำลังจะถูกขโมย โดยที่ตัวเองไม่ได้เห็นหลักฐานด้วยตา” ภีมเดินตรงเข้าไปหยุดยืนหน้าโต๊ะทำงาน ปฏิเสธที่จะนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างระแวดระวัง “คุณบอกว่าแม่ผมทิ้งเอกสารไว้ให้ตระกูลของคุณ หมายความว่ายังไง”

อคินมองคนที่ยืนปักหลักนิ่ง แววตาระแวงภัยและกำแพงสูงลิ่วที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมา ทำให้เขาต้องผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ชายหนุ่มเลื่อนแล็ปท็อปไปด้านข้าง ดึงกล่องเหล็กนิรภัยสีดำด้านขนาดกะทัดรัดขึ้นมาวางบนโต๊ะ

“นั่งลงก่อนสิครับคุณภีม ยืนคุยค้ำหัวกันแบบนี้ คนอื่นมองเข้ามาจะนึกว่าคุณมาร้องเรียนมากกว่ามาฟังความจริง”

ภีมนิ่งคิดอยู่สองวินาที สุดท้ายก็ยอมเลื่อนเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้ามออกแล้วนั่งลง วางมือทั้งสองข้างประสานไว้บนตักอย่างรัดกุม

“พูดมาได้แล้วครับ เวลาของผมไม่ได้มีเหลือเฟือ”

“เวลาของคุณมีถึงบ่ายสอง” อคินหยิบรหัสกุญแจขึ้นมาปลดล็อกกล่องเหล็กตรงหน้า เสียงกลไกสปริงดีดตัวดังกริ๊กเบาๆ “แต่สิ่งที่คุณกำลังจะได้อ่าน มันใช้เวลาเดินทางข้ามผ่านมาถึงสิบปี”

ฝากล่องถูกเปิดออก ด้านในไม่มีทองคำหรือตราสารหนี้ มีเพียงซองเอกสารกระดาษสีน้ำตาลเข้มที่ขอบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดจางตามกาลเวลา อคินหยิบซองนั้นขึ้นมา เลื่อนส่งข้ามโต๊ะไปหยุดอยู่ตรงหน้าภีม

สายตาของภีมเลื่อนลงมองซองเอกสาร แล้วลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก

บนหน้าซองสีน้ำตาล มีลายมือเขียนด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม ตัวอักษรตวัดหัวอย่างประณีต อ่อนช้อยทว่าเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เป็นลายมือที่คุ้นเคยในความทรงจำ ลายมือที่เคยเขียนนิทานและเขียนการ์ดวันเกิดให้เขาในวัยเยาว์

‘ถึง ภีมเดช... ลูกรักของแม่’

ปลายนิ้วเรียวเริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ความเยือกเย็นที่สร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังแตกร้าวลงในพริบตา ภีมกลืนก้อนแข็งๆ ลงคออย่างยากลำบาก ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงข้ามด้วยแววตาสับสน

“แม่ผม... เอาเอกสารนี้ไปให้ใคร?”

“คุณปู่ของผม” อคินตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด “ก่อนที่แม่ของคุณจะเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเป็นครั้งสุดท้าย เธอแอบนัดพบคุณปู่วรโชติเมธาเพียงลำพัง ในฐานะอดีตพันธมิตรธุรกิจที่คุณหญิงให้ความเคารพที่สุด เธอรู้ตัวดีว่าร่างกายของตัวเองกำลังจะทนไม่ไหว และรู้สันดานความโลภของผู้ชายที่เธอเลือกมาเป็นสามีดีกว่าใคร”

แววตาของอคินทอดมองซองเอกสารด้วยความเคารพอย่างแท้จริง

“คุณหญิงฝากซองนี้ไว้ในตู้นิรภัยส่วนบุคคลของตระกูลผม โดยตั้งเงื่อนไขทางกฎหมายระหว่างประเทศไว้อย่างเด็ดขาด... ให้ส่งมอบถึงมือคุณโดยตรงในวันที่คุณอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ และต้องมั่นใจว่าคุณพร้อมที่จะรับรู้ความจริงทั้งหมด โดยมีคนของวรโชติเมธาคอยให้ความคุ้มครอง”

“แล้วทำไม... ทำไมแม่ถึงไม่ทิ้งไว้กับทนายสมคิด?”

“เพราะในเวลานั้น ธีรเดชเริ่มส่งคนประกบติดทนายประจำตระกูลทุกคน” อคินอธิบายด้วยเหตุและผล “ถ้าฝากไว้ในระบบของรัตนเดชา มีโอกาสสูงมากที่เอกสารจะถูกทำลายไปตั้งแต่วันแรกที่คุณหญิงหมดลมหายใจ... แม่ของคุณฉลาดกว่านั้น เธอเลือกฝากมันไว้ในที่ที่อำนาจเงินของพ่อคุณไม่มีวันเอื้อมถึง”

ภีมสูดหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมออกไป ปลายนิ้วสัมผัสผิวซองกระดาษหยาบกร้าน สัมผัสนั้นเหมือนดึงเขาย้อนเวลากลับไปสู่วัยแปดขวบ วันที่มือของแม่ค่อยๆ เย็นชืดลงบนเตียงผู้ป่วยสีขาว

เขาเปิดผนึกซองออกช้าๆ

ด้านในมีเอกสารทางกฎหมายฉบับจริงที่มีตราประทับนูนต่ำของสำนักงานกฎหมายสากล แฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินชิ้นเล็กที่สลักรหัสตัวอักษรบางอย่างไว้ และแผ่นกระดาษจดหมายลายมือสองหน้า

ภีมคลี่แผ่นกระดาษออก ดวงตากลมโตไล่อ่านตัวหนังสือทีละบรรทัด

‘ถึงภีม... ดวงใจของแม่

ถ้าลูกได้เปิดอ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าลูกได้เติบโตขึ้นมาอย่างเข้มแข็งจนถึงวันที่ไม่มีแม่คอยกางปีกปกป้องแล้ว แม่ขอโทษที่ต้องทิ้งภาระอันหนักหนานี้ไว้บนบ่าเล็กๆ ของลูก แต่แม่ไม่อาจยอมให้คนที่เหยียบย่ำความรักและความภักดีมาชุบมือเปิบสิ่งที่เป็นสิทธิ์อันชอบธรรมของลูกไปได้

พ่อของลูกไม่ใช่คนที่เลวร้ายตั้งแต่ต้น แต่ความโลภและความลุ่มหลงทำให้เขาตามืดบอด ผู้หญิงคนนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับแผนการที่แม่รู้ทันมาตลอด... แม่รู้เรื่องลูกอีกคนของพวกเขาก่อนที่แม่จะล้มป่วยด้วยซ้ำ แต่การโวยวายหรือฟ้องหย่าในตอนนั้น มีแต่จะทำให้ทรัพย์สินกระจัดกระจายและตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว

แม่ไม่ได้ตั้งกองทุนทรัสต์ขึ้นมาเพื่อรักษาเงินทองเพียงอย่างเดียว แต่แม่สร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็น ‘กับดัก’

หากวันใดที่พ่อของลูกพยายามจะขาย โอน หรือนำโฉนดที่ดินริมน้ำและหุ้นส่วนกลางไปค้ำประกันเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว สิทธิ์การบริหารทั้งหมดของเขาในรัตนเดชากรุ๊ปจะถูกตัดขาดทันทีตามเงื่อนไขพิเศษในสัญญาทรัสต์ฉบับนี้ และอำนาจสิทธิ์ขาดทั้งหมดจะตกเป็นของลูกแต่เพียงผู้เดียวในเสี้ยววินาที... โดยมีตระกูลวรโชติเมธาเป็นผู้ถือสิทธิ์ยับยั้งแทนลูกจนกว่าลูกจะบรรลุนิติภาวะ

จงจำไว้ลูกรัก... อย่าให้ความแค้นกัดกินจนลูกลืมความสุขของตัวเอง แต่จงใช้สติและปัญญา ทวงทุกสิ่งที่เป็นของลูกกลับคืนมาอย่างสง่างาม’

หยดน้ำใสหยดแรกร่วงแหมะลงบนแผ่นกระดาษ ตรงช่องว่างท้ายจดหมาย

ความรู้สึกอัดอั้นที่ฝังลึกอยู่ในอกมาตลอดสิบปีพังทลายลงในพริบตา ภาพความทรงจำอันโดดเดี่ยวในบ้านหลังใหญ่ ภาพที่เขาต้องทนมองพ่อประคบประหงมน้องชายต่างแม่ ภาพที่เขาต้องแอบร้องไห้ใต้ผ้าห่มโดยไม่มีใครกอด... ทุกความเจ็บปวดที่เขาเคยตั้งคำถามว่าทำไมแม่ถึงทอดทิ้งเขาไป บัดนี้มีคำตอบที่ชัดเจนจนหัวใจบีบรัด

แม่ไม่เคยทอดทิ้งเขา

แม่รู้ทุกอย่าง และยอมทนกลืนความขมขื่นทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เพื่อวางตาข่ายดักจับคนทรยศ และสร้างเกราะกำบังที่แข็งแกร่งที่สุดไว้ปกป้องเขาในวันนี้

หยาดน้ำตาไหลรินอาบสองแก้มอย่างเงียบเชียบ ภีมก้มหน้าลงจนเส้นผมสีดำสนิทตกลงมาปรกหน้าผาก ไหล่บางเริ่มสั่นไหวเบาๆ ตามแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้

เขากัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ ไม่ต้องการส่งเสียงร้องไห้ออกมา ไม่ต้องการแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

ในตอนนั้นเอง ผ้าเช็ดหน้าเนื้อละเอียดสีน้ำเงินเข้มก็ถูกยื่นเข้ามาในกรอบสายตา

ภีมชะงัก ช้อนสายตาที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาขึ้นมอง

อคินลุกขึ้นจากเก้าอี้ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ก้าวมายืนอยู่ข้างโต๊ะในระยะห่างที่ไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ยื่นผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดให้ด้วยความนิ่งสงบ แววตาคมคายคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการสมเพชเวทนา ไม่มีความหยิ่งยโสของผู้ชนะ มีเพียงความเข้าใจอันลึกซึ้งและความอ่อนโยนที่แผ่ออกมาอย่างเงียบงัน

“ผม... ไม่เป็นไร” ภีมเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามจะยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้ม

แต่อคินกลับไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนั้น

มือหนาเลื่อนเข้าไปใกล้ จับข้อมือเรียวของภีมไว้หลวมๆ เพื่อรั้งไม่ให้ใช้หลังมือที่สากระคายเช็ดผิวหน้า ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือของตน ค่อยๆ ซับหยดน้ำตาที่ข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา

สัมผัสจากผ้าเนื้อนุ่มและไอร้อนจากปลายนิ้วของอคินที่แตะโดนผิวแก้มเฉียดฉิว ทำให้หัวใจของภีมกระตุกวูบ

ร่างโปร่งแข็งทื่อไปชั่วขณะ ไม่เคยมีใครเข้าใกล้เขาขนาดนี้ ไม่เคยมีใครแตะต้องตัวเขาด้วยความทะนุถนอมเช่นนี้นับตั้งแต่วันที่แม่จากไป ความอ่อนโยนที่ไม่คาดคิดแทรกซึมผ่านเกราะป้องกันอันหนาทึบที่เขาสร้างขึ้นมาสิบปี จนภีมลืมแม้กระทั่งวิธีที่จะปัดมือคู่นั้นออก

“การร้องไห้ไม่ได้แปลว่าคุณยอมแพ้” อคินเอ่ยเสียงนุ่มทว่าหนักแน่น สายตาจับจ้องใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา “แม่ของคุณทำหน้าที่ของเธอจนถึงที่สุดแล้ว... และต่อจากนี้ เป็นหน้าที่ของคุณที่จะต้องยืนหยัดขึ้นมา”

อคินค่อยๆ ลดมือลง ส่งผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นใส่มือของภีมให้ถือไว้เอง ภีมก้มมองผ้าในมือ ปลายนิ้วขยำเนื้อผ้าแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะสมสติกลับคืนมา

เขาใช้เวลาเกือบหนึ่งนาทีในการปรับลมหายใจ ลบความเปราะบางออกจากสีหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตากลมโตที่เคยแดงก่ำก็กลับมาคมปลาบและเด็ดเดี่ยวดังเดิม

“แฟลชไดรฟ์อันนี้...” ภีมชี้ไปที่โลหะสีเงินในกล่อง

“ไฟล์ข้อมูลทางบัญชีที่แม่คุณแอบบันทึกไว้ในสัปดาห์สุดท้ายก่อนเสียชีวิต” อคินตอบ พลางถอยกลับไปยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ “และอาจจะมีบางอย่างที่มากกว่าเรื่องเงิน... แต่ผมยังเปิดดูไม่ได้ เพราะมันถูกล็อกด้วยรหัสผ่านเฉพาะที่คุณหญิงตั้งไว้ให้คุณคนเดียว”

ภีมพยักหน้ารับ เขาหยิบแฟลชไดรฟ์และเอกสารทั้งหมดเก็บเข้ากระเป๋าเป้ของตนเองอย่างระมัดระวัง

“แล้วข้อตกลงของเราล่ะครับ” ภีมเอ่ยถาม น้ำเสียงกลับมาเป็นทางการและนิ่งสนิท “คุณต้องการอะไรจากเรื่องนี้ วรโชติเมธาคงไม่ทำงานเป็นมูลนิธิการกุศล”

อคินหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆ ดูเหมือนแมวป่าตัวนี้จะดึงกรงเล็บกลับมาสู้ต่อได้อย่างรวดเร็ว

“ผมบอกไปแล้ว ที่ดินริมน้ำผืนนั้น... หลังจากคุณทวงคืนมาได้ วรโชติเมธาต้องการสิทธิ์ในการร่วมพัฒนาโครงการตามกฎหมาย และแบ่งสัดส่วนกำไรครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรม”

“ข้อเสนอนี้สมเหตุสมผล” ภีมยอมรับ “แล้วข้อเสนอส่วนตัวของคุณล่ะ?”

อคินยิ้มบางๆ แววตาคมคายทอประกายลุ่มลึกจนคนถูกมองรู้สึกหน้าร้อนวูบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

“มื้อเที่ยงหนึ่งมื้อ”

“อะไรนะครับ?”

“หลังจากเราจัดการละครเวทีที่ตึกรัตนเดชาเสร็จเรียบร้อย... คุณต้องไปกินข้าวกับผมหนึ่งมื้อ ในฐานะเพื่อนร่วมรุ่นธรรมดา ไม่ใช่คู่สัญญาทางธุรกิจ” อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ข้อแลกเปลี่ยนแค่นี้ คงไม่มากเกินไปสำหรับประธานคนใหม่ใช่ไหมครับ?”

ภีมมองใบหน้าคมคายที่กำลังส่งสายตาหยอกเย้ามาให้อย่างไม่อยากจะเชื่อหู ชายหนุ่มที่คุมกลุ่มทุนระดับประเทศ ช่วยเขากอบกู้ทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้าน แต่กลับเรียกร้องค่าตอบแทนเป็นเพียงมื้ออาหารธรรมดาหนึ่งมื้อ

“แค่กินข้าว?”

“ครับ แค่กินข้าว” อคินย้ำชัด “หรือถ้าคุณอยากให้มีอย่างอื่นด้วย... ผมก็ไม่ขัดข้องนะ”

“พอเลยครับ” ภีมรีบตัดบท ใบหูเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ จนต้องเบือนหน้าหนี “ตกลงตามนี้”

อคินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูอีกครั้ง

12:40 น.

“เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที” ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อสูทขึ้นมาสวมทับอย่างสง่างาม ติดกระดุมเม็ดกลางอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีนักศึกษาขี้เล่นเมื่อครู่หายไปในพริบตา เหลือเพียงผู้บริหารระดับสูงที่พร้อมจะลงสู่สนามรบ “ทีมกฎหมายของผมเตรียมเอกสารคำสั่งระงับธุรกรรมไว้พร้อมแล้ว... ไปกันเถอะครับคุณภีม”

อคินยื่นมือออกไปตรงหน้าภีมอีกครั้ง

ภีมมองมือหนาคู่นั้น มือที่เพิ่งเช็ดน้ำตาให้เขาอย่างอ่อนโยน และกำลังจะเป็นมือที่ช่วยเขาดึงพรมออกจากใต้เท้าของคนทรยศ

ภีมวางมือของตนลงไปบนฝ่ามือของอคินอย่างไม่ลังเล

สัมผัสอุ่นแน่นกระชับขึ้นทันที ถ่ายทอดความมั่นคงที่ทำให้ภีมรู้ว่า... ในสงครามครั้งนี้ เขาไม่ได้ยืนอยู่อย่างเดียวดายอีกต่อไปแล้ว

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 30: รอยยิ้มใต้ดวงดาวนำทาง (จบบริบูรณ์)

    บทที่ 30: รอยยิ้มใต้ดวงดาวนำทาง (จบบริบูรณ์)เวลาล่วงเลยผ่านไปสองปีเต็มสายลมปลายฤดูหนาวพัดโชยระลอกคลื่นในแม่น้ำเจ้าพระยาให้ซัดสาดเข้าหาแนวเขื่อนหินธรรมชาติ เสียงระลอกน้ำกระทบฝั่งแผ่วเบาดังก้องผสานไปกับเสียงหัวเราะร่าเริงของเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นไล่จับกันบนลานหญ้าเขียวชอุ่ม แสงแดดยามแดดร่มลมตกทอดประกายสีส้มทองอบอุ่นอาบไล้ผืนดินสามสิบไร่ ซึ่งบัดนี้แปรสภาพกลายเป็น ‘รัตนเดชา พาร์ค แอนด์ เลิร์นนิ่ง สเปซ’ ปอดสีเขียวขนาดใหญ่ริมคุ้งน้ำที่เปิดต้อนรับผู้คนจากทั่วทุกสารทิศอาคารหอสมุดชุมชนเรือนกระจกสองชั้นรูปทรงทันสมัย มีแสงไฟสีส้มนวลส่องสว่างออกมาจากภายใน นักเรียนและนักศึกษาหลายสิบชีวิตกำลังนั่งอ่านหนังสือและค้นคว้าข้อมูลอย่างตั้งใจ ถัดออกไปไม่ไกลคือลานดนตรีกลางแจ้งใต้ร่มเงาของต้นก้ามปูยักษ์ กิ่งก้านสาขาที่แผ่กว้างอุดมไปด้วยใบไม้สีเขียวสด มอบร่มเงาอันร่มเย็นให้แก่ผู้สูงอายุและครอบครัวที่มานั่งปิกนิกพักผ่อนหย่อนใจผืนแผ่นดินที่เคยรกร้างและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวของการแก่งแย่ง บัดนี้เบ่งบานไปด้วยชีวิต ความหวัง และความสุขบริเวณเฉลียงไม้หน้าศูนย์การเรียนรู้ ป้านวลในวัยห้าสิบห้าปีสวมชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าคราม

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 29: ไออุ่น ณ วิลลาเทือกเขาแอลป์ [20+++ ]

    บทที่ 29: ไออุ่น ณ วิลลาเทือกเขาแอลป์ [20+++ ]เกล็ดหิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีเทาหม่นอย่างไม่ขาดสายลมหนาวแห่งเทือกเขาแอลป์พัดกรูผ่านยอดสนและทิวเขาสูงตระหง่านที่ปกคลุมด้วยธารน้ำแข็งหนาทึบ หิมะนุ่มสะสมตัวตามขอบหน้าต่างกระจกบานยักษ์ของชาเลต์ไม้สนสองชั้นหลังใหญ่ ตัดขาดความเยือกเย็นติดลบสิบองศาภายนอกออกจากบรรยากาศภายในวิลลาส่วนตัวอันอบอุ่นและเงียบสงบใจกลางห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เปลวไฟสีส้มทองลุกโชนอยู่ในเตาผิงหินธรรมชาติ เสียงฟืนไม้สนแห้งแตกเปรี๊ยะส่งประกายไฟจิ๋วเต้นระริกเป็นระยะ กลิ่นหอมกรุ่นของยางไม้สนเผาไหม้ผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์ร้อนลอยอวลในอากาศภีมนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมขนแกะผืนหนานุ่มสีครีมหน้าเตาผิงร่างโปร่งสวมเสื้อสเวตเตอร์ไหมพรมคอเต่าตัวโคร่งสีครีมกับกางเกงผ้าวูลขายาว สองมือกุมแก้วเซรามิกที่มีไอควันลอยกรุ่น ดวงตากลมโตทอดมองเปลวไฟที่พลิ้วไหวด้วยสายตาที่ผ่อนคลาย หลังจากตรากตรำอ่านหนังสือสอบปลายภาควิชาการเงินและการตลาดจนดึกดื่น ประกอบกับต้องดูแลความเรียบร้อยของโครงการสวนสาธารณะริมแม่น้ำ การได้ทิ้งภาระหน้าที่ทั้งหมดไว้ข้างหลังแล้วบินลัดฟ้ามาพักผ่อนที่สวิตเซอร์แลนด์ ทำ

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 28: ศิลาฤกษ์แห่งการเริ่มต้น

    บทที่ 28: ศิลาฤกษ์แห่งการเริ่มต้นฤกษ์มงคลเวลาแปดโมงสิบเก้านาที แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาทาบทาคุ้งน้ำเจ้าพระยาจนเป็นประกายสีส้มทองอบอุ่นลมแม่น้ำพัดโชยเอื่อย นำพาไอเย็นสดชื่นเข้ามาปะทะผืนดินขนาดสามสิบไร่ที่ได้รับการปรับภูมิทัศน์จนเขียวชอุ่ม พาวิลเลียนสีขาวหลังใหญ่เปิดโล่งรับลมธรรมชาติ ถูกประดับประดาด้วยซุ้มดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์และกิ่งไม้นานาพันธุ์ ส่งกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ใจกลางงานคือต้นก้ามปูยักษ์ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ร่มเงาอย่างสง่างาม ดุจพยานผู้มีชีวิตที่ยืนหยัดผ่านกาลเวลามานานกว่าครึ่งศตวรรษบริเวณลานพิธีเนืองแน่นไปด้วยแขกผู้มีเกียรติระดับประเทศ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงพัฒนาสังคมฯ ผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร ประธานหอการค้า ตลอดจนผู้นำกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์และสื่อมวลชนสายเศรษฐกิจนับร้อยชีวิตที่มาร่วมทำข่าวการเปิดตัวอภิมหาโครงการเพื่อสังคมครั้งประวัติศาสตร์โต๊ะรับรองแถวหน้าสุด มีชายชราผมขาวโพลนในชุดสูทสากลภูมิฐานนั่งเด่นเป็นสง่าคุณปู่วรโชติเมธาจิบน้ำชาอุ่นพลางกวาดสายตามองความพร้อมของงานด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม ข้างกายมีทนายสมคิดและป้านวลที่สวมชุดผ้าไหมสีสุภาพคอยดูแลอย่างใก

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 27: ล่วงเวลาในห้องประธาน [20+++ ]

    บทที่ 27: ล่วงเวลาในห้องประธาน [20+++ ]เวลาล่วงเลยผ่านสองทุ่มตรงไปแล้วความเงียบสงัดเข้ายึดครองชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่รัตนเดชากรุ๊ป พนักงานฝ่ายบริหารและเลขาฯ หน้าห้องต่างทยอยเดินทางกลับบ้านกันหมด เหลือเพียงแสงไฟสปอตไลต์ดวงเล็กตรงโถงทางเดิน และแสงสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งโต๊ะภายในห้องประธานกรรมการบริหารภีมนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้พนักสูงสีดำตัวใหญ่ หลังโต๊ะทำงานไม้สักทองขัดมันวาวตัวยักษ์ร่างโปร่งถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้กับพนักเก้าอี้ เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด แขนเสื้อพับร่นขึ้นมาถึงข้อศอก แว่นสายตากรอบบางขับเน้นดวงหน้ารูปไข่ให้ดูเฉลียวฉลาดและสุขุม บนโต๊ะเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารงบการเงินไตรมาสสุดท้าย รายงานภาษี และแผนการปรับโครงสร้างหนี้หลังคดีความสิ้นสุดลง ปลายนิ้วเรียวเคาะแป้นพิมพ์ตัวเลขสลับกับพลิกหน้ากระดาษอย่างตั้งใจเสียงเปิดประตูดังแกร๊กเบาๆ ดึงสายตาของภีมให้ละออกจากหน้าจอคอมพิวเตอร์อคินก้าวเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มสวมชุดสูทสากลสีเทาเข้ม เสื้อเชิ้ตสีดำด้านในปลดกระดุมคอลงเช่นกัน เนกไทผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มคลายออกหลวมๆ พาดอยู่ใต้ปกเสื้อ ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอ

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 26: เปิดตัวอย่างเป็นทางการในรั้วมหาลัย

    บทที่ 26: เปิดตัวอย่างเป็นทางการในรั้วมหาลัยแสงแดดอ่อนยามแปดโมงเช้าสาดส่องผ่านทิวต้นหางนกยูงฝรั่ง ปูพรมสีทองลงบนลานกว้างหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจสายลมต้นสัปดาห์พัดพาความสดชื่นเข้ามาไล่ความอบอ้าว เสียงจอแจของเหล่านักศึกษาที่เดินขวักไขว่ เสียงหัวเราะ และกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วจากซุ้มเครื่องดื่มใต้ถุนตึก สร้างบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาตามแบบฉบับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย หากในเช้าวันจันทร์นี้ สายตานับร้อยคู่กลับคอยเหลือบมองไปยังถนนทางเข้าหน้าคณะเป็นระยะข่าวใหญ่เรื่องคำพิพากษาคดีฆาตกรรมอำพรางคุณหญิงรัตนเดชา และการกวาดล้างกลุ่มทุนสีเทาข้ามชาติที่ออกอากาศสดไปทั่วประเทศเมื่อสัปดาห์ก่อน ทำให้สถานะของภีมเปลี่ยนไปตลอดกาล จากเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่เคยถูกมองว่าโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง บัดนี้ทุกคนรู้ซึ้งแล้วว่าเขาคือประธานกรรมการบริหารตัวจริงของรัตนเดชากรุ๊ป ผู้ถือครองสินทรัพย์และผืนดินนับหมื่นล้านเสียงเครื่องยนต์เดินเรียบสนิทของรถซีดานคันหรูสีดำคุ้นตาดังขึ้น เมื่อตัวรถแล่นเข้ามาจอดเทียบชานชาลาหน้าบันไดตึกคณะการปรากฏตัวของรถคันดังกล่าวทำให้บทสนทนารอบบริเวณค่อยๆ เงียบเสียงลงประตูฝั่งคนขับเปิดออก บอดี้การ์ด

  • เดิมพันรัก ทายาทพันล้าน   บทที่ 25: แสงดาวเหนือน่านน้ำเจ้าพระยา [20+++ ]

    บทที่ 25: แสงดาวเหนือน่านน้ำเจ้าพระยา [20+++ ]ความเงียบสงัดอันแสนอบอุ่นเข้าปกคลุมห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดม่านโปร่งแสงถูกเปิดกว้างออกจนสุด เผยให้เห็นทัศนียภาพของโค้งน้ำเจ้าพระยายามค่ำคืนที่ทอดตัวยาวคดเคี้ยวไปตามแนวตึกระฟ้า แสงไฟนีออนระยิบระยับนับล้านดวงจากตัวเมืองสะท้อนลงบนผิวน้ำที่กระเพื่อมไหว กลายเป็นทางสายธารสีทองระยับพร่างพราว ท้องฟ้าเบื้องบนโปร่งโล่งจนมองเห็นดวงดาวส่องแสงสว่างไสว แข่งกับเงาสะท้อนในสายน้ำเบื้องล่างบนโซฟาเบดหนังแท้ตัวยาวริมกระจก ภีมนั่งพิงแผงอกกว้างของอคินสองร่างสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อนุ่มหลวมโพรก ในมือของอคินถือแก้วแชมเปญคริสตัลที่มีฟองพรายผุดขึ้นเป็นสาย ชายหนุ่มยกแก้วขึ้นจิบช้าๆ แขนอีกข้างหนึ่งโอบรัดเอวคอดของคนรักไว้แนบชิด คางคมสันเกยอยู่บนลาดไหล่บาง สูดดมกลิ่นหอมสะอาดของสบู่อ่อนๆ จากผิวกายเนียนละเอียดมือซ้ายของภีมวางทาบอยู่บนต้นขาแกร่ง ปลายนิ้วเรียวขยับหมุนแหวนทองคำขาวบนนิ้วนางข้างซ้ายของตนเองเล่นอย่างเพลิดเพลิน เพชรเม็ดงามรูปดาวแปดแฉกส่องประกายวาววับสะท้อนแสงไฟเมืองหลวง“ชอบไหมครับ?” อคินกระซิบถามชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มละมุนภีมเงยหน้าข

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status