ตอนที่ 7: คืนแห่งความสำเร็จ

รุ่งสาง

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา อันนาค่อยๆ ลืมตาขึ้นพบว่าเธอยังอยู่ในอ้อมกอดของเบนซ์ เขากำลังจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนจนเธอใจสั่น อันนายิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอขยับกายที่ยังคงปวดร้าวไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างโต๊ะโคมไฟ แล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเล็กๆ ออกมาส่งให้เขา

"เบนซ์คะ... นี่คือสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ฉันตั้งใจออกแบบมาเพื่อคุณ" เธอกระซิบพร้อมเปิดกล่องออก เผยให้เห็น 'เกียร์จำลอง' สีเงินวาววับที่สลักชื่อเขาไว้

"ในฐานะว่าที่สถาปนิก... ฉันฝากหัวใจของฉันไว้กับเกียร์เล่มนี้ และฝากมันไว้ที่คุณนะ"

เบนซ์รับเกียร์มาถือไว้ ความเย็นเฉียบของโลหะตัดกับความอบอุ่นในอ้อมกอดอย่างสิ้นเชิง เขามองดูเกียร์ในมือสลับกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อใจของอันนา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีแวบเข้ามาทำร้ายเขาจนเจ็บแปลบที่ขั้วหัวใจ

‘กูทำอะไรลงไป...’ ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว แต่เขากลับทำเพียงแค่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากดูขื่นขมกว่าทุกครั้งที่เขาชนะเดิมพันมาตลอดชีวิต... เพราะในวินาทีที่เขาได้เกียร์เล่มนี้มาครอง เขากลับรู้สึกว่าสิ่งที่ "หายไป" จริงๆ คือหัวใจที่เขาเคยคิดว่ามันด้านชาไปนานแล้ว

ความสัมพันธ์ที่ดำเนินมาเกือบหนึ่งเดือนเต็มดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาที่หอมหวานที่สุดในชีวิตของอันนา เธอใช้เวลาทุกวินาทีใน 'กรงทอง' ของเบนซ์ด้วยความเชื่อสุดใจว่าผู้ชายคนนี้คือรักแท้ที่ยอมละทิ้งความเจ้าชู้มาเพื่อเธอ โดยไม่รู้เลยว่าเขากำลังนับถอยหลังสู่ 'วันแห่งชัยชนะ' ที่เขารอคอย

เย็นวันนั้น ณ ลานจอดรถคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ รถปอร์เช่สีดำสนิทของเบนซ์จอดนิ่งรอรับอันนา สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังรุ่นพี่คนหนึ่งที่พยายามจะแตะไหล่อันนาอย่างถือวิสาสะ

"ขอบคุณมากนะคะพี่ที่ช่วยตรวจแบบให้" อันนายิ้มบางๆ

"ไม่เป็นไรครับอันนา คราวหน้าถ้า..."

ปัง!

เสียงปิดประตูรถดังสนั่นจนอันนาสะดุ้ง เบนซ์เดินตรงดิ่งเข้าไปคว้าเอวอันนามากระชากเข้าหาตัวอย่างแรง รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้รุ่นพี่คนนั้นถึงกับหน้าซีด

"ถอยห่างจากผู้หญิงของกู... ถ้ายังอยากมีมือไว้เขียนแบบอยู่" เสียงเบนซ์นิ่งแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก

"เบนซ์! คุณทำเกินไปแล้วนะคะ" อันนาประท้วงเมื่อขึ้นมาบนรถ เบนซ์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแต่กระชากพวงมาลัยออกรถไปอย่างรวดเร็ว ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่แค่การรักษาภาพลักษณ์ในเกมเดิมพัน แต่มันคือความรุ่มร้อนในอกทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ

ไฟในห้องคอนโดสลัวลง เบนซ์โถมกายเข้าหาอันนาด้วยความกระหายที่รุนแรงกว่าทุกคืน สัมผัสของเขาในคืนนี้ดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ ราวกับต้องการฝังรอยประทับไว้บนตัวเธอให้ลึกที่สุด

"เบนซ์... อ๊ะ! อย่ากัด..." อันนาครางประท้วงเมื่อเขาขบเม้มที่ลาดไหล่จนเป็นรอยช้ำสีกุหลาบเข้ม

เบนซ์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่แสยะยิ้มร้าย บทรักที่แสนดุดันเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงตามสันชาตญาณสัตว์ป่า เขากระชากเสื้อเชิ้ตของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น

ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังก้าวข้ามขีดจำกัด บดินทร์ผู้ที่ระแวดระวังตัวเองมาตลอดกลับเลือกที่จะเมินเฉยต่อเครื่องป้องกัน เขาปล่อยให้อารมณ์ดิบนำพาไปจนถึงขีดสุดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ท่ามกลางเสียงหอบหายใจลึก เขารู้สึกถึงความย้อนแย้งในใจ... ส่วนหนึ่งในใจเขากำลังส่งเสียงเตือนว่าเขากำลัง 'ล้ำเส้น' ที่ตัวเองขีดไว้ แต่อีกส่วนกลับโหยหาการสัมผัสเธอให้แนบชิดที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

"เบนซ์... คุณไม่ได้ป้องกันอีกแล้วนะ" อันนากระซิบพร่าพลางลูบไล้แผ่นหลังแกร่ง

"ช่างมันเถอะน่า..." เขาตอบเสียงแผ่ว พลางซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนกับความสะใจในชัยชนะจนเขาต้องหลับตาลงเพื่อหนีความสับสนนั้น

อันนาหลับสนิทไปพร้อมกับรอยยิ้ม โดยมีเบนซ์นอนมองเธอในความมืด เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมเธอเบาๆ ก่อนจะชะงักมือกลับราวกับถูกไฟลวก 'มันก็แค่เกม... พรุ่งนี้ทุกอย่างก็จบแล้ว' เขาบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อสะกดกลั้นความไหววูบในใจ

คืนวันรุ่งขึ้น ณ The Throne

บรรยากาศปาร์ตี้ในห้อง VVIP เต็มไปด้วยความคึกคัก กลุ่ม Four Gears รวมตัวกันเพื่อฉลองชัยชนะครั้งใหญ่ตามที่นัดหมายกันไว้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน

"ในที่สุดมึงก็ทำได้ว่ะเบนซ์! ครบกำหนดหนึ่งเดือนพอดี!" พายุ หัวเราะร่วนพลางโยนกุญแจรถ Koenigsegg ลงบนโต๊ะหินอ่อน "กูยอมนับถือน้ำใจมึงเลยว่ะ ที่ทนเล่นบทพระเอกแสนดีอยู่ได้ตั้งเดือนนึง"

เบนซ์รับกุญแจมาถือไว้ ความภูมิใจในชัยชนะเริ่มกลบฝังความสับสนเมื่อคืนไปจนสิ้น เขาอยากพิสูจน์ให้เพื่อนเห็น และพิสูจน์ให้ตัวเองมั่นใจว่า... เขาไม่มีทางตกหลุมรักเหยื่อในเกมของตัวเอง

"กูบอกพวกมึงแล้วไง ว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนที่เงินและความรู้สึกจอมปลอมของกูซื้อไม่ได้" เบนซ์แสยะยิ้มพลางกระดกเหล้าเข้าปาก "หงส์หรือจะสู้เงิน... สุดท้ายก็แค่สัตว์ปีกที่ยอมสลัดขนมานอนรอความสบาย"

"แล้วมึงจะทำไงต่อวะ? จะเขี่ยทิ้งคืนนี้เลยไหม?" สิงหา เอ่ยถาม

"กูคงเบื่อแล้วล่ะ" เบนซ์พ่นควันบุหรี่อย่างเย็นชา พยายามทำน้ำเสียงให้ดูไร้เยื่อใยที่สุด "ผู้หญิงที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยอมนอนแบให้ผู้ชายหลอกใช้ได้ถึงเดือนนึง มันก็น่าสมเพชจนกูเล่นต่อไม่ลง... พอกูได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ความตื่นเต้นมันก็หมดไป"

"เออว่ะ! ยิ่งตอนที่ยัยนั่นทำท่ารักมึงปานจะตายถวายหัวนะ กูโคตรขำเลย" เมฆา เสริมขึ้น

"มึงพูดถูกเมฆา... ผู้หญิงพรรค์นั้นน่ะ... ก็แค่ของเล่นแก้เงี่ยนที่กูใช้แลก Koenigsegg เท่านั้นแหละ" เบนซ์สรุปด้วยน้ำเสียงจองหอง เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าในอกขณะที่พูดประโยคนั้นออกมา แต่เขาเลือกที่จะฉีกยิ้มกว้างเพื่อกลบเกลื่อนมัน

ปัง!

เสียงประตูห้อง VVIP ถูกผลักออกอย่างแรง ทุกสายตาหันไปมองเป็นจุดเดียว

ที่หน้าประตู... อันนายืนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ในมือของเธอถือซองกระดาษบรรจุรูปวาดสเก็ตช์ "บ้านในฝัน" ที่เธอตั้งใจออกแบบและวาดให้เขาเพื่อเป็นของขวัญวันครบรอบพร้อมกับสร้อยเกียร์อีกเส้นที่เธอตั้งใจจะใส่เป็นสร้อยคู่กับคนรัก ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนตาย หยาดน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเมื่อได้ยินประโยคที่เขาเรียกเธอว่า 'ของเล่นแก้เงี่ยน' เต็มสองหู

"เบนซ์..."

เสียงเรียกนั้นสั่นสะท้านและแหลกสลายจนคนทั้งห้องเงียบกริบ เบนซ์จ้องมองเธอด้วยความตกตะลึง หัวใจของเขาหล่นวูบไปที่ปลายเท้า กุญแจรถราคาแพงในมือดูเหมือนจะกลายเป็นเหล็กร้อนที่เผาไหม้มือเขาในวินาทีที่เขาสบตากับดวงตาที่แตกสลายคู่นั้น..