บทที่ 9

พอทานข้าวเสร็จฉันก็เก็บกล่องข้าวใส่กระเป๋า จากนั้นก็พาคนตัวโตที่เฝ้าฉันกินข้าวจนเสร็จไปทำแผลตามที่สัญญาไว้

จากสีผมที่โดดเด่นของเขา และรูปลักษณ์ภายนอกต่าง ๆ ดึงดูดสายตากับความสนใจของผู้คนได้มากจนกลายเป็นเป้าไปเลยทีเดียว...แยกกันเดินได้ไหม ฉันไม่ชอบเลยที่จะเป็นจุดสนใจเนี่ย!

ก็อย่างว่าแหละ นอกจากข่าวลือเสียหายของเขาที่ชอบต่อยตี ก็มีหน้าตาที่โดดเด่นเหมือนลูกรักพระเจ้า ตัวก็สูงจนฉันยืนข้าง ๆ แล้วตัวหดเท่ามด ผิวขาวเนียนละเอียดราวกับหิมะ ดวงตาคมเฉี่ยว โคตรจะเข้ากับคำว่า ลูกผู้ดี!

สายตาที่มองมาก็ไม่ใช่สายตาที่ดีนัก ส่วนใหญ่มองแล้วก็หันไปนินทาต่าง ๆ นานา เสียงดังซะจนนึกว่าตั้งใจให้ได้ยิน ใส่สีตีไข่กันไปเรื่อยจนฉันเริ่มรำคาญ แต่กับคนร่างสูงข้าง ๆ กลับดูไม่สะทกสะท้านอะไร

ทว่าฉันนี่แหละที่รู้สึกรำคาญ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นยังไง จะนินทาเขาก็ทำไป จะนินทาฉันแล้วหัวเราะทำไม

'นั่น ๆ อาคเนย์ บริหารปีสอง หล่อจริง ๆ นั่นแหละ แต่นิสัยขอไม่พูดดีกว่า...'

'กิ่งไม้กับใบรับรองแพทย์มาก ยัยผู้หญิงก็เป็นบ้าชอบเรียกร้องความสนใจ ผู้ชายก็เด็กมีปัญหา'

'แต่หล่อ ๆ อย่างอาคเนย์ไม่น่ามาชอบยัยจืดนี่เลย แว่นว่าหนาแล้ว หน้าชีอาจจะหนากว่าปะ'

'ชีคงยั่วหนักมั้ง ขนาดวิเวียนที่ทั้งสวยทั้งรวยทั้งเก่งและแสนดีอาคเนย์ยังไม่สนใจเลยอะ'

"พี่อึดอัดใช่ไหม" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยถามขึ้นราวกับเดาความรู้สึกฉันออก

"อือ"

"..." เขาไม่ตอบอะไรเพิ่ม แต่แล้วทุกสายตาก็หลุบลงมองพื้นทั้งหมด เพียงเพราะอันหลงส่งสายตาที่แข็งกร้าวกลับคนรอบ ๆ ข้างที่ให้ความสนใจพวกเราที่เพียงแค่เดินผ่านมา

สายตาของเขา...โคตรน่ากลัวเลยอะ

"พูดอะไรระวังปากให้ดี ด่าคนอื่นว่าหน้าหนา...ตัวเองก็หน้าด้านพอกัน ด่าคนอื่นทั้งที่เขายังไม่ทันทำอะไร ไม่ต้องมีปากแล้วมั้ง"

"อันหลงพอแล้ว อย่าทำตัวอันธพาล ไม่น่ารัก ไปกันเถอะ " เห็นท่าไม่ดี ฉันจึงชิงจูงมือเขาให้รีบเดินตามมาก่อนจะมีเรื่องกับคนอื่นเสียก่อน

ฉันชินแล้ว ใครจะด่า จะว่าอะไรก็ช่างเขา ขอแค่ไม่เกินความจริงจนเกินไปก็พอ ฉันเองก็เป็นคนปกติเหมือนพวกเขา แต่ทำไมพวกเขาทำเหมือนฉันไปฆ่าใครตายเลย

มาถึงห้องพยาบาลฉันก็พูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่เป็นคนดูแลห้องเพื่อขออุปกรณ์ทำแผล แล้วก็ให้อันหลงไปนั่งรอที่เก้าอี้ด้านใน เมื่อได้กล่องทำแผลมาฉันก็เดินตามเจ้าของร่างสูงไปทันที

"ที่จับมือผมก่อนหน้านี้ ชอบผมแล้วก็บอกมาเถอะ"

"อยากทำแผลเองไหมอันหลง" ฉันมองค้อนอีกฝ่ายทันทีที่พูดจาไม่เข้าหู

"ครับ ๆ จะเงียบ ๆ แล้วครับพี่เธอจ๋า" เขาพูดด้วยรอยยิ้มกวน ๆ ทั้งยังเรียกชื่อเล่นฉันเสียเต็มยศ

พอได้ยินแล้วก็จั๊กจี้หัวใจยังไงไม่รู้แฮะ

"เจ็บก็บอกเรานะ" ฉันบอกพลางประคองมือหนาของคนตรงหน้าไว้แล้วค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลออกอย่างเบามือและระมัดระวัง

บาดแผลที่มือของเขาทำเอาฉันใจหายวาบ มันเป็นเยอะมาก และดูเป็นบาดแผลที่แค่ขยับก็รู้สึกแสบนิ้วแล้ว สะเก็ดเลือดยังมีเกาะ ๆ ตามข้อนิ้วอยู่เลยด้วยซ้ำ ฉันเจ็บแทนเขาจัง ไม่อยากจะนึกถึงตอนที่แผลยังสด ๆ

"อันหลง...เราเจ็บแทนอะฮือ" แค่เห็นแผลของเขาฉันก็ใจสั่นไม่กล้าจะทำต่อเพราะกลัวอีกฝ่ายเจ็บแล้วอะ

"พี่เธอ ใจเย็น ผมไม่เจ็บเลย บอกแล้วว่าชิน"

"เป็นบ่อยเหรอ?"

"ก็บ่อย" เขาตอบเสียงนิ่งราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ

"ถ้าจะจีบเรา ต่อจากนี้เราไม่อนุญาตให้นายทำร้ายตัวเองเด็ดขาด ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม เราชอบคนที่รักตัวเอง เพราะการรักตัวเองมันคือการให้เกียรติตัวเองอย่างนึง เธอก็รักตัวเองแหละแต่เราอาจจะไม่เข้าใจวิธีของเธอนัก ถ้าเป็นไปได้อย่าระบายความโกรธแบบนี้เลยนะ ความเจ็บปวดมันเกิดขึ้นชั่วขณะแล้วจางหายได้ แต่บาดแผลมันจะทำให้เธอต้องหวนนึกถึงมัน "ฉันยื่นคำขาดทันที ไม่ใช่เรื่องดีเลยที่เขาต้องมีบาดแผลแบบนี้

และยิ่งเป็นบาดแผลที่เขาสร้างมันด้วยตัวเองอีกด้วย

"อนุญาตแล้วเหรอ"

"เราห้ามนายได้มากมั้ง"

"จริงเหรอครับ?" เขาถามย้ำอีกครั้งด้วยรอยยิ้มกว้าง ทว่าฉันกลับรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก

"อือ" ฉันไม่เงยหน้าไปมองอีกฝ่ายอีก แต่ก็รู้ว่าเขายังคงยิ้มกว้างขนาดไหน

"ผมเลวขนาดนี้พี่ยังให้โอกาส ทำไมใจดีจัง"

"ถ้านายฆ่าคน ทำร้ายคนบริสุทธิ์ หลายใจ มักมาก ทำร้ายสัตว์ เมื่อไหร่...เราจะเรียกว่าคนเลวละกัน" จากที่อ่านข่าวมาแล้ว...

บางข่าวอันหลงก็ปกป้องคนอื่น และบางข่าวอันหลงก็ทำไปเพื่อปกป้องตัวเอง แต่เป็นเพราะเขาดูน่ากลัวล่ะมั้ง ถึงได้มีคนเอาเขาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ หนักขนาดนี้

ขนาดฉันที่แค่เคยเผลอสติแตกเพราะโดนผีรังควาน ยังโดนตามด่าเหมือนไปฆ่าใครตาย

ความรู้สึกฉันบอกว่าอันหลงไม่ได้เลวร้าย เขาแค่มีด้านเทาของเขาเหมือนมนุษย์คนอื่นทั่วไป แต่แค่อย่ามาใช้กับฉันก็พอ

"เราขออย่างเดียวนะอันหลง"

"ว่าไงครับ"

"อย่าโกหกเรานะ" คำขอเดียวที่สามารถทำได้ง่ายมาก และการที่ฉันเปิดใจให้เขาไม่ได้แปลว่าฉันไว้ใจแต่ฉันแค่ให้โอกาสคน

"..."

ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีความหวาดกลัวอยู่เต็มหัวใจ แต่ฉันก็พยายามที่จะก้าวผ่านมันให้ได้จากการอนุญาตให้ตัวเองได้ทำมัน

แม้แต่การให้โอกาสอันหลงมันก็มาพร้อมกับความกลัว ฉันไม่ต้องการให้ปัจจุบันมันซ้ำรอยกับอดีต ไม่อย่างนั้นฉันคงรับมันต่อไปไม่ไหวแน่

ฉันเองก็อ่อนแอได้เหมือนคนอื่นทั่วไป ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่การอ่อนแอก็คือเรื่องปกติ ทุกคนก็ล้วนมีความรู้สึกแบบนี้ในช่วง ๆ หนึ่ง

เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้เข้มแข็งหรือวิเศษไปกว่าใคร

"ครับ..."เขารับคำนิ่ง ๆ

ฉันไม่อยากจะรู้สึกแบบนี้เลย แต่ฉันไม่แน่ใจว่าจะเชื่อเขาได้จริง ๆ ใช่ไหม...

"นายชอบเราจริง ๆ ใช่ไหม"

"ถ้าพี่ยังไม่แน่ใจก็ไม่เป็นไร...ให้เวลาพิสูจน์ก็ได้"

"เราเตือนแล้วนะ ว่าเราทั้งจืดชืด น่าเบื่อ ไม่สวย ไม่รวย ไม่เก่ง ไม่น่ารัก! แล้วก็..."

"มีความวิเศษ"

"หือ?"

"ผมรู้ ผมได้ข่าวพี่มาหมดนั่นแหละ เลิกบอกว่าตัวเองไม่ดีสักที พี่คือของขวัญความโชคดีที่สุดของผมแล้ว พี่ก็คือพี่แหละพี่เธอ "

"..." เขานี่ถนัดใช้คำพูดให้รู้สึกดีจัง

"ไม่ว่าพี่จะเป็นยังไง พี่ก็แค่คนปกติธรรมดาคนหนึ่งสำหรับผม แล้วก็เป็นความธรรมดาที่วิเศษ"

ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนช่างพูดช่างจาในการเอาใจคนขนาดนี้แฮะ...แต่เขาเป็นคนแรกที่ไม่ใช่คนในครอบครัวฉันแล้วพูดแบบนี้เลย

รู้สึกดีมากจริง ๆ

"...ไม่รู้แล้ว เตือนแล้วนะ คนหน้ามึน"

"รับทราบคำเตือนครับคนน่ารัก"

End Netrapat part