All Chapters of เดิมพันร้าย พ่ายรักเธอ: Chapter 1 - Chapter 10

"หึ ชื่ออะไร" "...หือ?" "เธอชื่ออะไร" เขาถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงติดดุ ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับเขา เขาก็คน ฉันก็คน ไม่มีอะไรให้ต้องกลัว! ถ้าเขาตุกติกฉันจะชิงใช้ศิลปะป้องกันตัวใส่เลย! "เธอจ๋า..." "หืม?" "ชื่อเธอจ๋า..." "ปีไหน?" "ปีสาม คณะรัฐศาสตร์ " ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ อย่างควบคุมไม่ได้ แม้จะลืมตามาแต่ก็ไม่กล้าสบตากับเขาอยู่ดี ทำได้เพียงก้มมองพื้นแล้วกอดเจ้าเฉาก๊วยไว้แน่น"รู้จักผมไหม" "ไม่รู้จัก ไม่คุ้นหน้าด้วย" ฉันตอบตามความจริง แม้จะมีการโกหกไปหน่อย ในใจอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลจากคนหน้ายักษ์ตรงนี้เหลือเกิน! จะร้องไห้แล้วนะถ้ายังทำน้ำเสียงดุเข้ม ๆ แบบนี้น่ะ! "อันหลง บริหารปีสอง" "อือ" ใครอยากรู้จักกันนะ ช่วยปล่อยฉันไปได้ไหม ใช้เสียงดุแบบนี้มันไม่น่าสนทนาด้วยหรอก! "คุยกับคนอื่นต้องมองหน้านะพี่เธอ" เขาบอกพลางใช้ปลายนิ้วเชิดคางฉันขึ้นให้ไปสบตากับตัวเอง "ผมไม่ได้โกรธ ก็แค่อยากรู้จัก หยอกไปงั้นแหละ" "หือ?" "เชือกรองเท้าหลุดครับ" จู่ ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าก็ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าให้ฉัน สติสตังมันหลุดลอยไปยิ่งกว่าเดิมจนฉันจับต้นชนปลายไม่ถูก "เดี๋ยวสิ! คุณเป็นใครอ

"มือนายเจ็บเหรอ?" ดูเหมือนเธอจะช่างสังเกตถึงได้ทักผ้าพันแผลที่ล้อมรอบมือผมไว้ "ครับ" "เจ็บไหมน่ะ...ดูเป็นเยอะจัง..." "ไม่เจ็บเลย" ผมตอบพลางขยับนิ้วขึ้นลงอย่างคล่องแคล่วเป็นการยืนยัน ก็มีตึง ๆ บ้างนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เจ็บเลย สงสัยจะชินชาหมดแล้วมั้ง น่าแปลก ผมยังไม่ทันลงมือจีบเลย หรือว่าเธอสนใจผมอยุ่แล้วงั้นเหรอ? แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ "เก่งจัง" "..."คำพูดสั้น ๆ จากสีหน้าและแววตาไร้เดียงสาของเธอทำเอาใจผมเต้นระส่ำ เธอไม่ได้สนใจผมหรอก ผมคงคิดเข้าข้างตัวเองมากไป เธอแค่ใจดี "สูบบุหรี่มาใช่ไหม" "เป็นแมวเหรอจมูกดีจังนะ" "กลิ่นมันแรง เหม็นด้วย หวังว่านายจะไม่สูบตรงที่สาธารณะ ไม่มีใครอยากได้บุหรี่มือสองจากนายนะ" เธอเอ่ยเตือนกลาย ๆ และมันคือความหวังดีที่ถูกส่งมาถึงคนอื่น ๆ ด้วย "ผมสูบบนดาดฟ้า ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใครหรอก ถ้าพี่ไม่ชอบผมจะเลิกให้" "เลิกเพื่อตัวเองเถอะ เพราะนายคงมีเหตุผลที่เลือกจะใช้มัน" "ใช่ ผมมี" "ก็ว่าอยู่หน้าตาดูหมอง ๆ เครียด ๆ มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ? " เธอหรี่ตาจับผิด จากผู้หญิงเงียบ ๆ ก็กลับกลายเป็นฝ่ายเธอที่ถามไม่หยุด ช่างสังเกตชะมัด

กลับมาถึงบ้าน ฉันก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ...จนหกโมงแล้วเลิฟยูพี่คนกลางก็ยังไม่โผล่หัวกลับบ้านเลย สงสัยฉันนี่แหละที่จะเป็นคนบ่นแทนกอดโอ๋ กอดโอ๋บ่นใครไม่เป็น และใจเย็นมากด้วยเพราะฉะนั้นส่วนใหญ่แล้วถ้าฉันไม่บ่นเลิฟ ก็จะเป็นเลิฟที่บ่นฉัน"หน้ามุ่ยหน้ายู่อะไรเหรอจ๋า" น้ำเสียงก้อง ๆ ที่ดูเย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง "ไม่มีอะไรหรอกพี่สวย" ฉันหันไปมองวิญญาณสาวผิวซีดในชุดเดรสสีดำผมดัดลอน หน้าหมวยราวกับมีเชื้อสายจีน ขนาดเป็นผีก็ยังสวย นี่สินะชีวิตหลังความตายที่ใฝ่ฝัน เธอเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ฉันได้ไปบังเอิญช่วยจากพวกภูติผีร้ายที่มาจากไสยศาสตร์มนตร์ดำ เธอจำไม่ได้แม้กระทั่งภูมิหลังของตัวเองซึ่งต่างจากวิญญาณอื่นทั่วไป สุดท้ายด้วยความสงสารฉันจึงรับมาดูแล ทำบุญให้ แล้วก็จุดธูปให้มาทานข้าวทุกวัน เธอเข้ากับพวกเราได้ดี มีหน้าที่หลักในการดูแลบ้าน รวมไปถึงมำความสะอาด! และคอยดูแลกอไหม กุมารเด็กของบ้านแทนพี่เขม"แปลก ๆ นะ" "แค่คนแปลก ๆ ในมหา'ลัย อะพี่สวย แล้วนี่กอไหมกับพี่เขม ไปไหนกัน ปกติต้องเห็นมานั่งเล่นตุ๊กตาในห้องจ๋าแล้ว" ฉันเอ่ยถามถึงวิญญาณอีกสองตน กอไหมเป็นกุมารีซึ่งเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวฉัน และคนท

"หวั่นไหวกับผมบ้างหรือยัง" "เราไม่ใช่คนใจง่ายนะที่เต๊าะนิดเต๊าะหน่อยก็ไหลตามเป็นน้ำ" "ดีแล้ว ผมจะค่อย ๆ จีบพี่ไป แต่อย่ารีบหนีไปก่อนแล้วกัน แล้วก็...ระวังคนชื่อเฉินหลงด้วย" "มีใครอันตรายกว่านายด้วยเหรอ" " ผมอันตรายในแง่ผู้ชายที่รุกพี่หนักมากจนใจพี่จะรับไม่ไหว แต่ไอหมอนั่น....มันอันตรายในแง่มุมชองผู้ชาย ประเภท...ขยะ ผมเตือนพี่เฉย ๆ แต่ถึงยังไงพี่ก็จะเป็นของผมคนเดียว" เขาพูดด้วยเสียงเข้มสายตาจริงจังแล้วจบด้วยการจิ้มแก้มฉันไปหนึ่งที "อย่ามาเพ้อเจ้อ เราเป็นตัวของตัวเองไม่เป็นของใครทั้งนั้นแหละ!" ฉันปัดมือเขาออกอย่างหงุดหงิด เจอเด็กนี่ทีไรเหมือนชีวิตขาดความสงบสุขเลย! "เถียงเก่ง ถ้าพี่เป็นแมวผมนะ ผมจับฟัดแก้มไปแล้ว" "พูดอย่างกับตัวเองเลี้ยงแมวอะ หน้าโหด ๆ งี้ไม่อยากเชื่อเลยว่าเลี้ยงแมว" "ก็เลี้ยงไงถึงได้พูด เนี่ยพี่ตัดสินผมจากรูปลักษณ์ภายนอกไง ยัยคนใจร้าย " เขาตัดพ้อพร้อมกับแสร้งทำหน้าเศร้าใส่ หมอนี่ไม่น่าเรียนบริหารนะ สมควรเรียนการแสดงไปเป็นดารามากกว่า! "เราเปล่านะ! แต่หน้าโหด ๆ แบบเธอนี่นะ!?" "อืม ผมเลี้ยงแมว เลี้ยงแมวจรอะ มันชอบมาคลอเคลียขาเวลาผมออกมาวิ่ง ก็เลยเลี้ยงไว

Anlong part ผมโกหกเธอตั้งแต่ที่รับปากคำสัญญาแล้ว...หรือมันไม่เรียกว่าโกหกกันนะ?ผมเข้าหาเธอด้วยการพนันกับเพื่อนและคำท้าของเฉินหลง แต่อีกใจหนึ่งก็สนใจในตัวเธอจริง ๆ แต่ถ้าผมชนะ ผมจะคบต่อก็ไม่เห็นเป็นอะไร ถึงอย่างไรเธอคงไม่รู้หรอก...ใครที่คิดจะบอกความลับของผม ผมจะจัดหารมันให้พูดไม่ได้ไปตลอดชีวิตแววตาที่ใสซื่อ สัมผัสมือที่เบาบางแล้วก็นุ่มนิ่มอ่อนโยน ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก พอมองใกล้ ๆ แล้ว เธอก็น่ารักมากจริง ๆ เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผมเคยพบแฮะผมรู้เรื่องข่าวของเธอมาตลอด ถ้าเธอเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติจริงแล้วมันยังไง? สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ทำไมถึงกลายเป็นตัวตลกของคนอื่น เธอออกจะใสซื่อ ไม่มีพิษภัย เธอจ๋าเป็นผู้หญิงที่น่าค้น ทว่ายามอยู่ใกล้ก็รู้สึกสงบมากจนไม่อยากออกห่างไปไหน เธอดูเป็นคนใจดีไม่มีพิษภัย เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง จากเรื่องสองปีก่อนทำให้ผมแอบมองหญิงสาวคนนี้มาตลอด "ไออันหลง!" น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ผมจึงหันไปมองมันช้า ๆ ด้วยความเบื่อหน่าย "?" "มึงแย่งผู้หญิงกู" จู่ ๆ เฉินหลงมันก็เดินมากระชากคอเสื้อผมแล้วตะคอกถามอย่างกับหมาบ้า"ใคร?" ผมแค่นย