บทที่ 10 คำสัญญาหลอกลวง

Anlong part

ผมโกหกเธอตั้งแต่ที่รับปากคำสัญญาแล้ว...หรือมันไม่เรียกว่าโกหกกันนะ?

ผมเข้าหาเธอด้วยการพนันกับเพื่อนและคำท้าของเฉินหลง แต่อีกใจหนึ่งก็สนใจในตัวเธอจริง ๆ

แต่ถ้าผมชนะ ผมจะคบต่อก็ไม่เห็นเป็นอะไร ถึงอย่างไรเธอคงไม่รู้หรอก...ใครที่คิดจะบอกความลับของผม ผมจะจัดหารมันให้พูดไม่ได้ไปตลอดชีวิต

แววตาที่ใสซื่อ สัมผัสมือที่เบาบางแล้วก็นุ่มนิ่มอ่อนโยน ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก พอมองใกล้ ๆ แล้ว เธอก็น่ารักมากจริง ๆ เธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่ผมเคยพบแฮะ

ผมรู้เรื่องข่าวของเธอมาตลอด ถ้าเธอเห็นสิ่งเหนือธรรมชาติจริงแล้วมันยังไง? สุดท้ายเธอก็ไม่ได้ทำร้ายใคร แต่ทำไมถึงกลายเป็นตัวตลกของคนอื่น เธอออกจะใสซื่อ ไม่มีพิษภัย

เธอจ๋าเป็นผู้หญิงที่น่าค้น ทว่ายามอยู่ใกล้ก็รู้สึกสงบมากจนไม่อยากออกห่างไปไหน เธอดูเป็นคนใจดีไม่มีพิษภัย เพราะแบบนี้ล่ะมั้ง จากเรื่องสองปีก่อนทำให้ผมแอบมองหญิงสาวคนนี้มาตลอด

"ไออันหลง!" น้ำเสียงแข็งกร้าวดังขึ้นจากด้านหลัง ผมจึงหันไปมองมันช้า ๆ ด้วยความเบื่อหน่าย

"?"

"มึงแย่งผู้หญิงกู" จู่ ๆ เฉินหลงมันก็เดินมากระชากคอเสื้อผมแล้วตะคอกถามอย่างกับหมาบ้า

"ใคร?" ผมแค่นยิ้มกระชากคอเสื้อมันกลับ ใบหน้าของมันโกรธเกรี้ยวจนหน้าบิดเบี้ยวไปหมด

โคตรตลกเลยว่ะ

"ก็ยัยแว่นหน้าจืดนั่นไง!"

"มึงท้ากูเองไม่ใช่เหรอ....ไอกระจอกเอ้ย ยัยนั่นเป็นของกูแล้ว มึงนั่นแหละที่อย่ายุ่ง!" ผมใช้เท้าถีบร่างหนาตรงหน้ากระเด็น แล้วคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะเทราดใส่มันอ่างน่าสมเพช

"เหอะ คนอย่างมึงแพ้กูอยู่ตลอดนั่นแหละ อย่าคิดมาท้ากู และอย่าคิดว่าจะได้ยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น ไอเลว"

"ด่ากูเลว แต่มึงไปหลอกให้ยัยนั่นรัก ถุ้ย! ใครกันแน่ที่เลวกว่ากัน ถ้าเกิดว่ายัยนั่นรู้เข้าขึ้นมา...ฮ่า ๆ ๆ มึงก็แพ้กูอยู่ดี!"

"มึงกล้าก็ลองดู ถ้ามึงแตะคนของกู กูจะทำให้มึงพูดไม่ได้ไปตลอดขีวิต ลิ้นของมึงจะไม่ได้อยู่ปากมึงอีก ก็ลองดูสิ คนอย่างกู หยาง อันหลง ทำได้ทุกอย่าง! กูไม่ใช่ลูกเมียน้อยแบบมึง "ผมกระทืบท้องของมันอีกครั้ง เฉินหลงตัวสั่น มองผมด้วยสายตาเคียดแค้น ทว่าผมกลับยิ่งรู้สึกสะใจ

มันกลัวถึงได้ตัวสั่นขนาดนี้

มันกลัวแพ้ ทว่าทั้งชีวิตของมันเมื่อมีสิ่งที่ต้องแข่งขัน มันก็ไม่เคยชนะผม เป็นไอ้ขี้แพ้ที่อวดดีอยู่เสมอ

"เชี่ย อาคเนย์ เอาอีกเลย"กลุ่มเพื่อนของผมที่ยืนมุงเหตุการณ์ก็ต่างเชียร์กันสนุกยกใหญ่

"ไอลูกแหง่นี่กล้าดีไงมาท้าอาคเนย์วะ" ฮาโตะ

"ถีบทีเดียวก็ร่วงแล้ว กระจอกสัส " วิเวียน

"แล้วมึงจะเสียใจ...แค่ก ๆ"

"กูเหรอเสียใจ? แค่ผู้หญิงคนเดียวกูจะไปรู้สึกอะไร กูจะหาใหม่กี่สิบคนก็ได้ แต่เพราะผู้หญิงคนนี้คือคนที่มึงอยากได้ไง กูเลยอยากได้เหมือนกัน มึงอย่าหวังว่าจะได้เธอไป ไอขี้แพ้ มึงกลับบ้านไปฟ้องแม่มึงเลยนะว่าวันนี้กูทำอะไรบ้าง แต่ถ้าแส่ไม่เข้าเรื่อง กูจะตัดลิ้นมึงส่งให้แม่มึงดูเป็นของขวัญ แล้วก็..ถ้ากูได้คบกับเนตราพัชร์เมื่อไหร่ มึงเตรียมโอนสนามรถแข่งเป็นชื่อกูได้เลย กูจะทวงของของกูคืน!" สนามแข่งรถนั้นป๊ายกให้มันเพราะมันขอ ทั้งที่ที่ตรงนั้นมันเป็นของห่าวอี้ พี่ชายของผมที่เสียชีวิตไป

มันเสวยสุขกับเงินทองของตระกูลผมมามาก คิดว่าผมไม่รู้แผนชั่วของพวกมันในแต่ละวันเหรอว่าคืออะไร

เนตราพัชร์ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงคนที่ผมสนใจ ทว่าเธอไม่ได้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของผมมากพอที่จะให้ผมยอมทำตามทุกอย่าง และผมไม่มีวันรู้สึกเสียใจเพราะใครแน่ ผมจะไม่ยอมให้ใครมาเป็นจุดอ่อนทำให้ผมอ่อนแอ ผู้หญิงธรรมดา ๆ แบบเนตราพัชร์ก็เช่นกัน

ผมปล่อยให้ไอเฉินหลงนอนตัวสั่นอยู่กับพื้นแบบนั้น ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ทว่าถ้าหากใครมาได้ยินบทสนทนาเมื่อกี้เข้า เดี๋ยวมันจะเป็นเรื่องทำให้แผนผมไม่สำเร็จ ใครที่มันปากมาก อยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง ผมจะประทานของขวัญให้อย่างงาม ถ้ายังอยากกินข้าวได้ปกติ มีลิ้นในปาก ก็อย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง

ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบที่ปาก ใช้ไฟแช็คจุดเพื่อใช้งาน เพื่อให้สารนิโคตินช่วยทำให้ผ่อนคลายจากความหงุดหงิดและความเครียด

"สรุปมึงจีบผู้หญิงคนนั้น?" ฮาโตะเอ่ยถามพลางหยิบบุหรี่มาคาบที่ปาก

"อ่าฮะ" ผมไม่ได้ตอบจริงจัง

"มึงไม่ได้ชอบจริง ๆ ใช่ปะอาเคเนย์" และวิเวียนก็เอ่นถามขึ้นอีกด้วยแววตาเป็นกังวล

"แค่สนใจ "

"มึงจะไปสนใจผู้หญิงประหลาดแบบนั้นทำไม?! มันไม่มีอะไรนะเว้ย ระวังมารยาผู้หญิงไว้ดี ๆ แล้วกัน"

"แล้วมึงมีปัญหาอะไรกับกู กูจะสนใจใครก็เรื่องของกู อย่ายุ่ง"

"มึงก็แค่ตอบมาดิว่าไม่ได้สนใจอีนั่น ไม่ได้คิดอะไรกับมัน!" วิเวียนตะคอกเสียงดังจนผมเมหงุดหงิด

ทว่านั่นก็ทำให้ผมหยุดคิด....ผมรับปากกับเธอจ๋าดิบดี ว่าจะไม่โกหกเธอ แต่การเข้าหาแบบนี้มันจะเรียกบริสุทธิ์ใจก็ไม่เชิง อีกอย่างผมก็สนใจเธอจริง ๆเพียงแต่ไม่อยากให้ใครมามีอิทธิพลในชีวิต ชีวิตของผมแขวนอยู่บนเส้นด้าย มันอันตรายอยู่ตลอดเวลา ผมเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ก่อนหน้าพูดจาแย่ถึงเธอเยอะ แต่ที่ทำแบบนั้นก็เพื่อให้เฉินหลงเลิกเบี่ยงเบนเป้าหมายมาที่เธอ มันจะได้ไม่ต้องเอาเนตราพัชร์มาเป็นจุดอ่อนของผม และเลือกจะทำร้ายเธอให้ผมเจ็บปวด

อย่างน้อยการที่เนตราพัชร์เจอผม ผมก็สนใจเธอจริง ๆ ไม่ใช่เล่น ๆ แบบเฉินหลง เพียงแต่ผมแค่มีผลประโยชน์อื่นเกี่ยวข้องขึ้นมา

ทว่า...จิตใต้สำนึกของผมมันก็นึกถึงใบหน้าที่งองุ้มตอนทักผมเรื่องบุหรี่ คิดไดัดังนั้นผมจึงปล่อยมันทิ้งและใช้เท้าบดขยี้ให้ควันดับไป ผมไได้อยากทำผิดต่อเธอนักหรอกนะ คนอย่าง หยาง อันหลง ไม่ชอบผิดคำพูดใคร

"ทำไมมึงไม่ตอบ?!"

"วิเวียนใจเย้นดิวะ"ตองเอและอาโปเริ่มเอ่ยปรามเมื่อเห็นวิเวียนกำลังอาละวาด

"มึงเลิกสูบทำไม?"ฮาโตะไม่ได้สนใจพวกมัน ทว่ามันกลับจับสังเกตที่จู่ ๆ ผมก็สูบไม่หมดมวลเหมือนทุกครั้ง

"แมวกูไม่ชอบบุหรี่ จะเลิกสูบละ"

แมวที่ไม่ใช่ฮวา หมิง เจียว แต่เป็นแมวที่ชื่อเนตราพัชร์