Beranda / มาเฟีย / เดิมพันร้ายพิศวาสรัก / ตอนที่ 4 ของเดิมพันของฉัน

Share

ตอนที่ 4 ของเดิมพันของฉัน

last update Terakhir Diperbarui: 2025-12-01 15:47:23

ตุบ!! ลูคัสโยนหญิงสาวลงบนที่นอนอย่างแรง โดยไม่มีการออมแรงใด ๆ ทั้งนั้น

“จะ...จุก”

“หึ...สำออย”

“ไอ้เลว”

“หึ ด่าไปเถอะฉันไม่เจ็บหรอก ฉันชอบเหยื่อที่สู้ไม่ได้ที่เก่งแต่ปากเท่านั้น จะเห่าจะหอนอะไรมาก็ได้นะตามสบาย” ลูคัสบอกและแสยะยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้า

“ไอ้โรคจิต ถ้าที่บ้านไม่เห็นฉันกลับไปนายเดือดร้อนแน่”

“เหรอ....เดือดร้อนแบบไหนล่ะ” ชายหนุ่มถามและเขยิบเข้ามาใกล้มากขึ้น

“ออกไป ขยะแขยง”

“หึ ตอนนี้ขยะแขยง พอได้ฉันเป็นผัวเมื่อไรอย่าอ้อนวอนล่ะ”

“หึ.....ไม่มีวัน”

“ชอบว่ะ พยศแบบนี้ พยศให้ได้ต่อไปล่ะ ตอนแรกคิดว่าจะเอาสองทีสามทีก็จะปล่อยไป แต่ดูแล้วของเดิมพันชิ้นนี้น่าจะคุ้มจริง ๆ หึ รอฉันเบื่อไปก่อนนะ”

พรึ่บ!!

ลูคัสผลักร่างเล็กนอนลงไปและตามมาทาบทับไม่ให้ร่างบางถอยหนีไปได้ สองมือหนารวบแขนเรียวตึงแน่น

“อี๋..ปล่อยฉันนะ มาทำแบบนี้กับฉันทำไม”

“ไม่ได้ยินผัวเธอบอกเหรอ มันเอาเธอมาเดิมพัน ดังนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้ เพราะตอนนี้เจ้าของชีวิตเธอคือฉันคนนี้”

“อร๊ายยย” มิลินกรีดร้องดีดดิ้นไปมาเมื่อปลายจมูกโด่งของเขามาคลอเคลียกับผิวกายของเธอตามซอกคอและซุกไซ้ไปมา สูบดมกลิ่นกายเธอเหมือนคนโรคจิต

“กลิ่นกายเธอนี้มันหอมดีว่ะ” ลูคัสบอกและมือดึงทึ้งกางเกงขาสั้นของหญิงสาวออกและดึงแพนตี้ตัวน้อยออกโยนทิ้งไปข้างเตียง

มือหนาจับขาเรียวยกขึ้นและแหกกว้างเพื่อเช็กของตรงหน้าส่วนสงวนว่าใช้งานไปจนสึกหรอรึยัง

“หึ ดูแลดีซะด้วยสินะ เรียบเนียนเหมือนไม่เคยโดนแทงมาก่อน”

“ไอ้โรคจิต ประสาทแดกรึไงถึงมาพูดจาบ้า ๆ แบบนี้กับฉัน ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้” มิลินตะเบ็งเสียงบอกและถีบขาไปมา ปากส่งเสียงตะโกนดังลั่นให้ชายหนุ่มตรงหน้าปลดปล่อยเธอเป็นอิสระ

“อยู่เฉย ๆ ตอนนี้ฉันใจดีกับเธอ เธอควรอ้ารับไว้นะ เธอคงไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนเป็นปีศาจหรอก เพราะเธอจะรับไม่ไหว หึ หึ” พูดเสร็จลูคัสก็ก้มจูบดอกไม้บางตรงหน้าที่เรียบเนียนสวยอมชมพูดูดดึงและขบเม้มให้ดอกไม้อ้าออกให้เรียวลิ้นได้สำรวจชิมน้ำหวานได้

“อืมมม....หวาน”

“อ่าส์ ปะ...ปล่อย” มิลินดึงทึ้งหัวชายหนุ่มไปมาและค่อย ๆ เปลี่ยนมาขยุ้มเส้นผมระบายความเสียวแทน

“อือออ....อ่าส์ นะ..นายทำอะไรฉัน” เธอถามด้วยเสียงสั่น ๆ ที่ความเสียวซ่านกลางกายทำให้เธอพูดออกมาไม่เป็นคำ

“อือ...เงียบและครางไป ฉันจะทำให้เธอลืมผัวเก่าเธอไปเลย”

“อ่าส์....อย่าทำตรงนั้นนะ” มิลินบิดตัวเร่าที่เรียวลิ้นชายหนุ่มตวัดเลียปุ่มกระสันของเธอ

จ๊วบ แจ๊บ ริมฝีปากหนาดูดและดึงกลีบอูมจนเสียงดังจ๊วบ แจ๊บ ยิ่งทำให้หญิงสาวเขินอายแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน ที่เธอยอมให้คนตรงน่าชื่นชมตรงส่วนสงวนเธออย่างง่ายดายแบบนี้

ก๊อก ๆ

“นายครับ มีเรื่องด่วนครับ”

“Fuck แม่ง” ลูคัสสบถออกมาอย่างหัวเสียที่มีคนมาขัดจังหวะเวลาที่เขากำลังจัดการของเดิมพันชิ้นนี้

“มึงมีอะไร” ชายหนุ่มเปิดประตูและถามเสียงห้วน ๆ

“คุณไทเป มาขอพบครับ”

“หึ คงไม่ยอมจบง่าย ๆ สินะ”

“ไทเป” หญิงสาวทวนชื่อแผ่วเบาและน้ำตาไหลทางหางตา ชีวิตมันช่างข่มขืนดีเสียจริง ๆ หญิงสาวคิด

“รอฉันกลับมาคิดบัญชีกับเธออีกรอบ” ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายและปล่อยให้ร่างบางนอนร้องไห้อยู่บนเตียงและเดินออกไป

“มึงมาทำไม บ้านกูไม่ใช่ใครจะเข้าออกได้ตามชอบ” เสียงเข้ม ตะโกนถามชายหนุ่มที่บุกรุกเข้ามา

“กูมาเสนอทางเลือก”

“เวลากูมีค่าจะพูดก็พูดมา” เสียงเข้มเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

“กูจะยกงานตรงท่าเรือให้มึง เมื่อก่อนมึงบอกอยากได้นิ”

“หึ...ทีนี้ยกให้ง่าย ๆ เลยนะ อยากได้อะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยน” ลูคัสถามด้วยเสียงนิ่งไม่ไหวติง

“มิลิน มึงต้องคืนมิลินมาให้กู” ไทเปพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและสบตากับลูคัสไม่ลดละ

“ฮ่า ฮ่า คงไม่ได้ว่ะ เพราะกูสนของเดิมพันชิ้นนี้แล้วสิ มึงกลับไปได้แล้ว”

“มึงทำแบบนี้ทำไม” ไทเปถามด้วยเสียงกร้าวและรู้สึกโกรธจนอยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตาย

“กูว่ามึงออกไปจากบ้านกูตอนนี้ยังทันนะ อย่าให้กูโมโห เพราะกูฆ่ามึงตอนนี้ยังได้เลย” ลูคัสพูดด้วยเสียงลอดไรฟันเพราะเขาไม่ได้ขู่แต่เขานั้นจะทำจริงๆ อย่างที่พูด

“มึงจะฆ่าก็ฆ่า แล้วปล่อยแฟนกูไป”

“จัดการมัน” สิ้นเสียงคำสั่งเข้ม ลูกน้องก็กรูเข้ามาล็อกตัวไทเปเอาไว้อย่างแน่นหนา

ผลัวะ!! พลั่ก!!

“อย่าให้มันตาย ไม่อยากให้เลือดสกปรกมันเลอะบ้านกู”

“ครับนาย”

ผลัวะ!!

"ถุ้ย.....หมาหมู่วะ แน่จริงมึงมาตัวต่อตัวกับกูสิวะ ไอ้ลูคัส” ไทเปถุยเลือดทิ้งใส่หน้าลูคัส และพูดเสียงกร้าวไม่เกรงกลัวตายใดๆ ทั้งสิ้น

“หึ..” ลูคัสหัวเราะในลำคอ ก่อนที่จะสวนชายหนุ่มตรงหน้า ก็มีเสียงหญิงสาวตะโกนขึ้นมาเสียก่อน 

“หยุด!!....หยุดทั้งสองคนแหละ ไทเปนายกลับไปเถอะ อย่าเสียเวลาเลย”

“มิลิน” ไทเปแทบเข่าอ่อนทันทีที่เห็นหญิงสาวที่ตนรักเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ

“อย่ามาเรียกชื่อฉัน กลับไปได้แล้ว อย่ามาสำนึกผิดตอนนี้ เพราะนายเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี้เอง” มิลินบอกเสียงกร้าวไม่มีอาการสั่นใด ๆ ให้ชายหนุ่มตรงหน้าได้เห็น

“มิลิน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันกำลังแก้ไขเรื่องทั้งหมดนี่อยู่”

“นายจะแก้ยังไง แค่นี้ยังดูไม่ออกเหรอว่านายแพ้เขาแล้วจริง ๆ อย่ามาเจ็บตัวแบบนี้เลย กลับไปเถอะ”

“นายครับ กลุ่มเพื่อนของคุณไทเปมาครับ” เสียงลูกน้องวิ่งมาบอกด้วยเสียงร้อนรน ที่มีแขกไม่ได้รับเชิญมาอีก

“ไทเป มึงพอเถอะ สัญญาก็ต้องเป็นสัญญามึงเป็นคนร่างสัญญาเองนะ มันแก้ไขไม่ได้แล้ว มึงน่าจะรู้นิสัยลูคัสดี” เสียงเข้มเอ่ยเข้ามาในการสนทนาที่กำลังมาคุ มิลินหันไปตามเสียงก็เห็นกลุ่มเพื่อนของไทเปเดินเข้ามา

“หลุยส์!!” มิลินเอ่ยเรียกชื่อชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ด้วยเสียงแผ่วเบาและดีใจ เพราะไทเปจะไม่ได้รับอันตรายใด ๆ อีกเป็นแน่ เขาสบตาเธอเล็กน้อยและหันไปคุยกับชายเจ้าของบ้านต่อทันที

“พวกกูจะเอาตัวมันกลับไปเองและจะไม่ให้มันเหยียบที่นี่เอง ปล่อยมันเถอะ” หลุยส์บอกด้วยเสียงที่จริงจังและสบตาที่แข็งกร้าวของลูคัสไม่วางตา

“ทำตามที่พูดด้วยล่ะ ถ้ากูเห็นมันมาเหยียบที่นี่อีกอย่าหาว่ากูไม่เตือน”

“ตกลง” เสียงเข้มตอบรับ

“ปล่อยมัน” เสียงกร้าวออกคำสั่งลูกน้องต่างทำตามและปล่อยชายหนุ่มให้เป็นอิสระทันที กลุ่มเพื่อนไทเปรีบเข้ามารับร่างที่สะบักสะบอมอย่างรวดเร็ว

“มึงโอเคไหม” เสียงเพื่อนอีกคนของไทเปเอ่ยถาม ไทเปพยักหน้าและมองมิลินและน้ำตาไหลออกมา

“ฉันรักเธอมิลิน และขอโทษด้วย”

“เอาตัวมันออกไป” หลุยส์บอกเสียงเข้มให้เพื่อนรีบพาคนสร้างปัญหาออกไปโดยเร็วเพราะไม่อยากมีปัญหากับบุคคลตรงหน้าที่ชื่อลูคัส

มิลินมองตามกลุ่มชายที่เดินออกไปลับตาแล้ว ก็ร้องไห้กลั้นเสียงสะอื้นไม่อยู่ทันที

“อึก..ฮื่อ...ไทเปหวังว่านายจะไม่เป็นไรนะ” ร่างบางร้องไห้เสียงสั่นปนสะอื้นโดยไม่แคร์ว่าคนด้านหลังจะมองด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจ

“หึ....จะเป็นจะตายเลยหรือไง” เสียงเข้มของชายด้านหลังเอ่ยถามอย่างเย้ยหยัน

“นายต้องการยังไง มาพูดกันตรง ๆ”

“ฉันจะต้องการอะไรได้ ก็มันให้เธอมาเอง ฉันไม่ได้แย่งมาซะหน่อย” ร่างสูงกอดอกและจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า

“เลว...โอ๊ยยย” ร่างบางครางร้องเจ็บออกมาทันทีที่เธอสบถใส่คนตรงหน้า เขาก็เข้ามาประชิดและบีบปากหญิงสาวไว้แน่น “อ่อย... (ปล่อย) ” มิลินพูดด้วยอู้อี้และทุบตีแขนแกร่งแน่นเป็นพัลวัน

“พยศเก่งแบบนี้สิดี...อยากรู้นักเวลาฉันเอาเธอ ปากเธอยังจะเก่งแบบนี้อยู่ไหม”

ขวับ~~~~

ลูคัสแบกร่างบางขึ้นบ่าและเดินขึ้นห้องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว ร่างบางทุบตีเป็นพัลวันแต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน

*******************************

เริ่มแรกจะมาร้ายใส่ลูกสาวฉันไม่ได้นะอีลูคัส

ปากแจ๋วมาก ระวังจะติดใจน้องเสียก่อนล่ะ🤭

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนพิเศษ ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์ 🔞

    ลูคัสถอดชุดเจ้าสาวออกอย่างบรรจงและรูดซิปออกอย่างเบามือ และอุ้มร่างบางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือและพรมจูบไปทั่วใบหน้าสวย นิ้วมือเรียวของเขาไล่สัมผัสไปตามใบหน้าหวานอย่างแผ่วเบาราวกับลูบหัวแมวแสนน่ารัก เช่นเดียวกับแขนเรียวเล็กที่โอบรัดรอบลำคอแกร่งเอาไว้เหมือนไม่อยากให้เขาจากไปไหน ทั้งสองประสบสายตาหวานซึ้งกันและกันและก้มลงจุมพิตอย่างเย้ายวนใจ สอดใส่ปลายลิ้นอุ่นร้อนเข้าโพรงปากและสลับเย้าแหย่ซึ่งกันและกัน ลิ้นเรียวลากต่ำลงมาถึงซอกคอขาวและสูดดมกลิ่นหอมของร่างบางและพรมจูบไปทั่วร่าง และมาหยุดที่หน้าอกอวบอิ่มค่อยบรรจงจูบและฟ้อนเล่นไปมา “อืม” ร่างบางครางเบาๆ ยามเมื่อมือหนาบีบขย้ำหน้าอกของเธอ ใบหน้าหล่อคมเข้มค่อยๆ ไล่ต่ำลงมาและจับขาเรียวแยกออกกว้างและใช้ลิ้นร้อนเลียดื่มน้ำหวานที่ค่อยๆ ไหลซึมออกมาต้อนรับเขา สองนิ้วเรียวยาวก็ช่วยขยายช่องทางสีหวานให้แยกออกกว้างเพื่อให้เขาได้ใช้ลิ้นชอนไชเพื่อหาความหวานจากน้ำเกสร “อ๊า~~ อะ” ร่างบางบิดเกร็งและส่งเสียงครางด้วยความกระเส่า เนื้อตัวกระตุกเกร็งด้วยความวาบหวิว เมื่อลิ้นร้อนแหย่เข้ามาในกายของเธอ จ๊วบ! แจ๊บ~~~ เสียงดูดเลียไปทั่วกลีบกุหลาบหวานสีชมพูและลิ้น

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนพิเศษ วันแต่งงาน มิลิน & ลูคัส

    “มึงตื่นเต้นเหรอ” ไทเปถามลูคัสที่ยืนอย่างกระสับกระส่าย “เอ่อดิว่ะ แต่งงานใครก็ตื่นเต้น เวลามึงอุ้มลูกกูนี่ มึงเหมือนพ่อของลูกกูจริงๆ เลยนะ ถ้าสิงลูกกูได้คงสิงไปแล้ว” ลูคัสแหย่ไทเปเล่นที่เขาติดลูกชายเขาอย่างหนัก “มึงให้กูเป็นพ่อทูนหัวเองนะ ไซลัสก็เหมือนเป็นลูกกูแหละ เตรียมยกมรดกให้แล้ว ใช่มันเขี้ยวลูกพ่อ” ไทเปหันมาถามเด็กน้อยที่ตอนนี้อายุครบ 1 ขวบแล้ว “ใช่คราบ พ่อไทเป” เด็กน้อยหน้าลูกครึ่งที่ฉายแสงแล้วว่าโตขึ้นต้องหล่อเหมือนผู้เป็นพ่อแน่ๆ ตอบกลับและยิ้มแป้นอย่างทะเล้น “เป็นไงล่ะมึง ว่าลูกใคร ฮ่า ฮ่า” ไทเปยิ้มอย่างภูมิใจที่เด็กน้อยรับมุกเขาเออออไปซะหมดเหมือนรู้เรื่อง ลูคัสส่ายหน้าให้กับความดื้อของลูกชายที่แสบซนและรู้เรื่องไปทุกอย่าง “ฮะแฮม! เจ้าสาวมึงมาแล้ว ทำหน้าหล่อๆ หน่อยดิว่ะ” หลุยส์ส่งซิกให้ลูคัสได้รับรู้ว่าเจ้าสาวกำลังเดินเข้ามา “เมียกูสวยจัง” ลูคัสเอ่ยอย่างลุ่มหลงที่เห็นร่างบางในชุดแสนสวยสีขาว ญาติผู้ใหญ่ตบมือเสียงดังอย่างยินดีที่เจ้าสาวเดินเข้ามา มันเขี้ยวกับมิลินจัดงานกันเล็ก ๆ ที่มีแต่ญาติผู้ใหญ่ที่รู้จักเท่านั้น แต่ก็อบอุ่นหัวใจที่ไม่หวือหวาอะไรมาก มิลินเลือกจัดงานที่

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนพิเศษ ความในใจไทเป

    สวัสดี ผมไทเปเอง ทุกคนคงรู้จักผมแล้ว ใช่ผมเป็นแฟนเก่ามิลินที่ส่งเธอไปให้ผู้ชายคนอื่นด้วยน้ำมือของผมเอง ผมขอบอกเลยมันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะยอมรับได้ว่าผมได้สูญเสียมิลินไปแล้วจริงๆ เพราะผมรักเธอมาก แต่ผมก็ทำผิดพลาดไปอย่างมหันต์ คือไปท้าดวลกับไอ้ปีศาจร้ายอย่างลูคัสที่ไม่เคยแพ้ใคร แต่ใจผมมันคึกคะนองไง คิดว่าต้องชนะลูคัสมันแน่ๆ แต่ที่ไหนได้แพ้เพราะตัวเอง ทะนงตัวเองเกินไป คิดว่าอีกฝ่ายตามไม่ทันแต่ที่ไหนได้มันเข้าเส้นชัยไปอย่างหน้าตาเฉย ทุกคนก็รู้แล้วนะครับ ว่าเรื่องต่อจากนี้มันเป็นยังไง ใช่ครับผมสูญเสียมิลินไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่เธออยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่คว้ากลับมาไม่ได้ เพราะต้องบอกตรงๆ เลยว่าผมสู้ไอ้ลูคัสมันไม่ได้จริงๆ ลูกน้องมันก็เยอะ ล้อมหน้าล้อมหลังซ้อมผมเกือบตาย แต่ก็ไปโทษมันไม่ได้อีกแหละครับ เพราะคนที่ผิดคือผมเอง ถ้าไม่ไปถ้าพนันเดิมพันแบบนั้นกับมัน มิลินก็คงยังอยู่กับผม บอกตรงๆ เลยทุกช่วงเวลาที่ไม่มีมิลินผมแม่งแทบกินและนอนไม่ได้ร้องไห้อย่างเดียว ใช่ครับน้ำตาลูกผู้ชายอย่างผมนี่แหละไหลออกมาตลอด การงานไม่ทำช่วงสามเดือนแรกแทบตกนรกจริงๆ ทรมานมาก พอหลังจากหกเดือนผมก็เจอมิลินโดยบังเอิญไม่รู

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนที่ 50 ค่ำคืนที่อบอวลด้วยรัก 🔞

    “อ๊า ลูคัสลึกกว่านี้ได้ไหม” ร่างบางส่งเสียงครางและขอร้องให้ชายหนุ่มเข้ามาในกายเธอลึกขึ้นนิ้วแกร่งจึงสอดเข้ามาเพิ่มรวมเป็นสองนิ้วที่เข้าออกในร่องสวาทของหญิงสาวที่ร้องขอ มิลินร้องครางอย่างพึงพอใจ และอ้าขาให้กว้างขึ้นมากกว่าเดิม และขยุ้มผมนุ่มของชายหนุ่มเพื่อระบายความเสียว“อ๊า อ๊า อร๊ายย....จะ..จะเสร็จแล้ว อืมมม” ขาเรียวอ้าเกร็งจนสั่น และปล่อยน้ำหวานใสจนเอ่อล้นให้ลูคัสดื่มกินทุกหยาดหยด“อืม ยังหวานไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” ลูคัสเงยหน้าขึ้นมาบอกและเช็ดคราบที่เลอะทั่วริมฝีปากออกอย่างยั่วยวนอีกฝ่ายลูคัสก้มลงบดจูบมือหนาสาวแก่นกายใหญ่ตัวเองไปมา และจับสอดใส่อย่างช้าๆ โดยที่ยังบดจูบริมฝีปากอิ่มอย่างไม่ลดละสวบ!!“อ๊า~~” ปากอวบอิ่มครางออกมาเบาๆ ที่แก่นกายสอดใส่เข้ามาเต็มลำ เพราะไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ามานานจึงทำให้รูสวาทของเธอเหมือนยังไม่มีชายใดเชยชม เพราะหมอได้เย็บปิดบาดแผลที่คลอดลูก จึงเหมือนยังซิงอีกรอบ และรู้สึกคับแน่นและเจ็บนิดหน่อย“โอ้ว อะไรเนี่ย แน่นอะไรขนาดนี้..ซี้ดสส” ลูคัสคำรามลั่นเพราะเจ้าตัวดันเข้ามาจนสุดแต่ขยับไม่ได้ เพราะภายในกายของหญิงสาวคับแน่นและบีบรัดท่อนเอ็นของเขาจนเสียวไปทั้งลำ“ห

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนที่ 49 ครอบครัว🔞

    8 เดือนผ่านมา“ไซลัสคลานมาหามามี๊เร็ว ฮึบ ฮึบ” มิลินส่งเสียงให้ลูกน้อยตัวจ้ำม่ำมาที่เธอโดยเอาของเล่นมาหลอกล่อ“แอะ แอะ” เสียงน่ารักตอบกลับมาเหมือนเข้าใจที่ผู้เป็นแม่สื่อสาร ขาน้อย ๆ เริ่มคืบคลานเข้ามาหาช้า ๆ“อย่างงั้นแหละคนเก่ง อีกนิดนะครับ” มิลินยิ้มอย่างดีใจที่ลูกน้อยพัฒนาการไว และเลี้ยงง่ายไม่งอแงเลย และทุกครั้งเธอพูดอะไรลูกน้อยของเธอก็คอยฟังและตอบรับทุกครั้งด้วยเสียงที่อ้อแอ้น่ารักของเขา“แอ้ ๆ มามี๊” เด็กน้อยจ้ำม่ำคลานเข้ามาถึงและใช้มือน้อยสัมผัสกับมือผู้เป็นแม่และเรียกมามี๊คำแรกออกมา“ไซลัสเรียกมามี๊เหรอครับ”“แอ๊ะ มามี๊” เสียงเล็ก ๆ พูดไม่ชัดยิ้มให้และเรียกมามี๊อีกครั้ง หัวใจมิลินพองโตด้วยความสุขที่ลูกพูดคำแรกแล้วเรียกเธอว่ามามี๊“ลูคัส ๆ ลูกเรียกฉันว่ามามี๊ด้วยแหละ” มิลินส่งเสียงเรียกให้ชายหนุ่มรับรู้ เสียงเท้าหนัก ๆ รีบวิ่งลงมาด้วยความเร็ว“จริงเหรอ ไซลัสเรียกแด็ดดี๊หน่อยครับ” ลูคัสรออย่างใจจดใจจ่อให้ลูกชายเรียกตน“มามี๊ แอ้ แอ๊ะ คิก ๆ” ไซลัสไม่ยอมเรียกและใช้มือน้อย ๆ ดันใบหน้าของผู้เป็นพ่อออก“ฮ่า ฮ่า ลูกชายมามี๊น่ารักจังเลย มาให้มามี๊มอบรางวัลเร็ว”"ฮ่า ฮ่า ลูกไม่รักมึง" ไ

  • เดิมพันร้ายพิศวาสรัก   ตอนที่ 48 พ่อทูนหัว

    เหล่าหนุ่มๆ นั่งคุยกันที่ท่าเรือเดเนสของไทเปและหลุยส์พวกเขาต่างคุยเรื่องไร้สาระและเรื่องของมิลินที่ตอนนี้เธอใกล้จะคลอดเต็มที“ไทเป มึงอยากเป็นพ่อทูนหัวของลูกกูไหม” ลูคัสเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“มึงซีเรียสไหม” ไทเปถามเพราะเขาไม่รู้ลูคัสจะแกล้งอะไรตนอีก“กูพูดจริงคุยกับมิลินแล้ว มึงอยากรับลูกกูเป็นลูกไหม”“อยากสิ” ไทเปรีบรับอย่างยินดีเขายิ้มและรู้สึกดีใจมากที่จะได้เป็นพ่อทูนหัวของลูกมิลิน“ทำมาเป็นยิ้ม มึงก็เสกเด็กเข้าท้องใครสักคนสิวะ” หลุยส์เอ่ยแซว“พูดง่ายเนอะ ตอนนี้กูยังไม่มีเวลาให้ใคร” ไทเปบอกและปัดคำถามที่หลุยส์บอกเขา“เหรอ ไม่มีก็ไม่มี แต่กูเห็นนะ” หลุยส์ยังแซวไม่เลิก“เห็นอีกแล้ว เสือกเรื่องกูบ่อยเหลือเกิน ว่าแต่เรื่องของมึง เมื่อไรจะมีตัวเป็นตนกับเขา ในกลุ่มนี้ไอ้ลูคัสมันนำแล้ว”“กูไม่รีบอยู่เล่นกับหลานที่กำลังจะเกิดดีกว่า” หลุยส์บอกอย่างยิ้มๆ“ของขวัญรับหลานทอง 10 บาทเท่านั้นนะไอ้หลุยส์” ลูคัสแหย่เพื่อนเล่น“กูให้หลานกูคนแรกเลยล้านหนึ่ง” หลุยส์ตบอกบอกอย่างแมนๆ ให้ลูคัสได้ยิน“พ่อบุญทุ่ม...ฮ่า ฮ่า” ไทเปเอ่ยแซวและหัวเราะ“ทำไมอ๊ะ หลานกูคนแรกก็เห่อแบบนี้แหละ แล้วมึงล่ะของรับ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status