ใต้บัลลังก์มาเฟีย

นิวยอร์ก, สหรัฐอเมริกา

โรงแรมรอยัลใจกลางนิวยอร์กกำลังจัดงานเลี้ยงน้ำชาของคนในโลกใต้ดิน แขกทุกคนต้องผ่านการตรวจค้นหลายชั้นตั้งแต่ทางเข้า โทรศัพท์ อุปกรณ์สื่อสาร และอาวุธทุกชนิดถูกห้ามนำเข้าภายในงาน แม้แต่ผู้ติดตามส่วนตัวก็ต้องรออยู่นอกพื้นที่จัดเลี้ยง มีเพียงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของผู้จัดงานเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้พกอาวุธ

แชมเปญเฝ้ามองขั้นตอนเหล่านั้นมาตั้งแต่ก่อนเข้าห้องจัดเลี้ยง และยอมรับในใจว่าคนของคีรินทำงานละเอียดกว่าข้อมูลที่เธอได้รับเสียอีก ทว่าเธอไม่เคยฝากความสำเร็จของภารกิจไว้กับการลักลอบพกอาวุธผ่านด่านตรวจ สิ่งที่ต้องใช้คืนนี้ถูกแยกซ่อนไว้ตามจุดต่างๆ ตั้งแต่ก่อนงานเริ่ม ส่วนของที่อยู่บนตัวล้วนดูเป็นเครื่องประดับธรรมดา หากไม่มีใครรู้โครงสร้างของมันก็ไม่มีทางแยกออกจากของทั่วไปได้

กฎเข้มงวดเช่นนี้ถูกเพิ่มขึ้นเป็นพิเศษหลังจากมีสาส์นลับส่งมาถึงคีรินหนึ่งวันก่อนงานเริ่ม ข้อความในนั้นมีเพียงประโยคสั้นๆ ว่า คืนนี้ ‘นักสังหารไร้เงา’ จะมาเอาชีวิตเขา

บนชั้นสอง หญิงสาวรูปร่างเย้ายวนในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเพลิงเอนกายพิงโซฟา ดวงตาสีฟ้าคมกริบมองผ่านขอบแก้วไวน์ลงไปยังห้องจัดเลี้ยงเบื้องล่าง ท่าทีของเธอสบายเกินกว่าจะทำให้ใครสงสัยว่า คนที่ทั้งงานกำลังป้องกันอยู่ก็คือเธอ

ใต้ชุดราตรีสีแดงมีชุดรัดรูปสีดำแนบตัวซ่อนอยู่ เครื่องประดับทุกชิ้นบนร่างผ่านการตรวจค้นมาแล้วอย่างแนบเนียน แต่ไม่มีใครรู้ว่าแหวนสีดำอมน้ำเงินที่นิ้วกลางซ่อนตัวส่งสัญญาณขนาดเล็กไว้ และกิ๊บประดับผมคือเครื่องมือปลดล็อกที่ถูกออกแบบมาเฉพาะงานนี้

แชมเปญเตรียมสถานที่ล่วงหน้าหลายวัน เธอไม่ได้มีผู้ช่วยและไม่จำเป็นต้องมี อุปกรณ์สำหรับตัดระบบไฟถูกฝังไว้ในจุดที่กำหนดตั้งแต่ก่อนวันงาน คืนนี้เธอเพียงต้องส่งสัญญาณให้มันทำงานตามเวลา

การสำรวจโรงแรมกินเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ เธอเคยมาที่นี่ในฐานะลูกค้าร้านอาหาร เคยเดินผ่านโถงบริการในฐานะแขกของโรงแรม และเคยใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีจำผังทางหนีไฟจากแผนผังที่ติดอยู่หลังประตูห้องพัก ทุกเส้นทางถูกจำไว้ในหัว ทั้งตำแหน่งกล้อง จุดอับของเซ็นเซอร์ เวลาที่เจ้าหน้าที่ผลัดเวร และประตูบานใดต้องใช้บัตรระดับไหนจึงจะเปิดได้

ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอแปลกใจ คืนนี้ช่องว่างบางจุดในระบบรักษาความปลอดภัยกลับเปิดทางให้มากกว่าที่ควรจะเป็น กล้องสองตัวตรงทางเดินชั้นลอยถูกปรับมุมออกจากแนวเดิม และเจ้าหน้าที่บางตำแหน่งถูกย้ายไปเฝ้าทางเข้าหลักแทน หากเป็นมือใหม่อาจมองว่าเป็นโชค แต่สำหรับแชมเปญ ความง่ายผิดปกติมักหมายถึงกับดัก เธอจดความผิดปกตินั้นไว้ในใจ ก่อนตัดสินใจเดินหน้าต่อ เพราะเวลาที่องค์กรให้มีไม่มาก และเธอไม่ต้องการกลับไปมือเปล่าอีก

หญิงสาวหมุนแก้วไวน์เบาๆ แล้วกวาดสายตาไปยังชายคนหนึ่งที่เพิ่งปรากฏตัวด้านล่าง

คีริน…

ภาพถ่ายในแฟ้มภารกิจไม่ได้คมชัดนัก แต่เพียงพอให้เธอจดจำโครงหน้า ส่วนสูง และลักษณะการเดินของเป้าหมายได้ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเดินผ่านฝูงชนด้วยท่าทีเย็นชา ทุกคนรอบตัวแหวกทางให้โดยไม่ต้องมีคำสั่ง และยิ่งมอง แชมเปญก็ยิ่งแน่ใจว่าเธอไม่ผิดคน

นี่คือภารกิจสุดท้ายที่องค์กรกำหนดให้เธอ

หากฆ่าคีรินสำเร็จ องค์กรจะคืนข้อมูลอดีตทั้งหมดที่ถูกลบไปให้เธอ ตั้งแต่จำความได้ หญิงสาวรู้เพียงว่าตัวเองชื่อ ‘แชมเปญ’ ส่วนชื่อครอบครัว พ่อแม่ บ้านเกิด หรือแม้แต่เหตุผลที่เข้ามาอยู่ในองค์กรนั้นไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ

เธอเบื่อการเป็นคนที่ไม่มีอดีตเต็มที

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แชมเปญเคยถามองค์กรนับครั้งไม่ถ้วนว่าก่อนจะถูกฝึกเป็นนักฆ่าเธอเคยเป็นใคร คำตอบที่ได้รับมีเพียงคำเดิมว่า เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมข้อมูลจะถูกคืนให้ หลังจากภารกิจแล้วภารกิจเล่า เงื่อนไขก็ถูกเลื่อนออกไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายชื่อของคีรินถูกวางลงตรงหน้าในฐานะประตูบานสุดท้าย

แชมเปญไม่รู้ว่าความจริงหลังประตูนั้นจะน่าพอใจหรือไม่ บางทีครอบครัวอาจตายหมดแล้ว บางทีคนที่เธอเคยเป็นอาจไม่ได้มีอะไรให้น่าจดจำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องการสิทธิ์ที่จะรู้ ความว่างเปล่าในความทรงจำไม่เคยทำให้หญิงสาวอ่อนแอ ทว่ามันทำให้รู้สึกเหมือนชีวิตครึ่งหนึ่งถูกคนอื่นกำเอาไว้ และคืนนี้เธอตั้งใจจะเอาชีวิตนั้นคืนมา

บนโลกใบนี้มีผู้หญิงสองคนที่ไม่มีใครรู้ใบหน้าที่แท้จริง คนหนึ่งคือ ‘นักสังหารไร้เงา’ นักฆ่าที่ลงมือรวดเร็วจนแทบไม่มีพยาน อีกคนคือ ‘นักล่าเงา’ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรรมซึ่งไม่เคยเปิดเผยตัวตนต่อสาธารณะ และไม่มีใครรู้ว่าชื่อทั้งสองนี้แท้จริงเป็นของคนคนเดียวกัน

แชมเปญยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้ง ดวงตายังคงจับอยู่ที่คีริน

ระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่มาก แต่แรงกดดันที่แผ่ออกจากชายคนนั้นกลับทำให้สัญชาตญาณของนักฆ่าเตือนขึ้นมาอย่างประหลาด

เธอกดความรู้สึกนั้นทิ้งทันที คืนนี้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อกลัวใคร

หญิงสาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเตี้ย ขยับข้อมือเพียงเล็กน้อยเพื่อทดสอบแหวนส่งสัญญาณ จากนั้นกวาดสายตารอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะของคีรินอยู่ห่างจากบันไดหลักไม่ถึงสามสิบเมตร แต่เขามีทางออกส่วนตัวอยู่ด้านหลัง และจากข้อมูลที่ได้มา คนของเขาจะพาเขาเข้าห้องรับรองทันทีหากระบบไฟมีปัญหา นั่นคือจุดที่เธอเลือกลงมือจริง

เธอเหลือบมองนาฬิกา แล้วใช้นิ้วโป้งแตะขอบแหวนสีดำเบาๆ อีกไม่กี่วินาที ทุกอย่างจะเริ่มต้น

ในเวลาเดียวกัน คีรินซึ่งกำลังรับถ้วยชาจากบริกรพลันเงยหน้าขึ้นไปทางชั้นสอง ดวงตาสีดำกวาดผ่านฝูงชนอย่างสงบนิ่ง ไม่มีใครรู้ว่า นอกจากการรอรับมือกับนักสังหารที่ส่งสาส์นมาท้าทายแล้ว เขายังตามหาร่องรอยของผู้หญิงคนหนึ่งมานานหลายปี

ชื่อของผู้หญิงคนนั้นเขาจำได้ไม่เคยลืม

แชมเปญ...